Φιλολογικό πείραμα

Αναβίωση της έδρας Ελληνικών στη Γλασκώβη

2012-01-29T07:59:00.000+02:00

Την άνοιξη, στην έναρξη της καλύτερης περιόδου για να επισκεφθεί κανείς τη Σκωτία, πρόκειται να ξεκινήσουν και επισήμως οι διαδικασίες για την αναβίωση της διάσημης έδρας των Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Το φιλί της ζωής στο εμβληματικό για το ίδρυμα τμήμα, που όμως παρέμενε σε νάρκη για πάνω από δέκα χρόνια, έδωσε... μετά τον θάνατό του ο επί τριακονταετία (1971-2001) κάτοχος της έδρας φιλέλληνας Ντάγκλας Μορίς Μακντάουελ.
Η διαθήκη του καθηγητή, που έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2010 σε ηλικία 78 ετών, όριζε ρητά ότι δωρίζει το πινάκιο των μετοχών και τίτλων που κατείχε για την αναβίωση της έδρας των Ελληνικών Σπουδών. Η αξία της δωρεάς πρόσφατα εκτιμήθηκε στο ιλιγγιώδες ποσό των 2,4 εκατ. λιρών. Σε δύο μήνες περίπου πρόκειται να ανακοινωθούν τα ονόματα των υποψηφίων για την κάλυψη της θέσης του κατόχου της έδρας. Στόχος, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, είναι να οριστεί υπεύθυνος καθηγητής έγκαιρα για το νέο ακαδημαϊκό έτος.

Αυξανόμενο ενδιαφέρον
Η είδηση, με έντονο συμβολισμό και για την κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα μας, αλλά και γενικότερα για το μέλλον των ανθρωπιστικών σπουδών, χαιρετίστηκε από τον ακαδημαϊκό χώρο. «Αν και η μελέτη των ελληνικών ατόνησε τα τελευταία 40 χρόνια περίπου, βλέπουμε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το αντικείμενο από τους φοιτητές και η αναβίωση της έδρας θα ισχυροποιήσει τη φήμη του πανεπιστημίου μας σε αυτό το αντικείμενο σπουδών» είπε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Κλασικών Σπουδών στη Γλασκώβη Μάθιου Φοξ.

«Ο καθηγητής Μακντάουελ ήταν αυθεντία στη διδασκαλία και στην εδραίωση της ελληνικής γλώσσας καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Η αναζήτηση του κατάλληλου υποψηφίου θα πάρει καιρό, θέλοντας να βεβαιωθούμε ότι θα είναι άξιος συνεχιστής της φήμης του προκατόχου του» συμπλήρωσε.

Πράξη γενναιοδωρίας
Σύμφωνα με τους συναδέλφους του, πάντως, η δωρεά ήταν συνεπής της συνολικής στάσης του Μακντάουελ ως ακαδημαϊκού, αλλά και της ασίγαστης αγάπης του για την Ελλάδα και την ελληνικότητα. «Το κληροδότημα αντικατοπτρίζει τον ισχυρό δεσμό του με το πανεπιστήμιο και την επιθυμία του να εξασφαλίσει ότι θα παραμείνει κέντρο αριστείας για τη διδασκαλία των ελληνικών», δήλωσε ο καθηγητής Αλεξάντερ Γκάρβι, ο οποίος ήταν και ένας από τους εκτελεστές της διαθήκης. «Ηταν η τελευταία πράξη γενναιοδωρίας σε μια ζωή που πέρασε υποστηρίζοντας τη μελέτη του αντικειμένου». Σημειώνεται ότι πριν από την αποχώρηση του καθηγητή Μακντάουελ το 2001, η έδρα των Ελληνικών Σπουδών λειτουργούσε απρόσκοπτα στη Γλασκώβη από το 1704, οπότε και ιδρύθηκε.

Χρηματοδότηση
Θα χρειαστούν πάντως πολλοί τέτοιοι ευεργέτες Ελληνες και ξένοι προκειμένου να διασωθούν οι έδρες Ελληνικών Σπουδών που κινδυνεύουν με μαρασμό. Από τις περίπου 185 έδρες Νεοελληνικών Σπουδών που λειτουργούν σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου, αρκετές είναι υπό κατάργηση ή κινδυνεύουν να καταργηθούν, χτυπημένες τόσο από την απαξίωση των ανθρωπιστικών σπουδών όσο και από την αδυναμία του ελληνικού κράτους να τις στηρίξει. Το 2009 διατέθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού 759.040 ευρώ σε 94 έδρες και τμήματα πανεπιστημίων του εξωτερικού, ενώ το 2010 το συνολικό ποσό δεν ξεπέρασε τα 417.650 ευρώ που κατευθύνθηκαν σε μόλις 53 έδρες και τμήματα. Μάλιστα, το 2010 σε 22 από αυτούς τους φορείς η ετήσια επιχορήγηση δεν ξεπέρασε τις 4.000 ευρώ ενώ ο μέσος όρος ανήλθε σε περίπου 8.000 ευρώ. Την ίδια ώρα, το 2010, 81 έδρες και τμήματα Νεοελληνικών Σπουδών του εξωτερικού δεν έλαβαν καμία χρηματοδότηση, αριθμός διπλάσιος από την προηγούμενη χρονιά.

Πηγή: Λίνα Γιάνναρου, εφημ. Η Καθημερινή

Σχολείο χωρίς υπολογιστές στη Silicon Valey

2012-01-13T11:13:00.000+02:00

Κι όμως σε ένα σχολείο που βρίσκεται στην καρδιά της Σίλικον Βάλεϊ και στο οποίο φοιτούν τα παιδιά των εργαζομένων στην Google, την Apple, την Yahoo και άλλων τεχνολογικών κολοσσών, δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής, ούτε μια οθόνη. Η χρήση οποιουδήποτε τεχνολογικού γκάτζετ απαγορεύεται στις σχολικές αίθουσες, ενώ οι εκπαιδευτικοί συστήνουν στους μαθητές τους να μην τους χρησιμοποιούν ούτε στο σπίτι.

Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο ο τεχνολογικός εξοπλισμός θεωρείται απαραίτητος στην εκπαίδευση, οι νέες τεχνολογίες γίνονται μέσο διδασκαλίας και οι μαθητές ενθαρρύνονται στη χρήση τους, στην καρδιά της Μέκκας της Τεχνολογίας, το μολύβι, το χαρτί και το χάρτινο βιβλίο είναι τα μόνα εργαλεία διδασκαλίας που κρίνονται αποδεκτά.

Περίπου 160 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία, καθώς θεωρείται ότι η χρήση υπολογιστών έχει αρνητικές συνέπειες στη φυσική δραστηριότητα, τη δημιουργική σκέψη, την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές και τη συγκέντρωση των παιδιών στο μάθημα.

«Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανείς την τεχνολογία για να μάθει γραμματική», δηλώνει στους "New York Times" ένας εργαζόμενος της Σίλικον Βάλεϊ, τα παιδιά του οποίου φοιτούν σε σχολείο όπου δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής και το οποίο ακολουθεί την εκπαιδευτική μέθοδο του αυστριακού φιλόσοφου και παιδαγωγού Ρούντολφ Στάινερ.

«Η ιδέα ότι μια εφαρμογή του iPad μπορεί να διδάξει καλύτερα τα παιδιά μου πώς να διαβάζουν ή να μάθουν ευκολότερα αριθμητική είναι απλώς γελοία» προσθέτει. Πρόκειται μάλιστα για έναν πατέρα που εργάζεται στην Google και δεν πηγαίνει πουθενά χωρίς το iPad ή το smart phone. Η κόρη του, όμως, που πηγαίνει στην πέμπτη τάξη του Δημοτικού, «δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει το Google». Ο γιός του πηγαίνει στο Γυμνάσιο κι έχει μόλις αρχίσει να μαθαίνει.

Από την πλευρά τους, οι υπεύθυνοι του σχολείου στη Σίλικον Βάλεϊ επικαλούνται στοιχεία δέκα ετών, σύμφωνα με τα οποία το 94% των αποφοίτων συνέχισαν τις σπουδές τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

"Κλεψύδρα"

2011-11-29T01:09:00.000+02:00

Η κυκλοφορία του περιοδικού "Κλεψύδρα" μπορεί να αποτελέσει αφορμή για ενδιαφέρουσες συζητήσεις, αφορμή για γόνιμη κριτική, αφορμή για δημιουργικότητα...
Άλλωστε, η "Κλεψύδρα" φαίνεται να είναι ο καρπός όμορφων συζητήσεων και έντονης δημιουργικότητας.

Καλοτάξιδη Κλεψύδρα!!!

«Τόσες δά μέλισσες και τόσες δά κλεψύδρες

ιστορούνε κι υφαίνουνε το ανθρώπινο είδος»

(Οδ. Ελύτης, Οι Κλεψύδρες του Αγνώστου)

Από τα θρανία στα έδρανα

2011-08-30T17:27:00.000+03:00

Τα πρώτα συναισθήματα, τα μυστικά της επιτυχίας, τις θυσίες αλλά και τα επόμενα σχέδια, όντας πια φοιτητές μοιράζονται με τον «Α.Τ.» οι αριστούχοι των φετινών Πανελλαδικών. Η αγωνία και το άγχος έλαβαν πια τέλος και τη θέση τους πήραν η χαρά και η ανακούφιση της επιτυχίας. Οι θυσίες και οι στερήσεις μιας ολόκληρης χρονιάς απέδωσαν τελικά καρπούς και πλέον φοιτούν στη σχολή που ονειρεύονταν εδώ και χρόνια. Ωστόσο, παρά τα συναισθήματα ευτυχίας οι επιτυχόντες δεν παραλείπουν να αναφερθούν και στην οικονομική κρίση, την ανεργία, την έλλειψη οργάνωσης στα Πανεπιστήμια και την τάση φυγής στο εξωτερικό αρκετών συνομηλίκων τους.
Στη Νομική Αθηνών με 18.687 κατάφερε να εισαχθεί ο Παναγιώτης Σακκουλάς, έχοντας τη συγκεκριμένη σχολή ως πρώτη επιλογή στο μηχανογραφικό του. «Η Νομική είναι ένα αντικείμενο που με ενδιαφέρει. Θεωρώ ότι είναι αρκετά μεγάλες οι προοπτικές και οι ευκαιρίες που σου ανοίγει», μας εξηγεί ο επιτυχών και προσθέτει ότι κατά μέσο όρο διάβαζε 5 με 6 ώρες καθημερινά. «Το βασικό στη μελέτη είναι το σύστημα και όχι η ποσότητα. Και σίγουρα δεν χρειάζεται πανικός και άγχος, ειδικά την ώρα των πανελλήνιων εξετάσεων», καταλήγει.
«Τα μαθηματικά ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη, δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα σπούδαζα οτιδήποτε άλλο», δηλώνει περιχαρής στον «Α.Τ.» η Αμαρυλλίς Σκύφα, λίγη ώρα αφού έμαθε ότι πέτυχε στο Μαθηματικό Αθήνας, συγκεντρώνοντας 18.951 μόρια. «Είναι μια γενική επιστήμη η οποία σου ανοίγει αρκετούς δρόμους και σου επιτρέπει να ασχοληθείς με πολλά και διαφορετικά αντικείμενα», εξηγεί η Αμαρυλλίς. Σύμφωνα με την ίδια, δύο με δυόμισι ώρες καθημερινής μεθοδικής μελέτης αρκούν για να οδηγήσουν στην επιτυχία τον υποψήφιο. «Αν μια ημέρα δεν διάβαζα, αναπλήρωνα τις χαμένες ώρες την επόμενη», υπογραμμίζει. Αναφερόμενη στην τάση φυγής πολλών συνομήλικών της στο εξωτερικό για σπουδές ή αναζήτηση εργασίας, η ίδια δηλώνει «δεν σκέφτηκα στιγμή να φύγω στο εξωτερικό, θα μείνω εδώ και θα βοηθήσω όσο μπορώ να βγει η χώρα από την κρίση».
«Επέλεξα την ιατρική γιατί ήταν αυτό που μου άρεσε και ήθελα να σπουδάσω. Η επαγγελματική αποκατάσταση δεν με απασχόλησε», λέει στον «Α.Τ.» η Ιωάννα Θανασούλα, που έχοντας συγκεντρώσει 18.527 μόρια εισάγεται στην Ιατρική Αθηνών, επωφελούμενη –ως μέλος πολύτεκνης οικογένειας– και από τη ρύθμιση εισαγωγής υποψηφίων ειδικών κατηγοριών.«Διάβαζα καθημερινά τέσσερις ώρες και έδωσα ιδιαίτερη βάση στα θερινά μαθήματα προετοιμασίας, αλλά και στα μαθήματα βαρύτητας», επισημαίνει η Ιωάννα, προσθέτοντας ότι «με ανησυχούν όλα αυτά που γίνονται με την ελληνική οικονομία και την ανεργία, αλλά δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να φύγω στο εξωτερικό».

Πηγή: http://www.adesmeytos.gr

Συνέντευξη με τον Θόδωρο Κουρεντζή

2011-07-06T23:52:00.002+03:00

Συνέντευξη στην Δημοσιογράφο Ελένη Γαλάνη για το classicalmusic.gr
Όσες φορές συναντιόμαστε με τον Θόδωρο Κουρεντζή στην Αθήνα οι τόποι συνάντησής μας είναι εντελώς αντισυμβατικοί για έναν αρχιμουσικό της δικής του εμβέλειας. Μικρά καφέ στα Εξάρχεια, κάπου μεταξύ Διδότου-Βαλτετσίου -"για να σε βολεύει να κατέβεις από τον Λυκαβηττό"-συνηθίζει να λέει, απορρίπτοντας ευγενικά δικές μου επιλογές για κεντρικότερα σημεία συνάντησης των Αθηνών. Ένα πρόσφατο ταξίδι του αστραπή από το Νοβοσιμπίρσκ της Σιβηρίας στο Παρίσι, μετά το Μιλάνο και το απαραίτητο πέρασμα από την Αθήνα, μας βρήκε να συζητάμε ξανά, χαμηλόφωνα, σ' ένα καφέ, στην περιοχή των Εξαρχείων, τα πολλά και διάφορα, όσα προέκυψαν από τα Χριστούγεννα και μετά στη Ρωσία - που αλλού; - για τον Θόδωρο Κουρεντζή.

Μαέστρος της χρονιάς 2005 κατά την ετυμηγορία των ρώσων δημοσιογράφων -κριτικών κλασικής μουσικής και οι συναυλίες του ό,τι κι αν είναι αυτές, με οποιοδήποτε πρόγραμμα και συντελεστές, αποτελούν, κατά κανόνα, ένα μεγάλο γεγονός για τη ρωσική πρωτεύουσα. Έτσι, τουλάχιστον, διαβάζουμε στα σχόλια των εφημερίδων, τον Ιανουάριο του 2006, αμέσως μετά τις συναυλίες του έργου Ορφέας και Ευριδίκη του Γκλούκ, στη Μόσχα.
Έλληνας ή Ρώσος; O Θόδωρος Κουρεντζής δείχνει να μη δίνει καμία σημασία στην τεχνητή, διττή ταυτότητα που η καταγωγή και οι παρούσες συνθήκες διαβίωσης και επαγγελματικής εξέλιξης επιχειρούν να του προσδώσουν. Δεν υπάρχει ζήτημα επιλογής για μένα. Είμαι Έλληνας, γνωστός στη Ρωσία ως Τεοντόρ Κουρέντζης. Επειδή, όμως, στη Ρωσία ολοκλήρωσα τις σπουδές και εξελίχθηκα ως αρχιμουσικός, με θεωρούν μέλος της ρωσικής σχολής -εξηγεί απαντώντας για πολλοστή φορά στο ερώτημα και από τα λεγόμενά του δείχνει ότι πάνω απ' όλα βάζει την ταυτότητα της ελευθερίας, όπως αυτή ορίζεται από την περιπλάνηση ενός νεαρού πολίτη του κόσμου, ενός κοσμοπολίτη του 21ου που απλώς γεννήθηκε στην Αθήνα.

Ένας ψηλός, επιβλητικός νέος άντρας, λάτρης του γυναικείου φύλου, αφοσιωμένος θαυμαστής του ωραίου - ναι, πες το ξανά " τι τρομερό ενώ είσαι γεννημένος για τα ωραία"- με νότες και διέσεις στο αίμα του που δίνει μουσικότητα στην ύπαρξή του και μέσω του ιδίου αναμεταδίδεται στους μουσικούς και το κοινό. Όταν μιλάς με το Θόδωρο Κουρεντζή για τρίτη ή τέταρτη φορά τότε καταλαβαίνεις τη μυσταγωγία της μουσικότητας που τον διακατέχει και πώς αυτή εκπέμπεται, πώς με τη δυναμική θεατρικότητα των κινήσεών του πάνω στο πόντιουμ και την ανεπανάληπτη εκφραστικότητα χεριών και προσώπου διεγείρει το κοινό κάνοντάς το να παραληρεί. Το καυτό μεσογειακό ταμπεραμέντο αναδύεται, κατακλύζει και θερμαίνει τα πάντα στην παγωμένη Ρωσία. Τα εισιτήρια εξαντλούνται. Οι αίθουσες σείονται. Η αποθέωση καταντάει ρουτίνα. Για τους Ρώσους όμως είναι πηγή ζωής. Γι αυτό και τον λατρεύουν.

Πριν από 12 χρόνια έφυγε για τη Ρωσία. Όχι, δεν υπάρχουν κομματικές συνδρομές, σύνδεσμοι και παρόμοια που συνήθως προάγουν τέτοιες επιλογές. Για τα μάτια της μόνο έγινε η μετανάστευση -λέει και μου αφηγείται τον νεανικό σφοδρό έρωτα που τον φέρνει τρέχοντας στη Μόσχα. Επιστρέφει στην Αθήνα για να ξαναγυρίσει στην Αγία Πετρούπολη αυτή τη φορά όταν ο διάσημος δάσκαλος Ιλιά Μούσιν τον δέχεται στην τάξη του. Στη Βενετία του Βορρά, ένα ζευγάρι ρόζ πουέντ σε δύο επιδέξιες γυναικείες γάμπες και η απέραντη χώρα με τη μεγάλη μουσική παράδοση γίνονται οι σειρήνες που τον σαγηνεύουν και ευθύνονται για την Οδύσσεια του Κουρεντζή στη Ρωσία... Μια περιπλάνηση που ταυτίζεται μ' αυτή της αχανούς χώρας, η οποία μετά τη σοσιαλιστική της εμπειρία καλείται να βιώσει κάτι το οποίο ουδέποτε είχε στην ιστορία της : τη δημοκρατία."Για μένα η Ρωσία -λέει ο Θόδωρος Κουρεντζής- ήταν ένα ταξίδι μέσα σε μια ταλαιπωρημένη ιστορία, ένα ζωντανό βάσανο, ήταν η προσωποποίηση της φτώχειας, της προσφυγιάς. Έτσι τη "βίωνα" τα πρώτα χρόνια της εφηβείας μου στην Αθήνα, όταν οι ρώσικες ορχήστρες έρχονταν στο φεστιβάλ και ανάμεσα στους μουσικούς υπήρχαν πρόσφυγες, ομογενείς, που μιλούσαν μεταξύ τους ρωσικά και οι αφηγήσεις τους περιστρέφονταν πάντα γύρω από τη ελληνική περιπέτεια στη μεταπολεμική Σοβιετική Ένωση."
"Όχι, όχι! Δεν σκεφτόμουν ποτέ τη Ρωσία ως μια επαναστατημένη χώρα. Οι όμορφες γυναίκες, οι σκοτεινοί δρόμοι, μια χώρα που έχει ξεφύγει από ευρωπαϊκές συνήθειες και φόρμες και διατηρεί μια ακατέργαστη ομορφιά, έναν έκπτωτο ρομαντισμό.. αυτή ήταν η δική μου Ρωσία. Μια χώρα αχανής που έχει σύνορα με την Ασία, έχει όμως κι έναν Σοστακόβιτς...Αυτή η χώρα, ναι, είχε και ακόμα έχει κάτι να πει..."

Ζώντας τα πρώτα χρόνια της μετασοσιαλιστικής περιόδου τότε που -η τέχνη δεν είχε προορισμό και περνούσε δύσκολη περίοδο στη Ρωσία- ο εξ Αθηνών ορμώμενος νεαρός μουσικός ολοκληρώνει τις σπουδές του με υποτροφία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης, γοητεύει τους δασκάλους του και κάνει τον Μούσιν να εκτιμήσει ότι ανάμεσα στους μαθητές του έχει και μία ιδιοφυΐα-τον Κουρεντζή. Η ελληνική προέλευση και τα αντίστοιχα κοινά με τους Ρώσους στοιχεία - θρήσκευμα, αλφάβητο- έδωσαν την υποδομή για να αναπτυχθεί η συνεργασία εκείνη που σταδιακά έφερε τον Έλληνα στις πρώτες θέσεις των αρχιμουσικών της Ρωσίας σήμερα. Στη Ρωσία μπορείς να κάνεις πράγματα που στην Ευρώπη είναι αδιανόητα. Είναι όπως και στην Ελλάδα. Ετοιμάζεις ξαφνικά μία συναυλία για τον ερχόμενο μήνα επειδή έτσι προέκυψε. Είναι η μοναδική, νομίζω, χώρα όπου οι ουτοπίες πραγματοποιούνται. Ίσως επειδή ο κόσμος έχει αποφασίσει να ζήσει πραγματικά κι όχι με συμβιβασμούς και ακραίους ρυθμούς. Εδώ η επικοινωνία των ανθρώπων δεν έχει ακόμα χαθεί.Τα τελευταία δυο χρόνια ο Θόδωρος Κουρεντζής έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση ενός από τα τρία μεγαλύτερα θέατρα της Ρωσίας -του Θεάτρου Μπαλέτου και Όπερας του Νοβοσιμπίρσκ. Στην καρδιά της Σιβηρίας, εκεί όπου το θερμόμετρο έχει φυσιολογικές θερμοκρασίες κάτω των -30 C στη διάρκεια του χειμώνα, ο αρχιμουσικός Κουρεντζής δημιούργησε μία ορχήστρα και μία χορωδία πλήρως ταυτισμένη με τις δικές του προδιαγραφές. Η Musica Aeterna Ensemble και η New Siberian Singers είναι δύο σχήματα που τα μέλη τους επελέγησαν με μεγάλη προσοχή. Αποτελούν σήμερα την καλλιτεχνική "εμπροσθοφυλακή" του Νοβοσιμπίρσκ και είναι υπολογίσιμοι ανταγωνιστές στην μουσική σκηνή της Ρωσίας. Οι κριτικές, κάθε φορά που εμφανίζονται στη Μόσχα είναι επαινετικές και οι προοπτικές τους ενθαρρυντικές. Πρόσφατα, μία εμφάνιση τους στο Λονδίνο, τον περασμένο Νοέμβριο, υπό την διεύθυνση του Θόδωρου Κουρεντζή, ήταν αρκετή για να αποτιμηθεί το επίπεδό τους και από τη δύσκολη βρετανική κριτική.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που περνώ ένα διάστημα του χρόνου στη Σιβηρία. Το Νοβοσιμπίρσκ μου προσφέρει ένα χώρο ανεπανάληπτο στον κόσμο. Ένα τεράστιο, μυθικό, θέατρο-το αποκαλούμενο "Κολοσαίον της Σιβηρίας". Εδώ, πέρα από τις πρόβες των έργων που προετοιμάζουμε να ανέβουν, οργανώνονται σεμινάρια, γίνονται ηχογραφήσεις αλλά και συζητήσεις για τις πρόβες ή και για τα αποτελέσματα μιας συναυλίας. Κι όπως έξω έχει, συνήθως, παγωνιά, η πρόβα μπορεί να ξεκινήσει το πρωί και να τραβήξει ως το βράδυ.

Μπορεί η παγωμένη Σιβηρία να είναι η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή της γης. Μπορεί να σημαίνει πολλά για το μέλλον του πλανήτη επειδή στα σπλάχνα της κρύβει θησαυρούς για την πορεία του ανθρώπου. Δεν παύει όμως να είναι μία περιοχή απομονωμένη, τουλάχιστον καλλιτεχνικά από τον γνωστό διεθνή στίβο της κλασικής μουσικής, αυτόν που οι δυτικές δυνάμεις καθορίζουν και διευθετούν. Όσο άριστες κι αν είναι οι ορχήστρες δεν κουβαλούν τη μακραίωνη παράδοση της Ευρώπης. Στο σημείο αυτό ο Θόδωρος Κουρεντζής είναι κατηγορηματικός. Θεωρεί ότι τα δυτικά μουσικά σχήματα αποτελούνται από μουσικούς επαγγελματίες, με συγκεκριμένο καρνέ και ωράριο εργασίας, ενώ, αντίθετα, στη Ρωσία αυτό δεν αποτελεί κανόνα και τρόπο ζωής. Και επιπλέον ότι η καθιέρωση, η αναγνώριση και αποδοχή των ρωσικών σχημάτων σκοντάφτει στην υπάρχουσα προκατάληψη της Δύσης απέναντι στους Ρώσους καλλιτέχνες. Ο κόσμος αναγνωρίζει αυτά που έχει ακούσει. Κυριαρχεί το status του Μπολσόϊ, του Κίροφ. Εάν μιλήσεις για το Νοβοσιμπίρσκ και τις δυνάμεις που αναπτύσσει τελευταία αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Σε γενικές γραμμές. Ωστόσο, το ενδιαφέρον της παγκόσμιας αγοράς, αν το θέσουμε σ' αυτό το επίπεδο, υπάρχει. Όπως και το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον. Για παράδειγμα: Η Αΐντα του Βέρντι, περσινή παράσταση-παραγωγή του Θεάτρου Μπαλέτου και Όπερας του Νοβοσιμπίρσκ που σάρωσε τα βραβεία "Χρυσή Μάσκα"- ετήσια, ανώτατη τιμητική διάκριση για τις Τέχνες στη Ρωσία - επαναλαμβάνεται εφέτος και προσελκύει το ενδιαφέρον πολλών προσωπικοτήτων, όπως ο Γκρέχαρντ Μπρύνερ αλλά και άλλων από διεθνή φεστιβάλ και όπερες - στελέχη της όπερας των Παρισίων θα είναι εδώ το Μάρτιο για να δουν την παράσταση αυτή."
Από την Ελλάδα θα έρθει κανείς ; Όχι, βέβαια. Γιατί να έρθει; Σε ποιόν χρειάζονται όλα αυτά; Το ότι ένας Έλληνας αρχιμουσικός ζει και εργάζεται στη Ρωσία, όχι επειδή κατάγεται από τη χώρα αυτή- οι γονείς μου είναι Έλληνες κι εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα το 1972- αλλά επειδή επέλεξα να εργαστώ στη Ρωσία, το ότι, λοιπόν, ένας Έλληνας ανακηρύσσεται μαέστρος της χρονιάς για το 2005 σ' αυτή τη μεγάλη δύναμη και αποτελεί μέρος της τέχνης του σήμερα στη Ρωσία, το ότι αυτή η χώρα του εμπιστεύεται την καλλιτεχνική παραγωγή μιας από τις σημαντικότερες περιοχές για το μέλλον του πλανήτη-της Σιβηρίας -όλα αυτά δεν λένε τίποτα και κανέναν κάτω στην Ελλάδα. Να τον κάνει τι τον μαέστρο Κουρεντζή η Ελλάδα; Σε τι θα ωφελούσε μια συναυλία του στην Αθήνα; Γιατί κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο; Η Ελλάδα είναι η χώρα της παρέας. Δε σ' έχω φίλο, σ' έχω σκύλο.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από ορισμένες επιχορηγήσεις συναυλιών του Θόδωρου Κουρεντζή στη Μόσχα από ελληνικούς κρατικούς φορείς -υπουργείο Πολιτισμού, Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού- και μία συναυλία στην αυλή(!) του Βυζαντινού Μουσείου το καλοκαίρι του 2005 με τους Βιρτουόζους της Μόσχας, η πατρίδα μοιάζει σα να του γνέφει από μακριά και να λέει: "κάτσε εκεί που κάθεσαι". Γι' αυτό και το παλικάρι τ' αψηλό, μου κλείνει με νόημα το μάτι λέγοντας: "Μη την ψάχνεις. Δεν θα με χάσει καμία πατρίδα..." που λέει και το τραγούδι.

Η νύχτα προχώρησε για τα καλά. Φεύγουμε από τα Εξάρχεια κι ανηφορίζουμε τις παρυφές του Λυκαβηττού. Μου λέει για τοπρόγραμμα του 2006. Aυτό το μήνα, στις 26 ένα γκαλά με την Εθνική Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ρωσίας. Αμέσως μετά, στις 29 και 30, ένα διήμερο αφιέρωμα στο Μότσαρτ για την επέτειο των 250 χρόνων από τη γέννησή του με τη δική του ορχήστρα τη Μusica Aeterna Ensemble και τη δική του χορωδία τη New Siberian Singers, στο Μέγαρο Μουσικής της Μόσχας, με τους Γάμους του Φίγκαρο και Έτσι κάνουν όλες. Και μετά αυτό και τ' άλλο, πήγαιν' έλα σε Μόσχα Νοβοσιμπίρσκ , Αγία Πετρούπολη. Και μετά η Ευρώπη -η Γαλλία , το Κολμάρ, το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής κι άλλο ένα φεστιβάλ στην Ιταλία, στην Τοσκάνη, στον Κότρονα -μία υπέροχη αναγεννησιακή πόλη! Ελάτε τον Αύγουστο, κοντά είναι- λέει και μου μιλά για τα έργα που θα παρουσιάσει, για τους σολίστ που θα τα ερμηνεύσουν, για ένα σημείο εκεί στο Dixit Dominus του Χέντελ που τον παιδεύει και δεν τον αφήνει να κοιμηθεί. 'Aσε πια την έγνοια για τα νέα καθήκοντα που αναλαμβάνει στο Φεστιβάλ της Μόσχας, το "Territory" που θα γίνει στη ρωσική πρωτεύουσα τον Οκτώβριο αυτής της χρονιάς. Κι από το Δεκέμβριο περιπλάνηση με τη Μusica Aeterna Ensemble σε Σαγκάη και Ιαπωνία...

Λαχανιάσαμε. Τα είπε όλα. Μήπως ξέχασε κάτι ; Υποσχέθηκε να τα στείλει την επομένη, γραπτώς, για να μην κάνω κανένα λάθος. Και βέβαια να τα στείλει. Τι να προλάβω να συγκρατήσω από το ποτάμι των συναυλιών του;
Δεν θα το ξεχάσεις!
'Οχι, το υπόσχομαι!
Εύχομαι καλό ταξίδι. Αύριο πετάει για Μόσχα.
Από το μισάνοιχτο παράθυρο κάποιου υπογείου πολυκατοικίας στη Νεάπολη, στις παρυφές του Λυκαβηττού, ένα πατζούρι ανοίγει για να δραπετεύσει η κάπνα. Από το ραδιόφωνο ένα τραγούδι κρατά συντροφιά στο μετανάστη:
"Μάνα, όλα περνούνε/ κι όλα γίνονται ξανά, /όμως τούτη η θητεία// δεν σταματάει πουθενά".
-Λέγε ποιο είναι, από πού;
-Happy Day, Βούλγαρης, Σαββόπουλος, Περπινιάδης, σωστά;
Μένω άφωνη.
-Κι αυτό το ξέρεις; Ήσουν μωρό όταν βγήκε!
-Νά' ξερες πόσες φορές το σιγοψιθυρίζω στη Μόσχα.

Η Αθήνα κατεβάζει θερμοκρασία κι ο Θόδωρος Κουρεντζής απομακρύνεται. Τη σκούφια φόρεσε "λεβέντικα στραβά και τα μαλλιά χυτά πάνω στους ώμους τ' ανέμισε ο αγέρας στα ζερβά".

Εις το επανειδείν μαέστρο. Καλή πορεία....Το θέμα δεν είναι ποια πατρίδα δεν θα σε χάσει αλλά ποια θα είναι εκείνη που θα σε κερδίσει τελικά.
Πηγή: http://www.classicalmusic.gr

Το ελληνικό βιβλίο έχει μέλλον στον αγγλόφωνο κόσμο

2011-07-06T22:48:00.001+03:00

«Καλές μεταφράσεις και μια συντονισμένη στρατηγική προβολής του» αυτά χρειάζεται το ελληνικό βιβλίο για να πάει καλά στην Αμερική και στον αγγλόφωνο κόσμο γενικότερα μας λέει ο Γιάννης Φακάζης, διευθύνων σύμβουλος του εκδοτικού οίκου Cosmos Publishing στο Νιου Τζέρσι των ΗΠΑ. Συναντήσαμε τον 69χρονο Αθηναίο σε ένα από τα συχνά ταξίδια του στην Ελλάδα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ και εντέλει έμεινε εκεί, «γιατί δεν έβρισκα δουλειά στην Ελλάδα όταν τελείωσα τις σπουδές μου», λέει. Ηλεκτρολόγος μηχανικός, εργάστηκε για πολλά χρόνια στον χώρο των τηλεπικοινωνιών και όταν πήρε σύνταξη, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ίδρυσε μαζί με έλληνες φίλους, καθηγητές σε αμερικανικά πανεπιστήμια, τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Hellenic Literature Society (HLS) με έδρα το Νιου Τζέρσι. To εκδοτικό τμήμα του οργανισμού δραστηριοποιείται με την επωνυμία Cosmos Publishing.«Γνωρίζαμε από την εμπειρία μας ότι υπάρχει έλλειψη ελληνικού βιβλίου στην Αμερική, εννοώ βιβλιογραφία απαραίτητη στα πανεπιστήμια για τη διδασκαλία μαθημάτων και εγχειρίδια για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας», μας εξηγεί ο κ. Φακάζης. Τα περισσότερα βιβλία ελληνικού ενδιαφέροντος φτάνουν από την Ελλάδα, όμως οι γραφειοκρατικές διαδικασίες εισαγωγής τους είναι περίπλοκες, η παραλαβή των βιβλίων καθυστερεί πολύ και το κόστος τους είναι υψηλό.

«Το ελληνικό βιβλίο είναι ακριβό», μας λέει. «Στην Ελλάδα ένα μυθιστόρημα κοστίζει 15-25 ευρώ, ο Αμερικανός όμως δεν πληρώνει περισσότερα από 10-15 δολάρια για ένα μυθιστόρημα», οπότε η εισαγωγή βιβλίων από την Ελλάδα είναι σχεδόν απαγορευτική, μολονότι κάποιες φορές εξασφαλίζονται ακόμη και εκπτώσεις της τάξης του 45-50% από ορισμένους έλληνες εκδότες. Ο HLS ιδρύθηκε με σκοπό αφενός να διευκολύνει τις διαδικασίες αυτές λειτουργώντας διαμεσολαβητικά και αφετέρου να αναλάβει την έκδοση στην Αμερική των βιβλίων που ζητούσαν τα πανεπιστήμια.

Αναφερόμαστε βέβαια σε βιβλία μεταφρασμένα στα αγγλικά. Μολονότι στις ΗΠΑ ζουν 5.000.000 Ελληνες, 300.000 από αυτούς στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης όπου κατοικεί και ο ίδιος, ελάχιστοι διαβάζουν πλέον ελληνικά, «οι ηλικιωμένοι και οι καθηγητές πανεπιστημίου», λέει ο κ. Φακάζης. Τα περισσότερα από τα παιδιά και τα εγγόνια των ελλήνων μεταναστών δεν γνωρίζουν πολλά για την Ελλάδα, μιλούν σπαστά ελληνικά και δεν διαβάζουν τη γλώσσα.

Ελληνικό βιβλίο στα αγγλικά λοιπόν, όχι μόνο για την ελληνική κοινότητα και για το πανεπιστήμιο αλλά για κάθε Αμερικανό που ενδιαφέρεται. Και ενδιαφέρον υπάρχει, υποστηρίζει ο κ. Φακάζης: «Πρώτα από όλα για την αρχαία Ελλάδα. Στη δημόσια τηλεόραση προβάλλονται συχνά εκπομπές για την κλασική Ελλάδα και τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Γι’ αυτό και από τους χιλιάδες τίτλους ελληνικής θεματολογίας που εκδίδονται κάθε χρόνο στην Αμερική, τα βιβλία που αφορούν την Αρχαία Ελλάδα, την ελληνική ιστορία και μυθολογία «πουλάνε πολύ».

Ενδιαφέρον υπάρχει και για την ελληνική γλώσσα. Ολοι ξέρουν κάποιον Ελληνα και έχουν περιέργεια για τη γλώσσα του, που ακούγεται διαφορετική. Μας φέρνει ως παράδειγμα ένα αμερικανικό σχολείο στο Μπρονξ όπου οι μαθητές διδάσκονται ελληνικά ως ξένη γλώσσα. «Συνεργαζόμαστε με έλληνες εκδότες και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης που μας αποστέλλουν τις μεθόδους εκμάθησης των ελληνικών που κυκλοφορούν». Με ελκυστικά, σύγχρονα εγχειρίδια, οργανωμένη προσπάθεια και έμπειρους δασκάλους αυτό το ενδιαφέρον έχει δυνατότητες να αναπτυχθεί, πιστεύει ο κ. Φακάζης.

Ο πολιτισμός της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας δεν είναι όμως γνωστός στο αγγλόφωνο κοινό, μας επιβεβαίωσε την άποψη που επικρατεί ο κ. Φακάζης: «Κυκλοφορούν αρκετά σχετικά βιβλία αλλά είναι ακαδημαϊκού επιπέδου. Τα αγοράζουν καθηγητές πανεπιστημίων και βιβλιοθήκες». Βιβλία ιστορίας και ταξιδιωτικά είναι εκείνα που έχουν κάποια κίνηση, όπως το «Τhe Hydra Chronicle» του Charles Young, ένα μυθοπλαστικό ταξιδιωτικό χρονικό του Cosmos Publishing, που έχει καλές πωλήσεις στην τουριστική αγορά.

Πώς μπορούμε να τονώσουμε το ενδιαφέρον για τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή και ειδικά τη λογοτεχνία; Κομβικής σημασίας θεωρεί ο ίδιος την προβολή του ελληνικού βιβλίου με συστηματικές δράσεις. «Τα αμερικανικά πανεπιστήμια προσκαλούν συχνά συγγραφείς από την Ελλάδα για συγκεκριμένες εκδηλώσεις στο πλαίσιο των μαθημάτων τους. Περίπου 35-40 άτομα παρακολουθούν αυτές τις εκδηλώσεις και είναι πάντοτε τα ίδια. Πρέπει να ανοίξει αυτός ο κύκλος, οι έλληνες συγγραφείς να κυκλοφορήσουν περισσότερο, να έρθουν σε επαφή με ευρύτερο κοινό, όχι με μέλη της ελληνικής κοινότητας ή όσους έχουν ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, αλλά με όλους. Οι αμερικανοί εκδότες δεν ενδιαφέρονται να μεταφράσουν έλληνες συγγραφείς γιατί είναι άγνωστοι και δεν είναι διαθέσιμοι για περιοδείες. Ακόμη και ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον, που είναι πασίγνωστοι, έκαναν δύο μήνες περιοδεία για να παρουσιάσει ο καθένας τους το βιβλίο του. Ετσι γίνεται, έτσι λειτουργεί το σύστημα. Αλλιώς ένα βιβλίο δεν πουλάει σε μια τόσο μεγάλη χώρα όπως οι ΗΠΑ. Το πολύ πολύ να αγοράσουν μερικές εκατοντάδες αντίτυπα οι βιβλιοθήκες, τα οποία, αν δεν έχουν ζήτηση από τους αναγνώστες μέσα σε ένα εξάμηνο, φεύγουν από τα ράφια για να μπουν στη θέση τους τα επόμενα βιβλία».

Μετάφραση «διαλεχτών βιβλίων» της σύγχρονης παραγωγής, σωστή διαφήμιση σε μεγάλα βιβλιοπωλεία και σε έντυπα ευρείας κυκλοφορίας και περιοδείες στην Αμερική ώστε το κοινό να γνωρίσει τους συγγραφείς, προτείνει ο κ. Φακάζης. «Δεν μπορούμε να στηριζόμαστε στη δωρεάν προβολή που υπόσχεται το Ιντερνετ», υπογραμμίζει. Από τα στατιστικά στοιχεία του HLS προκύπτει ότι τα 20.000 ενημερωτικά e-mails που αποστέλλει κάθε μήνα τα ανοίγουν μόνο 1.800 από τους παραλήπτες και μόλις 600 από αυτούς μπαίνουν στην ιστοσελίδα του, το www.greeceinprint.com, για να δουν τα βιβλία που παρουσιάζονται.

Προς την κατεύθυνση της προβολής του ελληνικού βιβλίου, το ΗLS πραγματοποίησε πέντε μεγάλες ετήσιες εκθέσεις βιβλίου ελληνικής θεματολογίας στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης το διάστημα 1996-2000. Περισσότεροι από 1.200 τίτλοι παρουσιάζονταν κάθε χρονιά. Στο πλαίσιο της τριήμερης έκθεσης φιλοξενούνταν εκδηλώσεις για το ελληνικό βιβλίο. «Στην πρώτη έκθεση είχαμε 44 ομιλητές», λέει ο κ. Φακάζης, «και τις εκδηλώσεις παρακολούθησαν 2.000 άτομα. Τις επόμενες χρονιές προσπαθήσαμε να προσελκύσουμε και άλλες κοινότητες, όπως την εβραϊκή και την ιταλική, μέσα από εκδηλώσεις που έδιναν έμφαση στη σχέση του ελληνισμού με τις κοινότητες αυτές, με αναφορές στους Εβραίους της Ελλάδας ή στους ελληνόφωνους πληθυσμούς της Κάτω Ιταλίας. Τις παρακολούθησαν πολλοί Αμερικανοί».

Οι εκθέσεις για την ώρα έχουν σταματήσει. Το ίδιο και η κυκλοφορία του μηνιαίου περιοδικού του HLS «Greece in Print Journal», με βιβλιοπαρουσιάσεις και νέα από τον χώρο του ελληνικού βιβλίου. «Δεν υπάρχουν χρήματα για τις εκθέσεις και δεν έχουμε για την ώρα αρκετούς εθελοντές για το περιοδικό. Οι παλιοί πρόσφεραν πολλά, περιμένουμε τώρα τη νέα φουρνιά εθελοντών» σχολιάζει χαμογελώντας ο κ. Φακάζης. Ο HLS είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από την αμερικανική κυβέρνηση, ιδιώτες και ιδρύματα και στηρίζεται στην εθελοντική εργασία των μελών του. Τα χρήματα δεν αρκούν για όλες τις δράσεις του. Πραγματοποιεί όμως κάθε χρόνο έξι-εφτά αναγνώσεις και ελληνικές βραδιές στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, η οποία μάλιστα αγοράζει περίπου 150 τίτλους στην ελληνική γλώσσα με ετήσια δαπάνη 2.500 δολαρίων.

Ποιοι από τους νεότερους συγγραφείς πουλάνε στην Αμερική; τον ρωτήσαμε. Καβάφης, Σεφέρης, Ρίτσος είναι εκτός συναγωνισμού, απαντά. Εργα τους κυκλοφορούν συστηματικά από μεγάλους αμερικανούς εκδότες και διδάσκονται πάντοτε στα πανεπιστήμια. Ο Παπαδιαμάντης έχει πουλήσει συνολικά ως τώρα περίπου 4.000 αντίτυπα μέσα από το site του HLS. Και ο Καζαντζάκης; Από αμερικανικούς οίκους κυκλοφορούν μονάχα ο «Ζορμπάς» και ο «Τελευταίος πειρασμός». Τα άλλα βιβλία του δεν υπάρχουν πουθενά. Πρέπει να εισαχθούν από τη Μεγάλη Βρετανία. Καταλήγουν να είναι βιβλία ακριβά, σε άθλιες μεταφράσεις. Μας φέρνει για παράδειγμα τον «Καπετάν Μιχάλη», που μεταφράστηκε στα αγγλικά από τα γαλλικά, με πολλές ανακρίβειες και περικοπές.

Καλές μεταφράσεις λοιπόν όχι μόνο για τον Καζαντζάκη αλλά για κάθε συγγραφέα χρειάζεται το ελληνικό βιβλίο, από έμπειρους αγγλόφωνους μεταφραστές. Υπάρχουν καλοί μεταφραστές, υποστηρίζει ο κ. Φακάζης, αλλά η μετάφραση κοστίζει ακριβά. Μια μετάφραση 250 σελίδων στα αγγλικά στοιχίζει περίπου 14.000 δολάρια. Η χρηματοδότηση των μεταφράσεων είναι κυρίως το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο HLS στην εκδοτική του δραστηριότητα. Η ελληνική πολιτεία και η Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού είχε χρηματοδοτήσει μεταφράσεις στο παρελθόν. Σήμερα ο HLS στρέφεται σε ιδιώτες και ιδρύματα για τη χρηματοδότηση της εκδοτικής του δραστηριότητας, όπως το Ιδρυμα Ωνάση και το Ιδρυμα Στ. Νιάρχος. Το τελευταίο χρηματοδότησε τη δίγλωσση ανθολογία ενός αιώνα ελληνικής ποίησης «Α Century of Greek Poetry», με 456 ποιήματα 109 ποιητών, στην οποία δημοσιεύονται μεταφράσεις 64 μεταφραστών, μεταξύ των οποίων και νέες διορθωμένες μεταφράσεις από το Αρχείο του Κίμωνα Φράιαρ. «Είναι μια έκδοση που έχει πάει πολύ καλά», λέει ο κ. Φακάζης, «με πωλήσεις που κοντεύουν να φτάσουν τις 6.000 αντίτυπα από το 2004 που εκδόθηκε».

«Τεράστια ζήτηση τα τελευταία δύο χρόνια έχουν βιβλία για την ελληνική ορθοδοξία στην αγγλική γλώσσα», μας αποκαλύπτει. «Ισως η χειροτονία γυναικών και ομοφυλοφίλων στην Αγγλικανική Εκκλησία να έχει διχάσει και δυσαρεστήσει τους πιστούς του δόγματος και να στρέφονται σε άλλα δόγματα», είναι μια πρόχειρη ερμηνεία του.

Εστιάζοντας στον τομέα της μετάφρασης και των εκδόσεων ο HLS προσπαθεί να ανταποκριθεί στη ζήτηση: «Μεταφράζουμε κατ’ αρχάς ό,τι μας ζητούν τα πανεπιστήμια, λογοτεχνία και εγχειρίδια για την εκμάθηση των ελληνικών. Μόλις τελείωσε η μετάφραση της “Eroica” του Κοσμά Πολίτη που ζήτησε το Πανεπιστήμιο Τζορζτάουν της Ουάσινγκτον». Στις εκδόσεις του οργανισμού περιλαμβάνονται μεταφράσεις των έργων «Ζωή εν τάφω» και «Βασίλης Αρβανίτης» του Μυριβήλη, του «Εξι νύχτες στην Ακρόπολη» του Σεφέρη, ποιημάτων του Καββαδία, καθώς και μια ανθολογία σύγχρονου ελληνικού διηγήματος, μεταφρασμένη από τον Ντέιβιντ Κόνολι. Από τους περίπου 35 τίτλους που έχουν εκδοθεί μέχρι στιγμής, τις 3.000 αντίτυπα φτάνουν σε κυκλοφορία τα βιβλία με ιστορικά θέματα και τα 500-1.000 αντίτυπα όσα απευθύνονται σε πανεπιστημιακά προγράμματα. Στα προσεχή σχέδια του HLS είναι η μετάφραση της «Ιστορίας της ελληνικής μουσικής» τηςΛίντας Λεούση, συνοδευόμενη από CD με έργα επτανησίων συνθετών, και η μετάφραση της «Μήδειας» και της «Ηλέκτρας» του Ευριπίδη.
Πηγή: http://www.tovima.gr

Διαγωνισμός διηγήματος

2011-05-18T23:11:00.000+03:00

Με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων από την απελευθέρωσή της Θεσσαλονίκης ο ΙΑΝΟS διοργανώνει διαγωνισμό διηγήματος με τίτλο 'Θεσσαλονίκη 2012' και καλεί ερασιτέχνες συγγραφείς να συμμετέχουν, με διηγήματα που αντανακλούν το πνεύμα της πόλης. Ο διαγωνισμός διηγήματος είναι η δεύτερη δράση για την Θεσσαλονίκη, μετά τον διαγωνισμό φωτογραφίας που διοργανώθηκε στις αρχές του 2011 και στέφθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Το κοινό θα έχει την δυνατότητα να δηλώσει συμμετοχή στο site του διαγωνισμού www.ianos2012.gr όπως επίσης και με ηλεκτρονική μορφή στα καταστήματα της Αλυσίδας Πολιτισμού ΙΑΝΟS, Αριστοτέλους 7 (Θεσσαλονίκη), Σταδίου 24 (Αθήνα). Οι συμμετοχές θα αξιολογηθούν από τριμελή επιτροπή, η οποία θα αναδείξει τους 3 νικητές ενώ επίσης τα καλύτερα διηγήματα θα συμπεριληφθούν σε ειδική έκδοση που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS.

Τα διηγήματα πρέπει να υποβληθούν στην Ελληνική γλώσσα και μπορεί να αποτελούν πραγματικές ή φανταστικές ιστορίες. Δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό έχουν όλοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή ηλικίας.

Την επιτροπή αποτελούν οι συγγραφείς: Πάνος Θεοδωρίδης, Πέτρος Μάρκαρης, Σοφία Νικολαΐδου.
Οι συμμετοχές θα αξιολογηθούν με βάση το λογοτεχνικό επίπεδο γραφής και την πρωτότυπη μυθοπλασία.
Ο διαγωνισμός ξεκινά την Δευτέρα 2 Μαΐου 2011 και η τελευταία ημέρα υποβολής συμμετοχών είναι η Κυριακή 31 Ιουλίου 2011.

Η αναταραχή στις αραβικές χώρες έφερε περισσότερο κοινό στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου

2011-05-09T23:13:00.000+03:00

Ευχαριστημένοι διοργανωτές, εκδότες, προσκεκλημένοι και κοινό

«Η αραβική γλώσσα διώκεται!» Η δήλωση του Σύριου κριτικού λογοτεχνίας Σούμπχι Χαντίτι έπεσε σαν βόμβα στην διάρκεια της συζήτησης «Οι γυναίκες της Μέσης Ανατολής και η ελευθερία» στην 8η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, το Σάββατο 7 Μαΐου.
Ακούστηκαν επιφωνήματα έκπληξης από το κοινό όταν ο Χαντίτι θέλησε να μιλήσει στα αραβικά και όχι στα γαλλικά, όπως οι ομοτράπεζες του Σοφί Μπεσί (τυνήσια ιστορικός) και Χόντα Μπαρακάτ (λιβανέζα συγγραφέας) . Το πρόβλημα διευθετήθηκε και η Χόντα Μπαρακάτ μίλησε εντέλει επίσης στα αραβικά. Απαντώντας η ίδια σε ερώτηση στο τέλος της εκδήλωσης δήλωσε ενοχλημένη: «Αισθανόμαστε σαν τα παράξενα πλάσματα σε τσίρκο που ο κόσμος έρχεται να δει πώς είναι, όταν πιάνεστε από μια λεπτομέρεια της λεπτομέρειας για να μας κάνετε ερωτήσεις για τους λαούς μας. Εμείς διαβάζουμε ελληνική ιστορία, κάνετε κι εσείς τον κόπο να μάθετε για εμάς».
Το αφιέρωμα στις χώρες του Μαγκρέμπ και της Μέσης Ανατολής ανήκει σε αυτά που ξεχώρισαν κατά την διάρκεια της εφετινής Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης που σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της Helexpo είχε 12% περισσότερους επισκέπτες από πέρυσι (περί τους 83.000). Πολύς κόσμος ήρθε για να ακούσει τους 12 συγγραφείς των χωρών της Νότιας Μεσογείου οι οποίοι παρουσίασαν τα βιβλία τους, μίλησαν για την κατάσταση στις χώρες τους μετά τις εξεγέρσεις των τελευταίων μηνών και αντάλλαξαν απόψεις με το κοινό.

Γεμάτη ήταν η Αίθουσα των Τιμώμενων Χωρών σε κάθε παρουσίαση και ο κόσμος συμμετείχε ενεργά. Το κοινό κατέλαβε και τον γύρω χώρο στις ομιλίες της Τυνήσιας ιστορικού Σοφί Μπεσί που μίλησε για την χώρα της και το ντόμινο των εξελίξεων στον αραβικό κόσμο ενώ πλήθος κόσμου παρακολούθησε τον Πακιστανό διανοούμενο Ταρίκ Αλί ο οποίος μίλησε για την αμερικανική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή ,το μεσημέρι του Σαββάτου 7 Μαίου. Ο ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν συνομίλησε με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του Στο τέλος της γης (Καστανιώτης, 2011), για μια ισραηλινή μητέρα που φεύγει από το σπίτι της μόλις ο γιος της κατατάσσεται στον στρατό και διασχίζει όλη τη χώρα για να μην μπορέσει κανείς να τη βρει και να της δώσει άσχημα μαντάτα για τη ζωή του. Το ίδιο βράδυ μεγάλοι και παιδιά παρακολούθησαν τον Αιθίοπα βιβλιοθηκάριο και συγγραφέα Γιοχάνες Γκεμπρεγκεόργκις να συνομιλεί με τον Ευγένιο Τριβιζά και του υπέβαλλαν ερωτήσεις κυριολεκτικά μέχρι που έσβησαν τα φώτα της έκθεσης, μετά τις 10.30 το βράδυ.

Γεμάτη ήταν η αίθουσα και στις ομιλίες των Αιγύπτιων Μπαχά Τάχερ και Γκαμάλ Γιτάνι, το πρωί του Σαββάτου και της Κυριακής αντίστοιχα. Μίλησαν για το έργο τους και για τις εμπειρίες τους από τη συμμετοχή τους στα γεγονότα της πλατείας Ταχρίρ.

Οι 65.000 επισκέπτες της 6ης ΔΕΒΘ το 2009, οι οποίοι αυξήθηκαν το 2010 κατά 15% φτάνουν εφέτος περίπου τις 83.000 άτομα, ανάμεσά τους 2.300 παιδιά που επισκέφθηκαν με τα σχολεία τους την Παιδική Γωνιά. Συνολικά 500 εκδότες, περισσότεροι από κάθε άλλη φορά, συμμετείχαν. «Ο εκδοτικός κόσμος της χώρας απόδειξε ότι διατηρεί τη δυναμική του και η επιτυχία της έκθεσης καταδεικνύει ότι η εκδοτική παραγωγή παρά τα προβλήματα αντιστέκεται στην κρίση», έλεγε ο πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ. Ασφαλώς, η δωρεάν διάθεση των πρώτων 9 τ.μ. εκθεσιακού χώρου, όσο ένα μικρό περίπτερο, ενθάρρυνε τη συμμετοχή, αφού πολλοί εκδότες εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός και δήλωσαν παρουσία.

Εντυπωσιακό στοιχείο ήταν επίσης η συμμετοχή σε όλες τις εκδηλώσεις που συνέβαιναν παράλληλα. Πολύ κόσμο συγκέντρωσαν οι συζητήσεις του Φιλολογικού Καφενείου για τα λογοτεχνικά περιοδικά μπροστά στην πρόσκληση του ίντερνετ και τις λέσχες ανάγνωσης, οι συνομιλίες στη Γωνιά των Εφήβων των νέων με τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον Γιάννη Σερβετά και το εργαστήρι hip hop με τους Zoltan Tribe, ενώ σταθερή συμμετοχή από εκπαιδευτικούς είχαν και οι εκδηλώσεις της θεματικής «Βιβλίο και εκπαίδευση». Οι εκδότες έμειναν ευχαριστημένοι από την προσέλευση στις βιβλιοπαρουσιάσεις. Ανάμεσα στους ομιλητές και Θεσσαλονικείς, μέλη της πολιτικής ηγεσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος συμμετείχε στην παρουσίαση δύο βιβλίων, όπως και ο δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης, αλλά και ο υφυπουργός Μεταφορών Σπύρος Βούγιας και ο αντιδήμαρχος Ανδρέας Κουράκης.

«Ευρωπαϊκού επιπέδου» χαρακτήρισε την έκθεση ο ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός. Οι προσκεκλημένοι συγγραφείς έμειναν ευχαριστημένοι από την προσέλευση και το ενδιαφέρον του κοινού, πολλοί εκδότες ανέφεραν αύξηση των πωλήσεων σε σχέση με πέρυσι: «Πήγαμε καλύτερα», έλεγαν ικανοποιημένοι. «Μοιάζει σαν μέσα σε τέσσερις να ξεχάσαμε την κρίση», σχολίασε στο «Βήμα» η διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ. «Μου λένε ότι η εφετινή έκθεση είναι η καλύτερη από όλες. Εντέλει τα φεστιβάλ με προσωπικότητες λειτουργούν καλύτερα από το αφιέρωμα σε μία τιμώμενη χώρα». Προς αυτή την κατεύθυνση θα κινηθεί, μας είπε, και η επόμενη ΔΕΒΘ το 2012, με ειδική θεματική για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και φεστιβάλ για τις χώρες των Βαλκανίων, με επίκεντρο τη Σερβία.

ΠΗΓΗ: www.tovima.gr

2011-03-30T22:22:00.001+03:00

Το Νέο Λύκειο

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

2011-03-21T00:24:00.000+02:00

Οδυσσέας Ελύτης: Απόσπασμα ομιλίας κατά την απονομή του Βραβείου Νόμπελ (8/12/1979)
"...Τότε όμως η Ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετεινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.
Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να επαινεί το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στον βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση. Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στη υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. - χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Nα τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.
Η σφαίρα που σχηματίζει η νέα ελληνική ποίηση έχει, θα μπορούσε να πει κανείς, όπως κάθε σφαίρα δύο πόλους: τον βόρειο και τον νότιο. Στον ένα τοποθετείται ο Διονύσιος Σολωμός που από την άποψη της εκφραστικής επέτυχε - προτού υπάρξει ο Mallarmé στα ευρωπαϊκά γράμματα - να χαράξει με άκρα συνέπεια και αυστηρότητα την αντίληψη της καθαρής ποίησης με όλα της τα παρεπόμενα: να υποτάξει το αίσθημα στη διάνοια, να εξευγενίσει την έκφραση και να δραστηριοποιήσει όλες τις δυνατότητες του γλωσσικού οργάνου προς την κατεύθυνση του Θαύματος. Στον άλλο πόλο, τοποθετείται ο K. Π. Καβάφης, αυτός που παράλληλα με τον T. S. Eliot έφτασε στην άκρα λιτότητα, στη μεγαλύτερη δυνατή εκφραστική ακρίβεια, εξουδετερώνοντας τον πληθωρισμό στην διατύπωση των προσωπικών του βιωμάτων.
Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους κινήθηκαν οι μεγάλοι μας άλλοι ποιητές, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο προς το ένα ή το άλλο από τα δύο άκρα. Αυτή είναι μια πρόχειρη και όσο γίνεται πιο σχηματική χαρτογράφηση του νεοελληνικού ποιητικού λόγου. Το πρόβλημα για μας που ακολουθήσαμε, ήτανε να επωμιστούμε τα υψηλά διδάγματα που μας κληροδότησαν και, ο καθένας με τον τρόπο του, να τ' αρμόσουμε πάνω στη σύγχρονη ευαισθησία. Πέραν από τα όρια της τεχνικής, οφείλαμε να φτάσουμε σε μια σύνθεση που από το ένα μέρος ν' αναχωνεύει τα στοιχεία της ελληνικής παράδοσης και από το άλλο να εκφράζει τα κοινωνικά και ψυχολογικά αιτήματα της εποχής μας. Με άλλα λόγια, να φτάσουμε να προβάλλουμε τον τύπο του "Ευρωπαίου - Έλληνα". Δεν μιλώ για επιτυχίες, μιλώ για προσπάθειες. Οι κατευθύνσεις είναι που έχουν σημασία για τον μελετητή της Λογοτεχνίας..."

Το τυπωμένο βιβλίο δεν θα χαθεί

2011-03-20T22:44:00.000+02:00

Η φωνή στο τηλέφωνο ήταν νεανική και συνεσταλμένη: «Με λένε Βάνα Αυγερινού, είμαι από τις νέες εκδόσεις Μακόντο, απ’ όπου μόλις κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του συγγραφέα Πάνου Καρνέζη...». Ενα νέο κορίτσι έκανε μόνη την προώθηση των βιβλίων του δικού της εκδοτικού οίκου, ο οποίος έχει μόλις επτά μήνες ζωή. Το όνομα «Μακόντο» η Βάνα Αυγερινού το δανείστηκε από τον αγαπημένο της συγγραφέα, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Μακόντο λέγεται ένα χωριό στο μυθιστόρημά του «Εκατό χρόνια μοναξιάς». Πού ακριβώς βρίσκεται η είδηση; Ποιο είναι το ασυνήθιστο και το διαφορετικό στην πορεία της Βάνας Αυγερινού; Στο ότι, στα 32 της χρόνια, επιστρέφει στην Ελλάδα και ανοίγει έναν εκδοτικό οίκο, όταν άλλοι συνομήλικοί της φεύγουν από τη χώρα αναζητώντας στο εξωτερικό δουλειά και τύχη.
Πήγε στο Λονδίνο πριν από 11 χρόνια, το 2000 για μεταπτυχιακά, στοχεύοντας στην ακαδημαϊκή καριέρα. «Ενα μέρος του διδακτορικού μου αφορούσε την εκδοτική παραγωγή στην Αγγλία». Ετσι, πήρε συνεντεύξεις από εκδότες και λογοτεχνικούς πράκτορες και άρχισε να την ενδιαφέρει ο κλάδος. «Μετά τη μοναχική διαδικασία του διδακτορικού, συνεργάστηκα με το Granta Magazine, και με το Portobello Books, έναν εκδοτικό οίκο που ειδικεύεται στην ξένη λογοτεχνία, πράγμα όχι συνηθισμένο στην Αγγλία, αφού μόλις το 2-3% των εκδόσεων είναι μεταφράσεις». Στην πορεία συνεργάστηκε με πολλούς και μεγάλους εκδοτικούς οίκους, όπως τις εκδόσεις Penguin και Random House, κάτω από την ομπρέλα των οποίων στεγάζονται πολλοί μικροί εκδότες με εξειδίκευση σε διαφορετικές κατηγορίες βιβλίο. «Είναι το σύνηθες εκδοτικό τοπίο στη Βρετανία», λέει η Βάνα Αυγερινού. Μετά συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Bloomsbury, όπου έκανε επιμέλειες, μεταφράσεις, διάβαζε χειρόγραφα που υποβάλλονταν προς έκδοση, ή έλεγχε την ποιότητα των μεταφράσεων. Προσπάθησε και στην Ελλάδα να μπει στον χώρο της μετάφρασης, αλλά «δυσκολεύτηκα, γιατί υπάρχουν πολλοί μεταφραστές και όταν είσαι άγνωστος είναι πιο δύσκολο. Αρχισε λοιπόν να ωριμάζει η ιδέα στο μυαλό μου να φτιάξω έναν μικρό εκδοτικό οίκο, που να μπορώ να διαλέγω εγώ τα βιβλία μου. Και παρότι δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για τον εκδοτικό χώρο στην Ελλάδα, το ξεκίνησα», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Πιστεύει ότι η εκδοτική παραγωγή στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα μεγάλη σε σχέση με το μέγεθός της, με αποτέλεσμα πολλά βιβλία να χάνονται. Θεωρεί όμως θετικό ότι εδώ ακόμα υπάρχουν οι μικρές ιδιωτικές εκδοτικές πρωτοβουλίες. Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά στο εκδοτικό τοπίο Βρετανίας και Ελλάδας. Μια άλλη είναι ότι στη Βρετανία έχει καταργηθεί ο νόμος της ενιαίας τιμής. «Πλέον οι βιβλιοπώλες βάζουν ό,τι τιμή θέλουν στο βιβλίο. Ετσι καθορίζουν ποια βιβλία θα γίνουν μπεστ σέλερ και τα ενισχύουν ρίχνοντας την τιμή. Αυτό έκλεισε και πολλά μικρά βιβλιοπωλεία και πολλούς μικρούς εκδότες. Δεν είναι καλό αυτό. Σε τέτοιο περιβάλλον, είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει ένας μικρός εκδότης», λέει. Η Βάνα Αυγερινού ως νέος άνθρωπος δεν έχει ψευδαισθήσεις. Πιστεύει ότι σε 5 χρόνια στη Βρετανία «θα προχωρήσει πάρα πολύ το ψηφιακό βιβλίο. Ομως, το έντυπο δεν θα χαθεί. Απλώς, θα γίνει έργο τέχνης». Δεν την τρομάζει η ψηφιακή εποχή του βιβλίου, γιατί πιστεύει ότι προσελκύει και άτομα που κατ’ αρχήν γοητεύονται όχι από την ανάγνωση, αλλά από την τεχνολογία – και θα θελήσουν να «εξερευνήσουν» τις δυνατότητες που δίνουν οι μηχανές ανάγνωσης. Κι επειδή πιστεύει ότι και η Ελλάδα θ’ ακολουθήσει, τα βιβλία των εκδόσεων Μακόντο διατίθενται και ψηφιακά.
Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στο Λονδίνο και στην Αθήνα και κάνει πολλές δουλειές διαδικτυακά. Τυπώνει όμως τα βιβλία των εκδόσεων Μακόντο σε ελληνικές τυπογραφικές μονάδες. «Ηθελα να μετέχω στην αγορά της Ελλάδας». Και δεν κρύβει ότι προσπαθεί να κάνει πολλά πράγματα μόνη της στις εκδόσεις Μακόντο: την επιμέλεια, τη φροντίδα των εξωφύλλων, την επαφή με τα μεγάλα βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα, την επιλογή των τίτλων. Ομολογεί πως σε ό,τι αφορά την αισθητική όψη των βιβλίων επιδιώκει να είναι αναγνωρίσιμα και να ταυτίζονται αμέσως με τον εκδοτικό οίκο. «Η φιλοδοξία μου δεν είναι να γίνω μεγάλος εκδοτικός οίκος. Θέλω απλώς να εκδίδω καλούς σύγχρονους και κλασικούς συγγραφείς. Θα ήθελα να ταυτιστεί με σημαντικούς συγγραφείς ο εκδοτικός οίκος».
Είναι πολύ νωρίς για να μετρήσει κέρδη ή ζημίες από την απόφασή της. Πώς αισθάνεται όμως για το ρίσκο που πήρε; «Μέχρι στιγμής δεν έχω πάρει πίσω χρήματα. Δεν θεωρώ όμως ότι δεν έκανα καλά. Αν δεν το αποφάσιζα, θ’ αναρωτιόμουν πάντα. Ξέρω ότι η κατάσταση είναι δύσκολη, ειδικά τώρα. Είμαι ευχαριστημένη με το αισθητικό αποτέλεσμα της δουλειάς μου. Αυτό κυρίως μου δίνει θάρρος να συνεχίσω. Είναι δύσκολη εποχή, αλλά υπάρχουν πάντα ευκαιρίες. Αρκεί να έχεις κάποια φιλοσοφία εργασίας και κάποιο όραμα. Οσο περισσότερο ξέρεις, τόσο δυσκολεύεσαι να κάνεις κάποια πράγματα. Προχώρησα με το θάρρος της άγνοιας», λέει.
- Από τις εκδόσεις Μακόντο έχουν κυκλοφορήσει ήδη δύο βιβλία του Ελληνα συγγραφέα Πάνου Καρνέζη, ο οποίος ζει στη Βρετανία: «Μικρές ατιμίες και άλλα διηγήματα», που περιέχει πέντε νέα διηγήματα που δεν περιέχονταν στην παλιά έκδοση της συλλογής, και «Ο Λαβύρινθος», αναθεωρημένη έκδοση. Τον Απρίλιο θα κυκλοφορήσουν δύο ακόμη βιβλία του Πάνου Καρνέζη: «Το Μοναστήρι» και «Το πάρτι γενεθλίων».

Πηγή: http://news.kathimerini.gr

Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης και Διηγήματος

2011-03-07T14:54:00.000+02:00

Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.) προκηρύσσει τον 13ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος για το 2011.

Ο διαγωνισμός απευθύνεται στους μαθητές της Γ΄ τάξης Γυμνασίου και όλων των τάξεων των ΓΕ.Λ, ΕΠΑ.Λ και ΕΠΑ.Σ της χώρας και η συμμετοχή σε αυτόν είναι προαιρετική.

Ο διαγωνισμός περιλαμβάνει δύο είδη του λόγου: Ποίημα και Διήγημα, με θέμα ελεύθερο.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι μαθητές με ένα ποίημα ή ένα διήγημα ή και τα δύο. Οι μαθητές που βραβεύτηκαν με Α΄ Βραβείο ποιήματος ή διηγήματος κατά τα έτη 2009 και 2010 δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής.

Τα ποιήματα δεν πρέπει να υπερβαίνουν τους τριάντα (30) στίχους και τα διηγήματα τις πέντε (05) σελίδες.

Κάθε έργο υποβάλλεται σε πέντε (5) δακτυλογραφημένα αντίτυπα, με το ψευδώνυμο του συμμετέχοντα στο πάνω δεξιό μέρος της σελίδας. Το ψευδώνυμο που θα χρησιμοποιήσει ο κάθε μαθητής πρέπει να είναι μονολεκτικό και γραμμένο ελληνικά. Π.χ. Νεφέλη, Δαναός, Αλκαίος, Αγέρι, Δανάη κ.α.

Το ονοματεπώνυμο του μαθητή, η διεύθυνση κατοικίας του, το τηλέφωνό του καθώς και τα πλήρη στοιχεία του σχολείου του θα πρέπει να βρίσκονται σε κλειστό μικρότερο φάκελο, που εξωτερικά θα έχει μόνο το ψευδώνυμό του και τον τίτλο του έργου του.

Τα κείμενα πρέπει να αποσταλούν σε φακέλους από τους Διευθυντές των σχολείων ή απευθείας από τους μαθητές έως την 20η Μαρτίου 2011, στη διεύθυνση: Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, οδός Γερανίου 41 (2ος όροφος), Τ.Κ. 104 31 Αθήνα (τηλέφωνο: 210- 3302550). Μέσα στο φάκελο αποστολής θα είναι και ο μικρότερος φάκελος με τα πραγματικά στοιχεία του μαθητή.

http://www.minedu.gov.gr

Bibliotherapy: A new chapter

2011-03-07T14:42:00.001+02:00

Reading is helping couples to reconnect through sharing some well-chosen books. Rebecca Hardy discovers that reading out loud is just the literary fix her strained relationship needs

Since having our twins 18 months ago, my partner Andrew and I have discovered the terrible secret known to most parents: having children can sound the death knell for your relationship. No quality time together, little energy for sex, the endless bickering that goes with vying for time and constantly juggling work and home life – the list of relationship perils is long and depressing. But can a couples' reading service really help to reignite the spark?

The idea that reading books together can help couples in need might seem far-fetched, but not according to bibliotherapists. "Couple's bibliotherapy" is just one of the many cultural treats on offer at the School of Life in Bloomsbury, London. "One of the joys is that you discover new aspects of each other, or you may rediscover a connection you had at the beginning but have lost as life gradually takes over," says Ella Berthoud, one of the bibliotherapists. "It can also help couples communicate and understand each other better, as well as show new ways to share leisure time."

As Andrew and I are both booklovers, who paradoxically rarely find time to read, I am intrigued. Could rekindling our love for books magically rekindle our relationship? Yes, says Berthoud. In the 18 months since the service began, it has helped a range of couples, from the newly wedded to the newly knackered parent, she says.

Well, we certainly fit the latter description, which was how we came to find ourselves fighting over a glass of wine and arguing over which book to choose first. If this wasn't conflict-rousing enough, there were other challenges ahead. As part of our bibliotherapy "prescription", a list of books especially selected to help us in our current challenges and preoccupations, we had been instructed to read together out loud, keep a notebook detailing each book, and, the funniest bit, each write a haiku. All of which were sure to test our relationship much more than bringing up three little children had tested it already.

Couples bibliotherapy comes in three stages: the first is the questionnaire, where we were quizzed about our reading habits. (Did we grow up with books? What were our favourites? Where did we read? What were our passions and preoccupations?). The second stage is the actual session where, individually and together, we talk in more detail about what we would like to get out of our reading list. Finally comes the prescription, or "literary fix": the recommended books for each of us and a list of books to read together as a couple.

It soon transpires that, even at the questionnaire stage, the process is throwing up some interesting insights: while Andrew's answers are mostly about practical things, such as (ouch) paying off debts, mine are embarrassingly flighty ("I love the freedom to explore!"). It strikes me that it might be hard work to be in a relationship with someone as whimsical as me.

Such insights are typical of bibliotherapy, says Berthoud: "We began the couples service partly because it became apparent during one-to-one sessions that the dynamic between partners is very important. If you never share your interest in reading, you miss out on a whole area of communication. Your subconscious and your feelings will be a mystery to each other."

This is when the reading aloud to each other comes in: "When the children are young and you feel constantly knackered, it may feel like the last thing you want to do, but it's lovely," says Berthoud. "It is a way of sharing something that is so much better than vegging out in front of the television. It takes you to a different place."

All of which may lead you to conclude that couples bibliotherapy is therapy-lite, a type of relationship counselling for book lovers. Thankfully, that isn't the case: there are no embarrassing questions probing our sex lives, no "relationship milestones" or yucky personal "love maps". "We don't go down the route of discussing intimate problems, because a huge amount is revealed through reading habits," says Berthoud. "We feel we can address many common issues through finding the right fiction, but we are not therapists or counsellors."

We do briefly touch on the relentless life that we have as parents of three young children (18-month-old twins and a four-and-a-half-year-old). "That's pretty hardcore," says Berthoud, and she knows, having three children herself. This sense of shared experience reassures me throughout the session; I know she understands how demanding it is to parent three wee nippers. Babysitting? Natch. Time together? In front of the TV in the evenings, although we do spend it in the same room. Which is a start. "So when did you last go out as a couple?"

"Er, can't remember," I say.

There are some flashpoints, too: I correctly guess that Andrew would categorically not want to read poetry with me (which I know, because I've tried); and when Berthoud asks him if he would like to try science fiction, he bridles, while I pipe up: "Yes, yes! We could definitely try!" When we each have to name the last book the other has read, we both draw a blank (we would be rubbish on Mr and Mrs). Andrew has no idea and just randomly mentions some novels he knows I have thumbed through at some point in my life. I incorrectly guess Nicholson Baker's Human Smoke, and then mumble about a history book set in "er, China, or India, or somewhere in Asia", which turns out to be Mao: The Unknown Story by Jung Chang and Jon Halliday. I'm fairly pleased with myself, though Berthoud and Andrew seem a little less impressed.

It is also a bit mortifying to admit that (whisper it) these days we don't actually read books that much. Since having the twins, novel-gazing has been one of the first pleasures to go. When my first child was born I spent the first year breastfeeding with a book balanced on her head; now, though, it's impossible to find the time, or at least it was to start with. Berthoud has persuaded me not only that I do have the time, but that it would be hugely restorative to lose myself in some fiction. I realised she's right. Of course she's right. Everyone knows books are relaxing, one of the best antidotes to stress we have.

It's just hard to switch off when you're so used to being on autopilot. This, she says, is where bibliotherapy can really help: "It's great for couples who have just had babies. Their reading habits may have radically changed, and they may need advice on how to cope with having less time together. They also have more time awake in the middle of the night, which is a perfect reading opportunity, and they can listen to audio books, or read to each other, while she breastfeeds or he bottlefeeds, et cetera."

Four days later and the "prescription" arrives: six recommended books each, and nine to share together (all of which we will order from the library to save pennies). No surprise that the first book is about a mother, The Last Samurai by Helen de Witt. But I'm not sure I want to read about motherhood. Aren't books supposed to be about escapism? "We try to take you out of the realms of your usual reading, to 'stretch' you in new directions," she says. She's certainly managed that. Interestingly, the books that most enthuse me are those listed on our joint prescription. I'm tremendously excited by How To Be An Explorer of the World by Kerri Smith, and on my list there's a tempting but slightly shaming Jilly Cooper ("the literary equivalent of a hot chocolate," says Berthoud) while some Saul Bellow and The Year of the Hare by Arto Paasilinna also hit the spot.

Then come the "reading exercises". Reading aloud is a key part of the couples bibliotherapy experience, but, for us at least, it's potentially the most problematic. The only things we recite to each other are shopping lists and television schedules. If there is one thing guaranteed to get us stomping off to separate rooms, it is this. It turns out we needn't have worried. We have a lovely evening, amazingly reading Soul Food: Nourishing Poems for Starved Minds (what on earth was she trying to tell us?) and The Classic Tradition of the Haiku to each other, and while we don't exactly rhapsodise, we don't exactly argue either. For both of us, it's been a revelation: there is something surprisingly soothing about focusing on nothing more than the sound of each other's voice. And writing rude haikus over a glass or two of wine? It was the most we've laughed in ages.

Couples Bibliotherapy costs £100 for a remote session or £120 for a session in person at the School of Life (www.theschooloflife.com).

How books can make a difference

Make reading dates, times when you will turn off the TV and spend quality bookish time together, snuggled up in bed or in front of an open fire.

Share your literary experiences: make time to discuss what you have read, perhaps over a glass of wine or an intimate dinner. People often want to share their experiences reading with someone but don't have the opportunity. Couples' bibliotherapy can give you new worlds to delve into together.

Keep a notebook, noting down a few sentences each time you finish a book on what you thought and felt. Even two or three sentences will help crystallise it in your mind and make it easier for you to talk about it together later, especially if one isn't going to read it for a few months.

Read aloud to each other. It takes you to a different place.

Find new ways of slipping books into your life, especially if you are hard-pressed for time. Whether it's listening to audio books on your iPod while making dinner or doing the washing, or reading on the train, we often have more reading opportunities than we think.

Visit a bookshop together and choose a book you would both like to read. If you share a favourite, see if you can find an event or signing with the author which you can both attend. The idea is to find ways of making the books come alive and help you to bond as a couple.

http://www.independent.co.uk

typografikos: Η Σφίγγα και ο Παρθενώνας κουτσομπολεύουν!!!

2011-02-27T23:42:00.000+02:00

typografikos: Η Σφίγγα και ο Παρθενώνας κουτσομπολεύουν!!!

Η κρίση και το βιβλίο

2011-02-27T22:45:00.000+02:00

Σε συνθήκες κρίσης όπως οι σημερινές, οι λίστες ευπωλήτων μπορεί να λειτουργήσουν ως ένας ακόμη δείκτης για τα αιτήματα και τις ανησυχίες της κοινωνίας. Αλλωστε πάντοτε οι πολιτιστικοί δείκτες τεκμηρίωναν φαινόμενα της κοινωνίας, της πολιτικής και της οικονομίας. Για παράδειγμα ο βρετανός ιστορικός Ερικ Χόμπσμπαουμ μετρούσε τη διείσδυση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και των δυτικών αξιών καταρτίζοντας λίστες με τις παραστάσεις της «Τραβιάτας» και της «Κάρμεν» στη Βόρειο Αφρική, στη Μέση Ανατολή και στη Λατινική Αμερική. Παρακολουθώντας τις λίστες των ευπωλήτων των μεγάλων αλυσίδων, διαπιστώνω μια μετατόπιση από τη συνήθως ευπώλητη ρομαντική λογοτεχνία των κυριών. Τολμώ να διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι όσο κι αν σε καιρούς κρίσης το αντίδοτο του «μ΄ ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι» φαίνεται ισχυρό, οι πωλήσεις ρομαντικής λογοτεχνίας αλλά και γενικότερα λογοτεχνίας θα μειώνονται εις όφελος βιβλίων που προσφέρουν απαντήσεις ή δημιουργούν ερωτήματα γι΄ αυτό που μας συμβαίνει. Από την άποψη αυτή είναι δηλωτική η επιτυχία του δοκιμίου της καναδής δημοσιογράφου Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ» ή η εντελώς πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου του γάλλου δημοσιογράφου Μαρκ Ρος για την τράπεζα Γκόλντμαν Σακς και τον ρόλο της στο σκάνδαλο των σουάπς, χάρη στο οποίο μπήκαμε αβρόχοις ποσί στον σκληρό πυρήνα του ευρώ. Οι εκδότες φαίνεται ότι έχουν καταλάβει αυτή τη νέα ανάγκη και προγραμματίζουν βιβλία που πραγματεύονται την κρίση. Τα περισσότερα ξένων συγγραφέων. Οι Ελληνες δεν φαίνεται να μπορούν να σκεφτούν σοβαρά.

Μετά την τριακονταετία της πλαστής ευδαιμονίας 1980-2008, για πρώτη φορά η ελληνική κοινωνία διαπιστώνει ότι η κρίση δεν είναι μόνο βαθιά και διαρκής αλλά και ότι τώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει κανένα από τα συνήθη πελατειακά σωσίβιά της, είτε στα κόμματα είτε γενικότερα στο πολιτικό σύστημα. Είναι κρίμα για την ελληνική κοινωνία- και είναι αυτό ένα φαινόμενο της γενικευμένης κοινωνικής κρίσης- ότι οι (θεωρούμενοι) διανοούμενοί μας δεν μπορούν να αρθρώσουν σήμερα ούτε ερμηνευτικό αλλά ούτε και έναν λόγο με προοπτική για το παρόν και το αύριο (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Αυτή η αφωνία επιβεβαιώνει με τη σειρά της αυτό που λέγεται ερασιτεχνικά τα τελευταία χρόνια, ότι οι διανοούμενοι εγκλωβίστηκαν και ενσωματώθηκαν - και οργανωτικά- στο κλίμα ΠαΣοΚ στη διάρκεια της τριακονταετίας της πλαστής ευδαιμονίας με αποτέλεσμα σήμερα να είναι ευνουχισμένοι ή αναξιόπιστοι.

Για πολλούς από εμάς το φως στο τούνελ δεν φαίνεται με τίποτα. Η πολιτική ηγεσία είναι απούσα. Δεν αναφέρομαι στα οράματα και στις πολιτικές. Η διαχειριστική ανεπάρκειά της βγάζει μάτι. Με πολιτικούς και υπουργούς να αιφνιδιάζονται διαρκώς και να λειτουργούν χωρίς ατζέντα, είναι σαν να πηγαίνουμε στον γκρεμό. (Αν κι έχουμε πέσει.) Η κοινωνία ζαλισμένη, προσπαθεί να σωθεί, με τον τρόπο τού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Και αγριεύει, όπως το παγιδευμένο ζώο. Δεν έχουμε ξαναδεί τόσες ακρότητες στην κοινωνία μας, κοινωνικές ομάδες να κρατούν αιχμάλωτες άλλες κοινωνικές ομάδες και πολιτικοί να ανακηρύσσουν το Σύνταγμα σε πλατεία Ταχρίρ. Αλλά και ο Τύπος, παγιδευμένος στην εσωτερική του κρίση, έχει χάσει την κριτική του ικανότητα. Ολα έχουν αμβλυνθεί.

(του Νίκου Μπακουνάκη)
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr

Ηθ.Νικομάχεια,εν 4 & 5: Ο ρόλος της ορθής παιδείας στην κοινωνικοποίηση του ατόμου

2011-02-13T18:47:00.000+02:00

Ποιός είναι ο ρόλος της παιδείας στην ορθή κοινωνικοποίηση του ανθρώπου (σύμφωνα με τα στοιχεία των εν.4 & 5);

Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι ο άνθρωπος είναι ον αγώγιμο και στη διάρκεια της ζωής του λαμβάνει μηνύματα, ερεθίσματα και πρότυπα συμπεριφοράς, καθώς εντάσσεται στα στενότερα ή ευρύτερα περιβάλλοντα (οικογενειακό, σχολικό, φιλικό, κοινωνικο-πολιτικό).Στο χωρίο "ου μικρόν ...ούτως ή ούτως...πάμπολυ μαλλον δε το παν" η διαβάθμιση της συλλογιστικής του διαδικασίας δείχνει ακριβώς αυτή του την πεποίθηση. Το σχήμα λιτότητας (ου μικρόν), η κλιμακωτή αύξηση λόγου και νοήματος (ου μικρόν-πάμπολυ-μαλλον δε το παν), καθώς και η διαζευκτική άρνηση (ούτως ή ούτως) καταδεικνύουν την άποψή του ότι είναι ανάγκη και έχει μεγάλη σημασία ο εθισμός του ανθρώπου από την μικρή ηλικία στο σωστό τρόπο συμπεριφοράς.Υποστηρίζει, δηλαδή, ο φιλόσοφος πως το μικρό παιδί αφομοιώνει εύληπτα τα μηνύματα, ακόμη και με έμμεσες μεθόδους, μέσα από το παιχνίδι, μαθαίνει τι είναι σωστό και τι λάθος, τι πρέπει να κάνει και τι όχι.Στη συνέχεια στο χωρίο "διό δει ηχθαι...χαίρειν και λυπεισθαι οις δει.η γαρ ορθή παιδεία αύτη έστι"ο Αριστοτέλης διατείνεται ότι ο άνθρωπος από μικρή ηλικία μαθαίνει να χαίρεται κάνοντας το σωστό και να λυπάται όταν κάνει τολάθος. Ο έπαινος και η επιβράβευση από τη μια και η αποτροπή και η τιμωρία από την άλλη διαμορφώνουν στον άνθρωπο τον κοινωνικό αξιολογικό κώδικα συμπεριφοράς, του δείχνουν ένα σύστημα αρχών και αξιών και τον καθοδηγούν ιδεολογικά πώς να συμπεριφέρεται ως πολίτης.Επιλογικά, λοιπόν, ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι η ορθή παιδεία σχετίζεται με το λόγο, την ειδοποιό διαφορά δηλαδή του ανθρώπου από τα ζώα την ευρύτερη κατηγορία όπου ανήκει.Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό, το ωφέλιμο από το βλαβερό,το δίκαιο από το άδικο.Και όχι μόνο αυτό αλλά μπορεί να επιλέξει το καλό, το ωφέλιμο και το δίκαιο.

2011-02-13T17:40:00.000+02:00

...Αυτό
είναι ένα άγαλμα στο Kaunas, Lituania.
...Στο
φως της μέρας, περνά μάλλον απαρατήρητο. Όμως...

...όμως
σαν πέφτει η νύχτα, ...ζωντανεύει, δικαιώνοντας τ' όνομα του!
Είναι...
...είναι
ο "Σπορέας
...Άστρων".
Γι'
αυτό, μη σταματάς να σπέρνεις αστέρια,
ακόμα
κι' όταν οι πολλοί δεν τα βλέπουν!

Ηθ.Νικομάχεια, εν.5

2011-02-13T17:18:00.000+02:00

Ποιά διάκριση κάνει ο Αριστοτέλης στην ηδονή;
Απάντηση:Ο Αριστοτέλης διακρίνει έμμεσα τις ηδονές σε "καλές" και "κακές",δηλαδή σε αυτές που συντείνουν στη μεσότητα και στον ορθό λόγο και σε αυτές που αποκλίνουν από αυτά.Κριτήριο διάκρισης, λέει ο Αριστοτέλης, είναι η ορθή παιδεία (η γαρ ορθή παιδεία αύτη έστιν).Ο Αριστοτέλης θέλοντας να δώσει ένα ατράνταχτο κριτήριο στο ασαφές περιεχόμενο της διαμόρφωσης των έξεων συνδέει τις έξεις με τα συναισθήματα.Ένα από αυτά είναι και το ευχάριστο συναίσθημα(ηδονή).Υποστηρίζει, δηλαδή ο σταγειρίτης φιλόσοφος ότι το ευχάριστο συναίσθημα που εκλύεται από την επανάληψη όμοιων ενδεδειγμένων ενεργειών πιστοποιεί και το επίπεδο διαμόρφωσης των καλών έξεων (Σημειον δε δει ποιεισθαι την επιγιγνομένην ηδονήν-τοις έργοις).Αυτή είναι η "καλή" ηδονή. Ζητούμενο παραμένει η επίτευξη ισορροπίας του υποκειμενικού στοιχείου (ηδονή) με το αντικειμενικό στοιχείο (τοις έργοις).Χαρακτηριστικά λέει ο φιλόσοφος ότι ο άνθρωπος που απέχει από τις σωματικές ηδονές και χαίρεται δείχνει ότι είναι εγκρατής, δαμάζει τις επιθυμίες του,και άρα βαίνει προς την αρετή της σωφροσύνης (ο μεν απεχόμενος...και χαίρων σώφρων),καθώς και αυτός που συνηθίζει να αντιμετωπίζει όσα έχουν μέσα τους το στοιχείο του φόβου και χαίρεται ή τουλάχιστον δεν λυπάται,με την έννοια ότι δεν οικτίρει την τύχη του και προσπαθεί να αντεπεξέλθει στις αντιξοότητες της ζωής, είναι ανδρείος(και ο μεν υπομένων τα δεινά και χαίρων ή μη λυπούμενος γε ανδρείος).Στη συνέχεια ο Αριστοτέλης κάνοντας μία εκ του αντιθέτου απόδειξη μιλάει και για την "κακή"ηδονή. Υποστηρίζει, δηλαδή ότι πολλές φορές ο ανθρωπος κάνει κακές τιποτένιες και ευτελείς ενέργειες και αισθάνεται ευχάριστα (δια μεν γαρ την ηδονήν τα φαυλα πράττομεν). Με άλλα λόγια, λειτουργεί ενστικτωδώς, οι πράξεις του αντιβαίνουν στον κοινωνικό αξιολογικό κώδικα συμπεριφοράς και το συναίσθημα που εκλύεται είναι ευχάριστο.Καταλήγοντας λοιπόν ο Αριστοτέλης επισημαίνει ότι "καλή" ηδονή είναι το ευχάριστο συναίσθημα που ακολουθεί τις κοινωνικά αποδεκτές ενέργειες,ενώ" κακή ηδονή" είναι το ευχάριστο συναίσθημα που ακολουθεί κακές ενέργειες.

Is there hope for small bookstores in a digital age?

2011-02-10T23:20:00.002+02:00

RHINEBECK, N.Y. — Don't tell Suzanna Hermans that cozy, well-stocked bookstores such as hers have no future during a digital age in which e-books are just a click away.

"I know people think of independent bookstores as struggling underdogs," says Hermans, co-owner and manager of Oblong Books in this picturesque Hudson Valley town. "But if I was struggling, I wouldn't be expanding." She's about to break through a brick wall to enlarge her children's section "for my customers of the future."
By emphasizing service, her store's popularity as a community gathering spot and even a new — and somewhat counterintuitive — plan to help her customers order e-books, Hermans, 26, is betting that her small store will continue to buck prevailing winds in the book business.
Increasingly, consumers are ordering print books online and reading e-books delivered instantly to mobile devices and e-readers such as Amazon's Kindle and Barnes & Noble's Nook.

Borders, the nation's second-largest book chain with about 500 "superstores," has delayed payments to its vendors, faces a potential bankruptcy filing and is widely expected to announce store closings soon. Barnes & Noble, the largest chain, has embarked on what it calls a "consolidation" of its 717 superstores as it pursues an increasingly digital strategy. It already has closed all of its 798 B. Dalton mall outlets.
Years after the rise of such mega-chains — and the explosive growth of Amazon.com's discount book business — helped kill many small bookstores, e-books are sparking another shake-up.
As measured by numbers, bookstores are in inevitable decline, says Michael Cader, founder of Publishers Lunch, a digital newsletter. At the same time, he says, some "modestly sized, locally connected independent stores have found a successful formula" for surviving in today's market.
Hermans is adding 1,000 square feet to her 2,600-square-foot store. (A typical Barnes & Noble superstore is 26,000 square feet, with more than 125,000 titles. Oblong carries 30,000.)
In this town of 8,000 residents about 100 miles north of Manhattan, Hermans is creating more room for children's books, educational toys and touring authors. (Peter Yarrow of Peter, Paul and Mary fame and the author of several kids' books drew about 100 people here last year.)
And in a bold move for the owner of a small bookstore, Hermans is embracing e-books. Oblong, which Hermans co-owns with her father, Dick Hermans, 62, is one of about 200 independent bookstores in a digital partnership with Google eBooks, launched in December.
The unprecedented partnership allows customers of independent bookstores to buy e-books via a link on the stores' websites to the Google eBook-store (which also sells e-books directly). During its first month, Hermans says, she sold fewer than 10 e-books. But beyond two small signs in the store and an announcement in the store's e-newsletter that goes to 2,000 readers, "we've yet to really promote it," she says.
In print books, booksellers generally are charged 50% of the publisher's list price; with e-books, which usually are cheaper, Hermans says she gets to keep 20% to 40% of the retail price.
Her customers include some "who don't even want me to mention e-books, and others who are trying out their Nooks. It's going to be one-on-one education, but it means our customers have a choice."
'Bookstores help create community'
In contrast to Hermans' optimism, Mike Shatzkin, a publishing consultant, sees physical bookstores going the way of record shops and video rental stores. He predicts that shelf space devoted to print books in physical stores will decline by 50% during the next five years and 90% during the next decade.
Albert Greco, a Fordham University marketing professor who studies book retailing, says chain and independent stores "have never been under more pressure, and it's not all digital."
Traditional bookstores (independents and the chains, including Books-A-Million) accounted for less than half of the book market last year, Greco says. The majority of books were sold by a variety of other retailers including Amazon, Price Clubs, supermarkets and convenience stores.
The long-term economic effect of a shift from print to digital on both publishers and booksellers isn't clear. But whether the shift is dramatic or more gradual, the number of bookstores is declining.
More than 1,000 bookstores closed from 2000 through 2007, leaving about 10,600, according to the latest federal statistics. More recent casualties have included venerable local institutions such as Davis-Kidd in Nashville and Cody's in San Francisco.
Last week, Bethel Avenue Book Co. in Port Orchard, Wash., and The Muses Bookstore in Morganton, N.C., announced plans to close. Both blame the growing popularity of e-books, which could double to 20% of the market this year.
And, Cader says, "if Borders survives at all, it will do so by comprising a much smaller store base."
Bookselling was a different world in 1975, when Hermans' father opened the original Oblong Books in Millerton, N.Y., 25 miles east of Rhinebeck. That store is still open; the Rhinebeck store opened in 2001.
When Dick Hermans got into the business, he says, "our biggest competition was the Book-of-the-Month Club and other mail-order book clubs." Back then, Amazon was only a South American river, Barnes & Noble sold college textbooks in New York City, and Borders was an independent bookstore in Ann Arbor, Mich., started by University of Michigan students and brothers Tom and Louis Borders. In 1991, they sold the company to Kmart, which spun it off in 1995.
Greco calculates that Amazon has 22.6% of the book market — ahead of Barnes & Noble (17.3%), Borders (8.1%), Books-A-Million (3%) and independents (6%).
In Rhinebeck, Oblong offers no discounts, except for a few overstocked books.
"We can't afford to," Suzanna Hermans says. She doesn't have a café: "There are good coffee shops in town," she says, but her store offers free Wi-Fi and two overstuffed reading chairs.
Her biggest competition is the huge online discounter Amazon — not the Barnes & Noble in Kingston, a 10-minute drive away, or the local Stop and Shop supermarket, which stocks about 200 titles, mostly best sellers.
Her selling point: "Bookstores help create community for people in the places where they live. People may think they can live online, but in reality they live in real towns and cities, and physical bookstores help to enrich those places."
She's counting on attracting customers who "value what we offer and forgo the lowest price available." She says the two Oblong stores are in the black, with $1.5 million in revenue last year, up 2% from 2009: "We'll happily take that."
Her location helps. Rhinebeck is a popular destination, a 1½-hour train ride from Manhattan. It was the site of Chelsea Clinton's wedding last summer at the former Astor estate. Its four-block downtown, filled with upscale clothing stores and restaurants, has only one chain business, a CVS pharmacy that competes with a locally owned one. It has a local bank and local movie theater.
A growing "buy local" movement across the country is helping all kinds of locally owned stores, says Oren Teicher, head of the American Booksellers Association, the independents' trade group.
After more than a decade of decline, he says, "our membership has not only stabilized, but grown a bit," ending last year with 1,800 member stores, up 50 from a year earlier.
He says the association's recent winter meeting in Washington drew 500 "enthusiastic" booksellers, as well as 25 prospective ones who are considering opening stores.
"For 20 years," he says, "I've been hearing about the demise of independent bookstores from the doom-and-gloom folks, but we're still here."
He also contends that in an age when millions of books can be found online, the "curator skills" of local booksellers "to match a book with an individual reader is more important than ever."
That raises a key question: Do superstores, which stock up to 200,000 titles, make as much sense in a world where nearly any book can be found online?
Barnes & Noble CEO William Lynch Jr. says they do, and are actually an "asset" in the chain's digital strategy, which includes sales of its reading device, the Nook, to offset declining sales of print books. (A Goldman Sachs forecast shows print sales falling by 5% over the next four years.)
"Nook lounges" — which display the devices and offer instructions in their use — now occupy the most prominent locations in stores. Lynch says they "are a great way to introduce a lot of people to new ways of reading."
And "just as we don't see print books going away," he says, "we're not looking to close a lot of stores." But he declined to project how many the chain will have in five or 10 years.
Peter Osnos, founder of PublicAffairs Books, who has studied alternative ways to distribute books, says Barnes & Noble seems prepared for the future: "It has brick and mortar (stores), an established online site and a device business, Nook.
"No one else has integrated all the various elements of bookselling — not Amazon, certainly not Borders, and not the big-box stores with very limited inventory."
He adds, "What really hurt Borders, from the perspective of a book person like me, was the chain was no longer in the hands of true book retailers."
Borders, which has had three CEOs in the past three years, was slow to develop a digital strategy. It sells reading devices and has an e-bookstore powered by Kobo, a Toronto-based e-retailer. But from 2001 to 2008, it outsourced its online sales to Amazon. "It was utterly stupid for Borders to borrow their future from a company that didn't want them to even have a future," says Michael Norris, an analyst with Simba Information, a market researcher.
Borders' Mary Davis says, "We do not comment on outside analysis and opinions on the company."
'Store experience needs to be special'
Carol Fitzgerald, founder of BookReporter.com, a network of websites for book discussions, says the survival of bookstores, large or small, depends on the quality of their staffs.
"As the online shopping experience affords readers a wealth of information, the store experience needs to be special," she says. "There is something about speaking directly to someone who not only knows how to ring a register, but knows books and who can make you want to buy a book —now."
In visits last year to 50 bookstores, she found that "the staffing at the chains is uneven. While there are passionate booksellers at every store, there is also typically an inverse proportion who are not as informed and are not challenged to be."
Cader sees room for bookstores to experiment with digital-delivery kiosks, on-demand printing and self-publishing services: "Maybe we'll come to think of them as reading stores, or readers' stores, or publishing stores, or idea stores, more than simply bookstores."
In Rhinebeck, Oblong Books attracts customers such as nurse Linda Helbing, 62, who buys about 20 books a year, mostly paperbacks for her monthly book club. She says she appreciates the store's "service — they know their books," and its "feel. It's the kind of a place where you end up talking to strangers about books."
Novelist Bradford Morrow, who drew a crowd of 50 to Oblong on a recent Sunday afternoon for a reading of his latest novel, The Diviner's Tale (available in hardcover and as an e-book), says he loves browsing and meeting readers in bookstores, and can't imagine a world without them.
But he notes that five of his earlier novels, which had gone out of print, are being reissued as e-books by Open Road Media, a new all-digital publisher. That leaves him with an appreciation of both physical bookstores and e-books, and "a perhaps quixotic hope that they find positive ways to interact."
Suzanna Hermans, who learned to run the cash register in her dad's bookstore when she was 8, had dreamed of becoming an actress until reality set in during her senior year at the University of Iowa four years ago. "The chance of success seemed too low."
Some may think the chance of success in a small bookstore is nearly as low. Not her: "This is my career. This is what I love to do. I want to do it for the next 50 years."

By Bob Minzesheimer, USA TODAY

Η ελληνική ποίηση ζει στα Πυρηναία

2011-02-09T11:23:00.000+02:00

Oι στίχοι του Καβάφη, του Ρίτσου και του Ελύτη ακούστηκαν την περασμένη Κυριακή στα ηλιόλουστα αλλά χιονισμένα Πυρηναία, στο φιλολογικό μνημόσυνο για τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του καταλανού νεοελληνιστή και γνωστού καβαφιστή Αλέξη Σολά. Περίπου 40 άτομα βρέθηκαν στο Σαν Μικέλ ντε Καβαλιέρα, δυόμισι ώρες μακριά από τη Βαρκελώνη, στο μεσαιωνικό εκκλησάκι του 12ου αιώνα όπου βρίσκεται το μνήμα του φιλέλληνα ακαδημαϊκού, μελετητή και μεταφραστή.
Ο Εουδάλ Σολά ι Φαρές (1946-2001) σπούδασε κλασική φιλολογία στη Βαρκελώνη, αλλά στράφηκε από νωρίς στη νεοελληνική λογοτεχνία. Μελέτησε επισταμένα το έργο του Καβάφη, του οποίου μετέφρασε ποιήματα στα καταλανικά, δεν ήταν όμως ο μόνος νεοέλληνας λογοτέχνης για τον οποίο ενδιαφέρθηκε στα 24 χρόνια της ερευνητικής και διδακτικής καριέρας του στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Μελέτησε επίσης το έργο του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Ελύτη, του Καζαντζάκη και αφιέρωσε τη ζωή του στη μετάφραση της νεοελληνικής λογοτεχνίας και στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Καταλωνία.

Επισκεπτόταν συχνά τη χώρα μας, κάθε καλοκαίρι, και με όποια ευκαιρία του παρουσιαζόταν. Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα ενώ μετέφραζε στα καταλανικά τα «Ατελή ποιήματα» του Καβάφη, που κυκλοφόρησαν τελικά το 2008. «Η Ελλάδα ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου που και εγώ έχω την υποχρέωση να είμαι γενναιόδωρος μαζί της» έλεγε συχνά. Και το έκανε πράξη με διάφορους τρόπους. Ιδρυσε το Καταλανικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, στο οποίο δημιούργησε πλούσια βιβλιοθήκη, και ενδιαφέρθηκε πολύ για την προβολή των σχέσεων Καταλανών και Ελλήνων. Ηταν επίτιμος πρόξενος της Κύπρου στην Καταλωνία και στην Αραγονία από το 1995, ενώ είχε τιμηθεί για την προσφορά του στην Ελλάδα με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής (1994) και με το Βραβείο Αθηνών (1998).

Αυτοαποκαλούνταν «Αλέξης»από τον Αλέξη Ζορμπά, τον ήρωα από το μυθιστόρημα του Καζαντζάκη που τον επηρέασε να ασχοληθεί με τα νεοελληνικά γράμματα. Ετσι τον γνώριζαν οι φίλοι του. Μπροστά στο μνήμα του Σολά, όπου αναγράφεται το όνομά του στα καταλανικά και στα ελληνικά (Εudald Sola i Farres και Αλέξης Ε. Σολά), ο ποιητής Αλεξ Σουζάνα, στενός φίλος του και προσωπικότητα των καταλανικών γραμμάτων, απήγγειλε ένα ποίημα που έγραψε πριν από δέκα χρόνια, την ημέρα της κηδείας του Σολά, ενώ η χήρα του Μερσέ Τρουλιέν-Σολά, μαθητές και φίλοι του διάβασαν αποσπάσματα από κείμενα και συνεντεύξεις του διανθισμένα με μεταφράσεις του από ποιήματα του Καβάφη, του Ελύτη και του Ρίτσου στα καταλανικά. Ανάμεσα σε αυτούς και ο ηθοποιός Ουριόλ Ζενίς, του Εθνικού Θεάτρου της Καταλωνίας, ο οποίος παρουσιάζει συχνά θεατροποιημένα ποιήματα του Καβάφη στην παράσταση «Εpifania del Αmor, recital de poemes de Κ. Ρ. Κavafis».

Εκδοση και εκδήλωση στη μνήμη του
Σε λίγες ημέρες κυκλοφορούν στην Ισπανία από την Ακαδημία των Γραμμάτων, σε επιμέλεια του Φρανσέσκ Μορφουλιέδα , τα πρακτικά εκδήλωσης που διοργάνωσε ο Σολά το 1997 για τον εορτασμό των 100 χρόνων από το Μήνυμα των Καταλανών στον βασιλιά των Ελλήνων Γεώργιο Α΄, ένα μήνυμα το οποίο υπέγραφαν σημαντικές προσωπικότητες της πολιτικής και του πολιτισμού στη Βαρκελώνη το 1897 για να δηλώσουν την υποστήριξή τους στον έλληνα βασιλιά που έστελνε πλοία στην Κρήτη για να πολεμήσει τους Οθωμανούς.

Επίσης, με αφορμή την επέτειο των δέκα χρόνων από τον θάνατο του Αλέξη Σολά, το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και το Καταλανικό Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών της Ακαδημίας των Γραμμάτων της Βαρκελώνης προγραμματίζουν εφέτος ακαδημαϊκή εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του, με τη συμμετοχή καταλανών και ελλήνων επιστημόνων.

Πηγή : http://www.tovima.gr

«Εστάθη εν ζυγώ και ευρέθη υστερούσα»

2011-01-31T01:05:00.000+02:00

του Παντελή Μπουκάλα

Στη μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και στην ποίησή τους, από την «Ιλιάδα» ώς τη χαμένη τραγωδία του Αισχύλου με τον τίτλο «Ψυχοστασία», και στην αγγειογραφία τους βέβαια, εμφανίζεται ο Δίας να ζυγίζει τις μοίρες των ανθρώπων στη χρυσή του ζυγαριά, ώστε να αποφασίσει ακριβοδίκαια ποιος από τους ήρωες θα κατέβει στον Αδη και ποιος θα παραμείνει για λίγο ακόμα στον απάνω κόσμο. Θνητοί εμείς, δεν έχουμε τέτοια εξουσία και δεν μας επιτρέπεται τέτοιας μορφής ψυχοστασία, να ζυγίζουμε ζωές, μοίρες, ψυχές και να προχωρούμε σε τελεσίδικες αποφάσεις. Κι ωστόσο, η μέτρηση, η ζύγιση, η στάθμιση είναι μια από τις συνηθέστερες πρακτικές του βίου των ανθρώπων, ατομικού και συλλογικού, και μάλιστα αρκετά πριν οι διάφορες επιστήμες τον τεμαχίσουν από την πολλή ερμηνευτική τους όρεξη για να εγκλωβίσουν τα κομμάτια του σε κουτάκια με αριθμούς και ποσοστά, τα οποία εμφανίζονται σαν ισοδύναμα της αληθείας.

Μετράμε και ζυγίζουμε λοιπόν. Συνήθως με σοβαρότητα ή σοβαροφάνεια, και σπανιότατα με τον τρόπο του Αριστοφάνη στους «Βατράχους», όπου παρωδώντας, και ελέγχοντας εμμέσως την εξουσία του Δία ή την πίστη των ανθρώπων στην εξουσία του Δία, έβαλε τον Διόνυσο να ζυγίζει στίχους των ποιητών σαν να ζύγιζε τυρί («ανδρών ποιητών τυροπωλήσαι τέχνην»). Και, ζυγίζοντας και συγκρίνοντας, πέφτουμε καμιά φορά σε μια κάπως αυτάρεσκη μελαγχολία, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, πολλά χρόνια πριν, όταν δήλωνε ότι στην Ελλάδα νιώθει σαν τάνκερ στη λίμνη των Ιωαννίνων, για να βρει μιμητές σαφώς μικρότερου βεληνεκούς από το δικό του αλλά πολύ μεγαλύτερης υπεροψίας. Αλλοτε πάλι οδηγούμαστε σε δογματικά συμπεράσματα, όπως ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν, που, όπως είδαμε την περασμένη Κυριακή, υπέβαλε τηλεγραφικά στον Γιώργο Σεφέρη, το 1964, το ερώτημα-βεβαιότητα «Γιατί είναι ασήμαντη η σημερινή Ελλάδα», για να λάβει μια μετρημένη και διπλωματικά ειρωνική απάντηση. Την εποχή εκείνη, θυμίζω, εκτός από τον Σεφέρη δρούσαν ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Αναγνωστάκης, ο Σαχτούρης, ο Θεοδωράκης, ο Ιάνης Ξενάκης, ο Τσιτσάνης, ο Μάνος Χατζιδάκις αλλά κι ο Μανόλης Χατζηδάκης, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Τσαρούχης, ο Σβορώνος, ο Καστοριάδης, ο Κώστας Αξελός και ο Κώστας Παπαϊωάννου, ο Μινωτής, η Παξινού, ο Κουν κι όσοι άλλοι έρχονται στο νου όταν μας παίρνει η νοσταλγία κι αρχίζουμε το παραπονιάρικο «τότε που υπήρχαμε...». Τότε που, ωστόσο, για τους ξένους, και τους πιο ευαίσθητους, ήμασταν «ασήμαντοι πολιτισμικά». Και το ’60, υποτίθεται πως η Ελλάδα πως «εστάθη εν ζυγώ και ευρέθη υστερούσα», για να θυμηθούμε τη Βίβλο.

Δεν είναι λίγοι, στις μέρες μας πια, όσοι εμφανίζονται εξίσου βέβαιοι με τον Σουηδό σκηνοθέτη για την ασημαντότητα της χώρας μας· μάλιστα, όσοι ανάμεσά τους καμαρώνουν για τη μετριοπάθειά τους, μετά βίας κρύβουν την επιθυμία τους να είχαν γεννηθεί κάπου αλλού, μια και εδώ ασφυκτιούν και δεν έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν όλο το ταλέντο τους. Ακόμα περισσότεροι είναι όσοι καταδέχονται μεν να συμφωνήσουν πως η Ελλάδα δεν είναι παντελώς ανάξια, σπεύδουν όμως να κηρύξουν πως οι κάτοικοί της είναι ουτιδανοί, τραγικά ανεπαρκείς για το κλέος που τους φόρτωσε η ιστορία, θαρρείς και δεν μας δίδαξε η ίδια η αρχαιότητα ότι τα τείχη μιας πόλης, η ψυχή και ο πλούτος της, είναι οι άνθρωποί της. Αυτό το κλέος λοιπόν, το αρχαίο, το κληρονομημένο, βιάζονται να βάλουν ορισμένοι στον έναν δίσκο της ζυγαριάς τους. Τοποθετώντας στον άλλο δίσκο τη σημερινή Ελλάδα, όπως οι ίδιοι την εννοούν, καταλήγουν αναπόφευκτα στο καταδικαστικό συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε πια στο τελευταίο σκαλί στου καλού (και όχι του παλαμικού κακού) τη σκάλα· έσχατοι οι κάποτε πρώτοι, είμαστε λέει ώριμοι να υποβιβαστούμε από την πρώτη κατηγορία των εθνών, δεδομένου ότι δεν έχουμε και πολλές δυνατότητες να πάρουμε τον ανήφορο. Αλλά με την ίδια εσφαλμένη και ταυτόχρονα πλανερή «συγκριτική» μέθοδο, και οι σημερινοί Ιταλοί θα αισθάνονται ασήμαντοι μπροστά στη δόξα της αρχαίας Ρώμης, και οι Αγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Αυστριακοί, οι Σέρβοι, οι Τούρκοι θα νιώθουν μετριότατοι μπροστά στις αυτοκρατορίες των προγόνων τους. Και όλοι μαζί θα αναζητούν μια κάποια εξήγηση στη γενεαλόγηση της παρακμής σπό τον Ησίοδο: πρώτα εμφανίστηκε το χρυσό γένος, έπειτα το αργυρό, το χάλκινο, τέταρτο το γένος των ηρώων, πέμπτο το σιδερένιο.

Από τη μια, λοιπόν, την αξία της σημερινής Ελλάδας, που είναι υπαρκτή και δεν οφείλεται μόνο στα μνημεία και στη φύση, την υποβαθμίζουν μέχρι μηδενισμού (μέχρι δηλαδή να την παραπετάξουν στην κατηγορία «σκουπίδια» που έχουν κατασκευάσει οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης) όσοι έχουν θαμπωθεί τόσο πολύ από τα φώτα της Εσπερίας (και δεν εννοώ τα πνευματικά) ώστε, ακόμα κι αν το ίδιο πράγμα συμβαίνει ή υπάρχει κι εδώ όπως ακριβώς σε κάποια δυτική χώρα, δεν το διακρίνουν, επειδή δεν θέλουν να το διακρίνουν· αν κάνουν μια τέτοια παραχώρηση, θα απειληθεί το ίδιο τους το σχήμα. Από την άλλη, τη σημερινή Ελλάδα –την πραγματική δηλαδή, γιατί άλλη από αυτήν που τώρα φτιάχνουμε από κοινού δεν υπάρχει– την απαξιώνουν όσοι έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι το βλακώδες αθλητικό σλόγκαν «ο πρώτος είναι πρώτος κι ο δεύτερος ένα τίποτα» έχει αντίκρισμα και στην Ιστορία, σαν νόμος απαράβατος. Αν λοιπόν επιμένεις να ζεις στον χώρο της ονειροφαντασίας, της πίστης ότι στην πατρίδα σου μόνο πρωτιές και αριστεία αξίζουν εις τους αιώνας των αιώνων, τότε εν ονόματι της ιδεοληψίας και της πλαναισθησίας σου καταλήγεις να περιφρονείς και να χλευάζεις ό,τι όντως υπάρχει.

Δηλαδή τι; Για να εκτιμήσουμε τον τόπο μας και να τον αγαπήσουμε, πρέπει «να είναι ο ομορφότερος στον κόσμο», όπως ακούμε να λέγεται δεξιά και αριστερά, θαρρείς και έγιναν ή είναι δυνατό να γίνουν καλλιστεία χωρών; Για να σκύψουμε στην ιστορία μας, να διαβάσουμε, να προσπαθήσουμε να ψευτολύσουμε κάποιους από τους πολλούς κόμπους που μας κληροδότησε, χρειάζεται να «είναι η πλουσιότερη ιστορία στον πλανήτη»; Είναι ανάγκη να ανακηρύξουμε τη γλώσσα μας «μουσικότερη και πλουσιότερη όλων των γλωσσών του κόσμου», και βέβαια «μάνα τους», ώστε να την τιμήσουμε με την αγάπη μας και με τον κόπο μας την ώρα που τη γράφουμε ή τη μιλάμε; Χρειάζεται να πιστέψουμε πως τα γονίδιά μας είναι νικηφόρα, μόνο αυτά στη Γη στην οικουμένη, ή πως έχουμε την καλύτερη αναλογία πληθυσμού/μεταλλίων παγκοσμίως, ώστε να ανέβει κάπως ο δείκτης της αυτοεκτίμησής μας (και ταυτόχρονα να κατρακυλήσει ο δείκτης του αυτοσαρκασμού μας, που πρέπει να ’ναι πολύ πάνω από το μηδέν αν θέλουμε να τα πάμε καλά στο δύσκολο μάθημα της αυτογνωσίας); Για να σεβαστούμε τον τόπο μας και να τον πονέσουμε, προαπαιτείται να πιστέψουμε πως ήταν, είναι και θα είναι ο ομφαλός του κόσμου; Αν χρειάζονται όλα αυτά, τότε ή λάθος μορφή αγαπάμε ή απλώς λέμε ότι την αγαπάμε.

Πηγή : http://www.kathimerini.gr

«Οπως μας έβλεπαν ο Φρόιντ και ο Φλομπέρ» στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

2011-01-30T17:52:00.000+02:00

Σεμινάριο με θέμα «Η Ελλάδα μέσα από τα μάτια των ξένων: ταξιδιωτικές αναμνήσεις λογοτεχνών, περιηγητών και επιστημόνων τον 19ο και 20ό αιώνα» διοργανώνει o Σύλλογος Φίλων του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Τo σεμινάριo αρχίζει στις 4 Φεβρουαρίου 2011, διαρκεί 8 εβδομάδες και θα πραγματοποιείται κάθε Παρασκευή 18:30 - 20: 30 στον «Ελληνικό Κόσμο».
Πατρίδα της αρχαίας φιλοσοφίας και ποίησης, κοιτίδα της δημοκρατίας, η Ελλάδα «με τα αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη» δεν έπαψε ποτέ να προσελκύει ταξιδιώτες, επιστήμονες και ανθρώπους του πνεύματος. Στη λογοτεχνία των περιηγητών του 19ου και 20ού αιώνα η Ελλάδα πεθαίνει και ανασταίνεται, παρουσιάζεται σε όλο το μεγαλείο και τη φθορά της, γίνεται αντικείμενο σφοδρών επιθέσεων ή και εξιδανίκευσης, αλλά και σημείο αναφοράς σε πολιτιστικές αντιπαραθέσεις και προσωπικές διαδρομές.

To σεμινάριο πραγματοποιείται από την κυρία Εμμανουέλα Κάντζια. Η κυρία Κάντζια σπούδασε Συγκριτική Λογοτεχνία στα Πανεπιστήμια του Πρίνστον και του Χάρβαρντ. Διδάσκει στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο πρόγραμμα College Year in Athens. Έχει δημοσιεύσει μελέτες σχετικές κυρίως με τη νεοελληνική λογοτεχνία, ενώ στα ερευνητικά της ενδιαφέροντα συμπεριλαμβάνονται η σχέση της λογοτεχνίας με τη φιλοσοφία και την επιστήμη, η ταξιδιωτική γραφή και τομυθιστόρημα του 19ου και του 20ού αιώνα.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου θα εξεταστούν τα ακόλουθα έργα:

R. Chateaubriand, Οδοιπορικό

G. Flaubert, Το Ταξίδι στην Ελλάδα

J.Ph. Fallmerayer, Περί της Καταγωγής των Σύγχρονων Ελλήνων

Lord Byron, επιλογές ποιημάτων

Oscar Wilde, Virginia Woolf, μαρτυρίες, ημερολόγια

Ε. Renoir, Προσευχή στην Ακρόπολη

Ε. About, Η Ελλάδα του Όθωνος

S. Freud, Μια διαταραχή της Μνήμης στην Ακρόπολη

M. Heidegger, Ταξίδι στην Ελλάδα

Η. Miller, Ο Κολοσσός του Αμαρουσίου

L. Durrell, Πικρά Λεμόνια

Λίγα λόγια για τον «Ελληνικό Κόσμο»

Ο «Ελληνικός Κόσμος», το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού (www. hellenic-cosmos.gr), εγκαινιάστηκε το 1998 και έχει συμπληρώσει 12 χρόνια δημιουργίας και προσφοράς στα πολιτιστικά δρώμενα της Αθήνας. Παράλληλα, έχει καθιερωθεί ως ένα σύγχρονο πολιτιστικό κέντρο και μουσείο, όπου μπορεί ο επισκέπτης να γνωρίσει την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό μέσα από διαδραστικές εκθέσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, περιηγήσεις Εικονικής Πραγματικότητας και ντοκιμαντέρ, συνδυάζοντας άρτια την ιστορική πληροφορία με τις πλέον σύγχρονες τεχνολογικές εφαρμογές. Το Δεκέμβριο του 2006 εγκαινιάστηκε η «Θόλος», το νέο υπερσύγχρονο θέατρο Εικονικής Πραγματικότητας, ενώ το Μάρτιο του 2008 ξεκίνησε τη λειτουργία του το «ΘΕΑΤΡΟΝ».

Σεμινάρια από 4 Φεβρουαρίου και για 8 εβδομάδες.
Κάθε Παρασκευή 18:30-20:30.
Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»/ Κτήριο 1
Πειραιώς 254, Ταύρος
Κόστος συμμετοχής: 240 ευρώ, 160 ευρώ για φοιτητές & 200 ευρώ για μέλη του Συλλόγου Φίλων του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού
Τηλ. κρατήσεων: 212

Από το Λιτόχωρο στο MIT

2011-01-30T17:44:00.000+02:00

ΘΑΥΜΑΖΕΙ τον Αρχιμήδηκαι τον 28χρονο κ. Κ.Δασκαλάκη,ξεχωρίζει για το έργο του τον Γάλλο Εβαρίστ Γκαλουά. Ηπιος, συνεσταλμένος, χαμηλόφωνος,ο 16χρονος Χάρης Τσαμπασίδης αθροίζει στο ράφι της βιβλιοθήκης του χρυσά και χάλκινα μετάλλια,ξεχωρίζοντας από διαγωνισμούς μαθηματικών ανάμεσα σε 15.000 παιδιά. Η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία αναγνωρίζει ότι ο μικρός έχει άστρο, τον χαρακτηρίζει μάλιστα- διά στόματος του γενικούγραμματέα της κ. ΓιάννηΤυρλή- « αυθεντικό μαθηματικό ταλέντο »και τον ανταμείβει προτείνοντάς τον σε ένα από τα μεγαλύτερα
πανεπιστήμια του κόσμου, το αμερικανικό ΜΙΤ. Γεννημένος στο Λιτόχωρο Πιερίας, γιος φαρμακοποιών, ο Χάρης δεν λέει «όχι» στις προκλήσεις του μέλλοντος, αλλά πατάει γερά στα πόδια του:δηλώνει λάτρης της Λογικής, δεν αισθάνεται την ανάγκη να υποβληθεί σε τεστ νοημοσύνης, ενώ εκτιμά ότι η αναγνώρισή του είναι συνέπεια της επίπονης προσπάθειας που καταβάλλει πριν από κάθε διαγωνισμό. Η επιρροή που έχουν ασκήσει τα μαθηματικά επάνω του είναι σαφής. Ισως επειδή πίσω από τους αριθμούς,τις εξισώσειςκαι τους αλγόριθμους κρύβεται, αιώνες τώρα, η φιλοσοφία της ίδιας της ζωής.

O Χάρης ανήκει στην εξαμελή σύνθεση της Εθνικής Ομάδας Μαθηματικών (που αντιστοιχεί στην ηλικία του), κρατώντας το χρυσό μετάλλιο για το 2010. Διακρίθηκε έπειτα από διαδοχικούς διαγωνισμούς πάνω στη γεωμετρία, στην άλγεβρα και στη θεωρία των αριθμών, από αρχική δεξαμενή 15.000 μαθητών. «Η πόρτα του ΜΙΤ δεν ανοίγει εύκολα» εξηγεί ο κ. Γ. Τυρλής , γενικός γραμματέας της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας και αντιπρόεδρος της επιτροπής διαγωνισμών. « Οι επιδόσεις στους διαγωνισμούς αποτελούν σοβαρό κριτήριο, καθώς τα παιδιά καλούνται να δώσουν λύσεις σε ανορθόδοξα προβλήματακαι δείχνουν κατά πόσον είναι εν δυνάμει ερευνητές,μακριά από το σχολικό, προστατευμένο περιβάλλον.Ο Χάρης δεν ανήκει στις συνηθισμένες περιπτώσεις, είναι αυθεντικό μαθηματικό ταλέντο, και σας το λέω αυτό έπειτα από πολυετή πείρα,ασχολούμαι με τους διαγωνισμούς από το 1983. Το θετικό είναι ότι τα “παιδιά μας” (εκτός από το ΜΙΤ, δικό μας παιδί φοιτά και στο Κέιμπριτζ) έχουν λαμπρή πορεία».

Τα ινδάλματα

Ο Χάρης σκέπτεται πολύ προτού απαντήσει, ειδικά στην ερώτηση για το μαθηματικό «ίνδαλμά»του: « Τα κατορθώματα κάποιου είναι ανάλογα με τα δεδομένα της εποχής του,δεν μπορούν να μπουν σε διαχρονική διαδικασία σύγκρισης. Με αυτό το σκεπτικό,θεωρώ σπουδαίο τον Αρχιμήδη, ενώ από τους σύγχρονους θαυμάζω τον κ. Κ.Δασκαλάκη,που ανακάλυψε ότι στη θεωρία των παιγνίων, την οποία ανέπτυξε ο- κινηματογραφικά “Υπέροχος άνθρωπος”- νομπελίστας της Οικονομίας Τζον Νας, είναι αδύνατον να προβλεφθούν στρατηγικές».

Ο ίδιος γοητεύεται εξίσου από τον Εβαρίστ Γκαλουά, τον γάλλο που ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με τα μαθηματικά σε ηλικία 17 ετών και πέθανε σε μονομαχία τρία χρόνια αργότερα, αφήνοντας πίσω του 60 σελίδες με σημειώσεις που έμελλε να φέρουν επανάσταση στην άλγεβρα: «Ο Γκαλουά έλυσε ένα θέμα που ταλάνιζε χρόνια τον κόσμο της επιστήμης, κατέληξε μέσω της θεωρίας του ότι ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται, δυστυχώς όμως πέθανε τόσο νέος που δεν πρόλαβε να την εφαρμόσει. Προσωπικά, προτιμώ να ασχοληθώ με την εικασία των διδύμων πρώτων,γνωστό άλυτο πρόβλημα της θεωρίας των αριθμών, που αφορά την ακολουθία των αριθμών αυτών (1, 2, 3, 4 κτλ.) και προσπαθεί να δώσει απάντηση στο αν υπάρχουν άπειροι πρώτοι που διαφέρουν κατά δύο».

Η ευκαιρία

Το ΜΙΤ τού ασκεί τεράστια έλξη, δεν υποτιμά ωστόσο την εγχώρια ερευνητική σκηνή. «Θα μπορούσα και στην Ελλάδα να κάνω τα ίδια πράγματα, όχι όμως στον ίδιο βαθμό. Ξέρω ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ καλή ευκαιρία, δεν θα τη χάσω. Θα παρακολουθήσω μαθήματα εκεί, το καλοκαίρι, Ιούλιο-Αύγουστο, και στη συνέχεια θα υποβάλω εργασία, με βάση την οποία θα κρίνουν κατά πόσο θα μου επιτρέψουν να μπω αργότερα στο πανεπιστήμιο ως φοιτητής. Υπάρχει ενδεχόμενο να μη δώσω καθόλου εξετάσεις μετά τη Γ΄ Λυκείου, βλέπουμε μέχρι τότε».

Γαλλία, Αγγλία, Βέλγιο, Αλβανία, Καζαχστάν, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, είναι πολλές οι φορές που ο Χάρης έχει βγει εκτός συνόρων. « Μου αρέσει να ταξιδεύω,μόνον με τουςΓάλλους και τους Αγγλουςδεν τα πήγα πολύ καλά. Δεν είναιλίγο ψηλομύτηδες;».

«ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ»

« Εχω πάρει και τα δύο πτυχία Ρroficiency,μιλάω και λίγα γαλλικά.Δεν μπορώ να πω ότι είμαι καλός μόνον στα μαθηματικά, στη φυσική,και στη χημεία, καλά τα πάω και στα φιλολογικά, μου αρέσει να διαβάζω άλλωστε αστυνομικά,βιβλία δράσης.Το “Logicomix”; Αρκετά ενδιαφέρονμου φάνηκε» εξομολογείται ο Χάρης. «Οταν έχω χρόνο,σερφάρω στο Ιnternet, μιλάω μέσω e-mail και με τα παιδιά που ανήκουν επίσης στην Εθνική Ομάδα Μαθηματικών (μόνον ένα είναι κορίτσι), ανταλλάσσουμε γνώμες για προβλήματα, μαθηματικά εννοώ. Δεν βλέπω κάποιον λόγο να υποβληθώ σε τεστ νοημοσύνης, θεωρώ ότι οι επιδόσεις μου είναι αποτέλεσμα της επίπονης προσπάθειας που καταβάλλω πριν από κάθε διαγωνισμό.Η επιτυχία δεν έρχεται στο χαλαρό, πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη, για φροντιστήριο, διαβάζω με τις ώρες. Ευτυχώς,οι γονείς μου και ο αδελφός μου (είναι φοιτητής στο Χημικό Ιωαννίνων, αυτός άνοιξε τον δρόμο για τη συμμετοχή σε διαγωνισμούς), το περιβάλλον μου δηλαδή, είναι πολύ υποστηρικτικό.Δεν μπορείς να καταφέρεις πολλάαν δεν έχεις συνεχή παρότρυνση».

Την επανέκδοση των έργων του Νίκου Καζαντζάκη προωθεί το υπουργείο Πολιτισμού

2011-01-08T00:15:00.000+02:00

Στη σύσταση δωδεκαμελούς Εθνικής Επιτροπής με στόχο την προώθηση της επανέκδοσης των έργων του Νίκου Καζαντζάκη προχώρησε το Υπουργείο Πολιτισμού, με απόφαση της Γενικής Γραμματέως, Λίνας Μενδώνη. Η Επιτροπή θα συνεργάζεται με τις εκδόσεις Καζαντζάκη-Πάτροκλος Σταύρου, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, το Ίδρυμα «Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη», το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, τη Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη και ενδεχομένως και με άλλους φορείς. Το έργο της Επιτροπής θα συντονίζεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη» και τη Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη.

Σημειώνεται ότι η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, με έδρα τη Γενεύη, είχε αναλάβει εκστρατεία για το θέμα, συγκεντρώνοντας 4.008 υπογραφές προσωπικοτήτων των Γραμμάτων, των Τεχνών, της Πολιτικής και συλλογικών φορέων, από 92 χώρες στις πέντε ηπείρους, που υπέγραψαν την ανοιχτή επιστολή της Εταιρείας προς την Ελληνική Πολιτεία. Ο πλήρης και οριστικός κατάλογος είχε αποσταλεί στο γραφείο του πρωθυπουργού, στα μέσα Ιουνίου 2009.

Την ικανοποίησή του για την απόφαση αυτή του Υπουργείου Πολιτισμού, εκφράζει από τη Γενεύη, ο πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν Καζαντζάκη, πρεσβευτής Ελληνισμού, Γιώργος Στασινάκης, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, με συναίσθηση της ευθύνης τους, θα συμβάλουν σε μία θετική και ταχεία λύση του προβλήματος.

Πρώτο μέλημα της Επιτροπής, σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, θα είναι η επανέκδοση των έργων του Νίκου Καζαντζάκη, με ερμηνευτικά σχόλια και σημειώσεις από έγκυρους μελετητές και με τυπογραφική εμφάνιση που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες αισθητικές απαιτήσεις. Παράλληλα, η Επιτροπή θα συγκεντρώσει όλα τα ανέκδοτα χειρόγραφα (ημερολόγια, επιστολογραφία κλπ.), αναζητώντας τα όπου και αν βρίσκονται, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, σε χέρια ιδρυμάτων ή ιδιωτών. Επίσης, όλα τα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε περιοδικά, επιθεωρήσεις, εφημερίδες κλπ.

Αφού ολοκληρωθεί το έργο της συγκέντρωσης, τα κείμενα θα εκδοθούν σε ενιαίους τόμους, συνοδευόμενα από ερμηνευτικά σχόλια και σημειώσεις ειδικών μελετητών. Όσο για τις μεταφράσεις, όπου είναι αναγκαίο, θα πρέπει να γίνουν εξ’ αρχής στις κυριότερες ξένες γλώσσες από ειδικούς και έμπειρους μεταφραστές. Οι μεταφραστές θα πλαισιώνονται από εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού.

Το κόστος των εκδόσεων στα ελληνικά αναλαμβάνουν οι εκδοτικοί οίκοι. Για τις μεταφράσεις, η Επιτροπή θα διερευνήσει τις δυνατότητες που προσφέρουν οι εκδοτικοί οίκοι του εξωτερικού. Υπογραμμίζεται, τέλος, ότι με τις νέες αυτές εκδόσεις ή επανεκδόσεις δεν θίγονται στο ελάχιστο τα πνευματικά δικαιώματα που ανήκουν στους νόμιμους δικαιούχους.

Οι εργασίες τής Επιτροπής, στην οποία συμμετέχουν καθηγητές πανεπιστημίων και διακριμένες προσωπικότητες, θα διαρκέσουν μέχρι την ολοκλήρωση του έργου της.

Πηγή: www.tanea.gr

Τα iPad ως σχολικά εργαλεία

2011-01-07T11:25:00.000+02:00

Ολο και περισσότερα αμερικανικά σχολεία τα χρησιμοποιούν ως μέσο διδασκαλίας

Οι μαθητές, γυρνώντας στο σχολείο μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, έκρυβαν στα σακίδιά τους ένα πολύτιμο απόκτημα: ένα ολοκαίνουργιο iΡad, δώρο, όχι των γονέων τους, αλλά του σχολείου.

Ολο και περισσότερα αμερικανικά σχολεία υιοθετούν τα iΡads ως εργαλεία διδασκαλίας όλων των μαθημάτων, από τον Κάφκα και τα Μαθηματικά μέχρι την Ιστορία της Τέχνης.

Το Γυμνάσιο Ρόσλιν του Λονγκ Αϊλαντ διένειμε 47 τέτοιους υπολογιστές στις 20 Δεκεμβρίου σε μαθητές και δασκάλους, αλλά ευελπιστεί ότι τελικά θα καταφέρει να δώσει iΡad και στους 1.100 μαθητές. Μπορεί, βέβαια, η συσκευή να κοστίζει 750 δολάρια, αλλά θα αντικαταστήσει τα σχολικά βιβλία, θα βοηθήσει τα παιδιά να έχουν εποικοδομητική επαφή με τους δασκάλους και να διατηρούν ψηφιακό αρχείο όλης της σχολικής τους δουλειάς.

Βέβαια αυτή η πρωτοβουλία χρήσης τόσο ακριβών συσκευών, σε μια στιγμή που κάθε δημόσιο σχολείο μάχεται για την έγκριση του προϋπολογισμού του ώστε να μην απολυθούν δάσκαλοι, μοιάζει τουλάχιστον παράλογη, ιδιαίτερα αφού δεν υπάρχουν απτά στοιχεία για την εκπαιδευτική αξία του εγχειρήματος.

Οι διευθύνσεις των σχολείων πάλι επισημαίνουν ότι το iPad δεν είναι απλά ένα ωραίο μηχάνημα. Είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο με χιλιάδες εφαρμογές και εκπαιδευτικές χρήσεις. Οι εκπαιδευτικοί εξυμνούν τη μεγάλη οθόνη αφής και τον επίπεδο σχεδιασμό του που επιτρέπει στον δάσκαλο να διατηρεί οπτική επαφή με τα παιδιά. Για τους μαθητές σημαντικό είναι το μικρό βάρος του iPad και βέβαια ότι θα αφήσουν τα βαριά τους βιβλία στο σπίτι.

Στην Πόλη της Νέας Υόρκης τα σχολεία αγόρασαν περισσότερους από 2.000 τέτοιους επίπεδους κομπιούτερ αντί 1,3 εκατομμυρίου δολαρίων. Ωστόσο, πολλοί ειδικοί, όπως ο Ελιοτ Σόλογουι, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, και η Κάθι Νόρις, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας, πιθανολογούν ότι δεν αναζητήθηκαν φθηνότερες λύσεις παρότι θα έκαναν τη ίδια δουλειά με τον υπολογιστή της Apple. Οι σχολικές Αρχές, βέβαια, υποστηρίζουν ότι, παρά την υψηλή τιμή αγοράς, τα iPads θα βοηθήσουν στην περικοπή των εξόδων μειώνοντας τις δαπάνες αγοράς βιβλίων, εκτυπώσεων και άλλων.

Η εταιρεία πούλησε περισσότερα από 7,5 εκατομμύρια συσκευές από τον Απρίλιο έως σήμερα. Δεν είναι γνωστό πόσες αγοράστηκαν από σχολεία. Γενικά, όμως, η Apple προωθεί τη συσκευή στη σχολική αγορά συνάπτοντας διάφορες συνεργασίες με εκδότες σχολικών βιβλίων, χωρίς, ωστόσο, να εφαρμόζει ιδιαίτερα επιθετική πολιτική μάρκετινγκ.

The New York Times

Βραβείο Αναγνωστών EKEBI στο μυθιστόρημα «Όπως ήθελα να ζήσω»

2010-12-08T22:18:00.000+02:00

Το μυθιστόρημα Όπως ήθελα να ζήσω της Ελένης Πριοβόλου κέρδισε το φετινό Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ).
«Αυτό το βραβείο μου δίνει την ευκαιρία να γίνει ευρέως γνωστή η δουλειά μου, παρόλο που δουλεύω 25 χρόνια ως συγγραφέας» δήλωσε η νικήτρια του διαγωνισμού Ελένη Πριοβόλου.
Το μυθιστόρημα μεταφέρει τον αναγνώστη στην Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα, μια εποχή έντονου πολιτικού κλίματος αλλά και παθών σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο ώστε να «φέρνει το άρωμα» της σημερινής πραγματικότητας στον αναγνώστη.«Εμείς οι συγγραφείς ψάχνουμε το τις πταίει σε αυτή τη χώρα στο βάθος της εξέλιξης της.Το βιβλίο αυτό έχει κοινωνικό, ιστορικό και πολιτικό υπόβαθρο» συνέχισε η συγγραφέας.

Η υπόθεση του βιβλίου έχει ως εξής: Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα δικομματισμός, φαυλοκρατία, πολιτευτές, τραμπούκοι, «χρυσοκάνθαροι» και τραπεζίτες καθορίζουν το πολιτικό και το οικονομικό σκηνικό. Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται στην Αθήνα ο έμπορος-ταξιδευτής Ρωμαίος Αγγουλές: φύση καλλιτεχνική και αντισυμβατική, αποφασίζει να εγκατασταθεί και, αντί για χρηματιστηριακά παιχνίδια, να επενδύσει στην «ωραιότητα».

Με την εκτός γάμου θυγατέρα του Ροζίτα και τον παραγιό του Σωτήρη Κονταξή φυτεύουν ροδώνα, στον οποίο ευελπιστούν να συμπεριλάβουν όλες τις γνωστές ποικιλίες ρόδων, αλλά και να δημιουργήσουν νέα είδη, φτάνοντας ως την επίτευξη του «γαλάζιου ρόδου». Ο Pοδώνας του Κεραμεικού, η περίφημη «Ρόδων Πολιτεία», γίνεται σύντομα η κολυμβήθρα των πρωτοπόρων ιδεών. Εκεί θα εμβαπτισθούν οι ανήσυχοι νέοι, θα καταφύγουν οι παλαιότεροι αντιμοναρχικοί, ενώ παράλληλα θα δοκιμαστούν τα ανθρώπινα πάθη, ο έρωτας και η αντοχή, σε μια Αθήνα αγνώριστη, που εκπλήσσει διαρκώς τον αναγνώστη, είτε με τις διαφορές της, είτε με τα κρυμμένα σε αυτήν «σημεία των καιρών μας».

Η Ελένη Πριοβόλου γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Μεσολογγίου και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και η τάση της να αναπαριστά με σύμβολα τον κόσμο την οδήγησε στο παραμύθι το οποίο υπηρετεί επί είκοσι τρία χρόνια.

Μέχρι σήμερα έχει γράψει δεκαεπτά βιβλία για παιδιά και εφήβους και το Όπως θα ήθελα να ζήσω είναι το τρίτο μυθιστόρημα που υπογράφει για μεγάλους.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε στο εστιατόριο του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Φέτος, η νικήτρια αναδείχθηκε με πάνω από έξι χιλιάδες ψήφους, την μεγαλύτερη συμμετοχή που έχει σημειώσει ποτέ η διοργάνωση, στα έξι χρόνια που αισίως μετρά.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε για να παραδώσει τη σκυτάλη, ο περσινός νικητής της διοργάνωσης Γιάννης Καλπούζος που είχε τιμηθεί με το βραβείο του 2009 για το βιβλίο του Ιμαρέτ.

«Είμαι από τους πρώτους που έχουν διαβάσει το βιβλίο που βραβεύεται σήμερα. Το βρίσκω εξαιρετικό, η ιστορία του που εκτυλίσσεται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έχει πολλά κοινά στοιχεία με τη σημερινή εποχή» ανέφερε ο συγγραφέας και περσινός νικητής του διαγωνισμού Γιάννης Καλπούζος.

Το βιβλίο της Ελένης Πριοβόλου αναδείχθηκε ανάμεσα από άλλα δεκατέσσερα βιβλία που έπαιρναν μέρος στο διαγωνισμό. Τα μέλη των 280 Λεσχών Ανάγνωσης που λειτουργούν σε Ελλάδα και Κύπρο ψήφισαν με γραπτά μηνύματα μέσω κινητού από τις 10 Νοεμβρίου έως και την περασμένη Δευτέρα.

Η συγγραφέας παρέλαβε το βραβείο από την πρόεδρο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, Κατρίν Βελλισάρη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

31 χρόνια πριν

2010-12-01T00:19:00.000+02:00

The Happiest Days of our Lives(Waters, The Wall)

When we grew up and went to school
There were certain teachers who would
Hurt the children in any way they could
"OOF!" [someone being hit]
By pouring their derision
Upon anything we did
And exposing every weakness
However carefully hidden by the kids
But in the town, it was well known
When they got home at night, their fat and
Psychopathic wives would thrash them
Within inches of their lives.

«Μικροί Πλάτωνες» σε νηπιαγωγείο του Παρισιού

2010-11-27T00:30:00.000+02:00

Δασκάλα διοργανώνει κύκλους φιλοσοφικών συζητήσεων µε τα 4χρονα

Οι «µικροί Πλάτωνες» του νηπιαγωγείου του Παρισιού, εν ώρα... αναζητήσεων, όπως τους κατέγραψε η κάµερα για το ντοκιµαντέρ µε τίτλο «Αυτή είναι µόνο η αρχή». Ένα παράθυρο στον κόσµο της φιλοσοφίας, µε βάση τα ερωτήµαταπου θέτουν τα παιδιά, άνοιξε στους µαθητές της µια νηπιαγωγός που εργάζεται στα υποβαθµισµένα προάστια του Παρισιού. Είναι το πρώτο και ίσως πιο εµβληµατικό παράδειγµα µιας τάσης που διαµορφώνεται στη Γαλλία και βρίσκει σύµφωνους τους περισσότερους ειδικούς.«Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης έλεγαν ότι γίνεσαι φιλόσοφος όταν εκπλήσσεσαι από κάτι και θέτεις ερωτήµατα. Είναι ακριβώς αυτό που κάνουν ενστικτωδώς τα παιδιά από τεσσάρων έως επτά χρονών». Τη θέση αυτή διατυπώνει ο γάλλος φιλόσοφος Ροζέρ Πολ Ντρουά, συγγραφέας ενός βιβλίου µε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τολµήστε να µιλήσετε φιλοσοφικά στα παιδιά σας». Με το βιβλίο αυτό, ο Ντρουά καλεί τους γονείς να µην αποφεύγουν να απαντούν στα δύσκολα ερωτήµατα που θέτουν τα παιδιά για τη ζωή, τον θάνατο, την προέλευση των ίδιων ή των δικών τους. Τους καλεί επίσης να µην δίνουν τις κλασικές απαντήσεις «θα καταλάβεις όταν µεγαλώσεις» ή, ακόµη χειρότερα, «γιατί έτσι». Ο γάλλος φιλόσοφος πιστεύει ότι είναι σηµαντικό να εκµεταλλευτούµε αυτή τη φάση της φυσικής περιέργειας για να καλλιεργήσουµε την τέχνη της σκέψης και της λογικής στους ανηλίκους και πολλοί ειδικοί συµφωνούν µαζί του. «Ολα τα παιδιά γεννιούνται φιλόσοφοι, αλλά µόνο µερικά από αυτά θα γίνουν στην ενήλικη ζωή τους», δηλώνει.

Η πρώτη «ακαδηµία» για τους«µικρούς Πλάτωνες» στη Γαλλία βρίσκεται σε ένα σχολείο σε υποβαθµισµένο προάστιο του Παρισιού. Στεγάζεται σε ένα νηπιαγωγείο, η νηπιαγωγός του οποίου σκέφθηκε να εκµεταλλευτεί τη φυσική περιέργεια των παιδιών για να συζητήσει µαζί τους ή και να την προκαλέσει η ίδια. Κάθε δεκαπέντε ηµέρες, η Πασκαλίν Ντολιάνι γράφει στον πίνακα λέξεις όπως δικαιοσύνη, ελευθερία, θάνατος, αγάπη. Κι έπειτα αρχίζει η συζήτηση. Τα παιδιά, ηλικίας 4 έως 6 ετών, ασκούνται συζητώντας για το χρώµα του δέρµατος, τις διαφορές ανάµεσα στα φύλα, τα αισθήµατα αδικίας που βιώνουν, την αξία τού να σκέπτονται ελεύθερα, µε τη δασκάλα τους να κατευθύνει τη συζήτηση. «Είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που γίνεται συνήθως», διηγείται η Πασκαλίν Ντολιάνι. «Αντί να διδάσκουµε, προκαλούµε ερωτήσεις».Η νηπιαγωγός και οι µικροί µαθητές της έγιναν πρωταγωνιστές ενός ντοκιµαντέρ, το οποίο κυκλοφόρησε αυτές τις µέρες στις κινηµατογραφικές αίθουσες της Γαλλίας. Οι σκηνοθέτες Ζαν Πιερ Πότσι και Πιερ Μπαρουζιέ δανείστηκαν τον τίτλο από ένα σύνθηµα του Μάη του ‘68: «Ce n’ est qu’ un debut» (Αυτή είναι µόνοη αρχή). Στο ντοκιµαντέρ καταγράφεται αυτή η επαναστατική εµπειρία και τα αποτελέσµατά της έπειτα από δύο χρόνια εφαρµογής του προγράµµατος. «Ακόµη και τα πιο δειλά παιδιά συµµετείχαν στις συζητήσεις», δηλώνει η δασκάλα.

«Τα παιδιά σηµείωσαν εξαιρετική πρόοδο στο λεξιλόγιό τους, ενώ απελευθερώθηκε η δηµιουργικότητά τους».

Η Unesco είχε προτείνει από το 1999 την εισαγωγή του µαθήµατος της Φιλοσοφίας στα νηπιαγωγεία, βασισµένη µεταξύ άλλων στις εργασίες του Αµερικανού Μάθιου Λίπµαν. Η Γαλλία έχει αρχίσει να ακολουθεί ευλαβικά την προτροπή. Τα απογεύµατα της Τετάρτης, ηµέρα που τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, διοργανώνονται εκατοντάδες «atelier philo», ενώ τα ράφια των βιβλιοθηκών είναι γεµάτα από φιλοσοφικά εγχειρίδια για «µικρούς Πλάτωνες».

Αυτό τον τίτλο έδωσε και ο συγγραφέαςΖαν Πολ Μονγκάν σε µια σειρά βιογραφιών φιλοσόφων. Αντί για κάποιο παραµύθι – ή εκτός από αυτό – οι γονείς διαβάζουν στα παιδιά για τη ζωή του Καντ, του Καρτέσιου ή του Σωκράτη.

Οργή για τη γλώσσα των (κόκκινων) Μανδαρίνων

2010-11-23T23:05:00.002+02:00

ΠΕΚΙΝΟ Από τα μακρινά οροπέδια του Θιβέτ ως τους υπερσύγχρονους ουρανοξύστες της Σανγκάης ένα ζήτημα έχει εξοργίσει και έχει ενώσει με έναν μάλλον απρόσμενο τρόπο τον ετερόκλητο πληθυσμό της Κίναςη γλώσσα. Μόνον οι μισοί από τους 1,3 δισ. Κινέζους ομιλούν την επίσημη γλώσσα των Μανδαρίνων. Στην αχανή και φτωχή αγροτική ενδοχώρα οι πιθανότητες να ακούσει κανείς αυτή τη γλώσσα είναι μηδαμινές.

Ετσι, η σχεδιαζόμενη εκτόπιση από τα ΜΜΕ και από τα σχολεία άλλων γλωσσών, όπως της Καντόνας, της Σανγκάης ή του Θιβέτ, έχει προκαλέσει σπάνια λαϊκή αντίδραση. Οι διαμαρτυρίες εναντίον βασικών πολιτικών γραμμών του ΚΚΚ είναι ελάχιστες σε μια χώρα που καταπνίγει, συχνά με βίαιο τρόπο, κάθε διαφωνία.

Και όμως, σε διαδήλωση στη νότια πόλη Γκουανγκζού, στο τέλος του Ιουλίου, οι διαδηλωτές επιτέθηκαν κατά της αστυνομίας φωνάζοντας χυδαία συνθήματα με αίτημα την προστασία της μητρικής τους γλώσσας της Καντόνας.

Οι διαμαρτυρίες ήταν τόσο έντονες και οι διαδηλωτές είχαν τέτοιο πάθος ώστε οι αρχές υποχώρησαν και υποσχέθηκαν ότι εκπομπές θα συνεχίζουν να μεταδίδονται στα καντονέζικα στην Γκουανγκζού, ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου η κρατική τηλεόραση και το ραδιόφωνο θα χρησιμοποιούν ευρέως μια τοπική γλώσσα. Το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα αποφάσισε το 1956 ότι η διδασκαλία σε όλα τα σχολεία θα γίνεται στη γλώσσα των Μανδαρίνων, η οποία βασίζεται στην καθομιλουμένη του Πεκίνου- αν και υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις για περιοχές με μεγάλο εθνοτικό πληθυσμό, όπως το Θιβέτ και οι Ουιγούροι στα δυτικά.

Τον περασμένο μήνα θιβετιανοί φοιτητές βγήκαν στους δρόμους στη δυτική επαρχία Κινγκάι για να διαμαρτυρηθούν εναντίον της περιθωριοποίησης της μητρικής γλώσσας τους.

Βέβαια το φαινόμενο του «γλωσσικού ιμπεριαλισμού» δεν είναι νέο. Σε όλη τη διάρκεια της μακραίωνης και ταραγμένης ιστορίας της Κίνας οι εκάστοτε κυβερνώντες επιχειρούσαν να ενισχύσουν την ενότητα χρησιμοποιώντας μια κοινή γλώσσα σαν μοχλό άσκησης πολιτικής.

Η γλώσσα της Σανγκάης και η «δίγλωσση» Ταϊβάν
Θυμό και ανησυχία έχει προκαλέσει και η ραγδαία μείωση των ομιλητών της γλώσσας της Σανγκάης. Η κυβέρνηση του Πεκίνου τη χαρακτηρίζει διάλεκτο, αν και πρόκειται για ξεχωριστή γλώσσα με δικό της λεξιλόγιο και γραμματική. Στην Ταϊβάν, όπου κατέφυγαν οι εθνικιστές μετά την ήττα τους από τους κομμουνιστές, στον κινεζικό εμφύλιο, η προώθηση της διαλέκτου των Μανδαρίνων ήταν ακρογωνιαίος λίθος για την ενότητα και σύνδεσμος με τη μητέρα πατρίδα. Η τοπική διάλεκτος Χοκιέν, η οποία ομιλείται και στις παραθαλάσσιες περιοχές της Κίνας, στην επαρχία Φουτζιάν και στη Σιγκαπούρη, καταπιέστηκε. Υπάρχουν μαρτυρίες για παιδιά που ξυλοκοπήθηκαν επειδή τη μιλούσαν στο σχολείο. Αλλά μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, στη δεκαετία του 1990, η Χοκιέν αναγεννήθηκε: οι πολιτικοί στο νησί μιλάνε και τις δύο γλώσσες.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr

«Φτηνά e-books κόντρα στην πειρατεία»

2010-11-18T12:05:00.001+02:00

«Πόλεµος» ξεσπά στο βιβλίο µε αφορµή τις τιµές και τον χρόνο κυκλοφορίας των ηλεκτρονικών εκδόσεων, αλλά και τις διαφωνίες στις πολιτικές κλειδώµατος των ηλεκτρονικών αρχείων. Ολα αυτά θυµίζουν τα αντίστοιχα προβλήµατα της µουσικής βιοµηχανίας. Σε... πεδίο µάχης µεταξύ εκδοτών, στο µέλλον όµως και µεταξύ εκδοτών και βιβλιοπωλών, φαίνεται πως θα εξελιχθεί το ηλεκτρονικό βιβλίο, το περίφηµο e-book, θυµίζοντας τιςανάλογες συζητήσεις και δραµατικές αλλαγές που έφερε ο ψηφιακός ήχος στον τοµέα της µουσικής βιοµηχανίας.

Οι Εκδόσεις Καστανιώτη, σε εντελώς άλλη γραµµή πλεύσης από τις ΕκδόσειςΨυχογιός που πρόσφατα έβαλαν βιβλία τους στο iPad και το iPhone αλλάκαι τους περισσότερους άλλους εκδότες, λανσάρουν µία πολιτική φτηνού ηλεκτρονικού βιβλίου καιµάλιστα χωρίς κλείδωµα (για την ακρίβειαµε κλείδωµα social DRM), γεγονός που έχει φέρει αναστάτωση σε άλλουςπαράγοντες του βιβλίου που φοβούνται την πειρατεία.«Αρχιτέκτονας» αυτής της πολιτικής, που έχει βρει ένθερµους υποστηρικτές στους µύστες του ∆ιαδικτύου, είναι ο γιος του ιδρυτή των εκδόσεων Αργύρης Καστανιώτης, ο οποίος βρίσκεται απέναντι από πολλούς άλλους παράγοντες της αγοράς που θεωρούν την πολιτική του «αυτοκτονική».

Ο ίδιος πιστεύει πωςοι υποστηρικτές του κλειδώµατος είναι εκείνοι που συµπεριφέρονται όπως οι δισκογραφικέςεταιρείες και όχι το αντίστροφο. «Η πειρατεία στη µουσική άνθησε γιατί από τη στιγµή που εµφανίστηκαν οι συσκευές MP3 player µέχρι να φτιαχτεί νόµιµο ψηφιακόπεριεχόµενο γι’αυτές, µεσολάβησαν έξι χρόνια», λέει στα «ΝΕΑ». «Σε αυτά τα έξι χρόνια δεν υπήρχε νόµιµη οδός να βάλεις µουσική στο MP3 οπότε όλοι έβαζαν πειρατική. Η µουσική βιοµηχανία προσπαθούσενα πολεµήσει το ίδιο το µέσο αντί να προσαρµοστεί σε αυτό. Ο λόγος είναιότι µέχριτότε χειριζόταν η ίδια τοµέσο ακρόασης, βγάζονταςκασέτα, CD, καλύτερο CD και πουλώντας το ίδιο περιεχόµενο µε κάθε φορά νέο µέσο. Ηθελε να προστατεύσει αυτότης το πλεονέκτηµα και έχασε πολύτιµο χρόνο προσαρµογής. Πιστεύωότι το 2011 θα είναι η χρονιά των τάµπλετ. Οι άνθρωποι θα αγοράσουν συσκευές και µετά θα αναζητήσουν περιεχόµενο. Εγώπρέπει να είµαι έτοιµος γι’ αυτή την εξέλιξη», λέει.

Οι υπόλοιποι εκδότες, αλλά και το πιο δραστήριο έως τώραηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο, υποστηρίζουν τη λύση των κλειδωµένων αρχείων. Κάτι που σηµαίνειότι ο χρήστης που αγοράζει ένα ηλεκτρονικό βιβλίο, θαµπορεί να το χρησιµοποιήσει µέχρι σε πέντε συσκευές. Στην περίπτωση της λύσης που προωθούν οι Εκδόσεις Καστανιώτη, ο χρήστης που αγοράζει ένα βιβλίο θα µπορεί να το χρησιµοποιεί σε όσες συσκευές θέλει, πουσηµαίνει πρακτικάότι θα µπορεί να το χαρίσει σε οποιονδήποτε, χωρίς αριθµητικό περιορισµό. Είναι ηλογική που έχει και η πώληση µουσικής στο iTunes. Από την άλλη µεριά, σε κάθε ηλεκτρονικό αντίτυπο που πωλείται, υπάρχει ex libris, µε άλλα λόγια υπάρχει ψηφιακό ίχνος (υδατογράφηµα). Αυτό σηµαίνει ότι αν κάποιος ανεβάσει σε πειρατικό σάιτ ένα ηλεκτρονικό βιβλίο, µπορεί να βρεθεί ο αρχικός αγοραστής που το µοίρασε. Εκείνοι που δυσπιστούν ως προς αυτό λένε, πάλι, ότι δύσκολα µπορεί να κατανεµηθεί ευθύνη όταν ο αρχικός αγοραστής το έδωσε σε φίλους του και κάποιος φίλος φίλου το ανέβασε σε πειρατικό σάιτ. Ενώ επισηµαίνουν ότι το ex libris µπορεί να σβηστεί. Ως προς το τελευταίο, πάντως, οΑργύρης Καστανιώτης λέει ότι το δικότου ex libris δενείναι ένα απλό adobi DRM που σβήνεται εύκολα, αλλά πρέπει να «χτενιστεί» από επαγγελµατία χάκερ.

«Το σκεπτικό µας, µε βάση το οποίο δεν συµφωνούµε µε τα µηκλειδωµένα αρχεία, δεν εστιάζεται τόσο στην πειρατεία όσο στο γεγονός ότιόποιος αγοράζει ένα ηλεκτρονικό βιβλίο θα µπορεί αµέσως να το δώσει σε δέκα - είκοσι φίλους του», λέει στα «ΝΕΑ» ο εκ των ιδρυτών του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου myebooks.gr,Νίκος Πασχαλάκης. Περί τα 500 βιβλία έχουν ήδη αναρτηθεί και πωλούνται στο ηλεκτρονικό τουβιβλιοπωλείο, βιβλίαπολλών εκδοτών,οι περισσότεροιαπό τους οποίους είναι της ίδιας ακριβώς άποψης.

«Εχω γυρίσει τον πλανήτη πριν αποφασίσω», λέει από τη µεριά του ο Αργύρης Καστανιώτης. «Παρακολούθησα συνέδρια σε Γερµανία,Αγγλία, ΗΠΑ. Οταν ξεκίνησα, το 90% των ανθρώπων του βιβλίου ήταν υπέρτου κλειδώµατος. Τώρα συµβαίνει το αντίστροφο.Κι εµείς χρειαστήκαµε 1½ χρόνο για να καταλήξουµε στην απόφαση αυτή. Θα πρέπεινα σας πω ότιστις ΗΠΑ, ο µεγαλύτερος εκδότης τεχνικών βιβλίων, ο Ράιλι, που έδωσε από την αρχή ξεκλείδωτα αρχεία, έκανε – και είναι ο µόνος – µια έρευνα για το θέµα. Και είδε το εξής: το ηλεκτρονικό βιβλίο που εξέδιδε είχε, φυσιολογικά, µια άνοδο στις πωλήσεις και µετά µια πτώση. Μόλις εµφανιζόταν πειρατική έκδοση στο Ιντερνετ, έκανε νέο πικ στις πωλήσεις. Θέλω να πωµε αυτό ότι ηπλειονότητα των ανθρώπων προτιµά να πληρώνει. Εκείνους που δεν θέλουνµε τίποτα ναπληρώσουν, δεν θα τους έχεις ούτως ή άλλως. Ο,τι κλειδώνει ξεκλειδώνει. Εχω βρει βιβλία στο Ιντερνετ που δεν έχω καν ψηφιοποιήσει εγώ. Γιατί µπορεί κάποιος να πάρει ένα χάρτινο βιβλίο, να το σκανάρει και να το ανεβάσει στο Ιντερνετ. Οπότε το µόνο που καταφέρνεις µε το κλείδωµα, είναι να αποξενώσεις το κοινό. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Ολοι, εδώ και στο εξωτερικό, πειραµατίζονται».

Η δυσλεξία «δένει» με την εικαστική ιδιοφυΐα

2010-11-13T09:25:00.006+02:00

Μήπως ο «Κώδικας ντα Βίντσι», το μυστικό πίσω από την καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα του Λεονάρντο, ήταν η... δυσλεξία; Και μήπως αυτή η δυσκολία με τις λέξεις ήταν το μυστικό για το ταλέντο και άλλων μεγάλων εικαστικών όπως ο Πικάσο, ο Ροντέν και ο Αντι Γουόρχολ; Η ιδέα ότι διάσημοι ζωγράφοι, μουσικοί, αλλά και επιστήμονες, όπως ο Αϊνστάιν, ο Εντισον και ο Φάρεναϊτ, έπασχαν από κάποια μορφή αυτισμού ή δυσλεξίας δεν είναι καινούργια. Αλλά είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται επιστημονικά η σύνδεση της δυσλεξίας με την αυξημένη ικανότητα για πολυδιάστατη αντίληψη στον χώρο.

Ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Μίντλεσεξ στη Βρετανία υπέβαλαν σε κάποιες δοκιμασίες 41 άνδρες και γυναίκες. Οι μισοί ήταν δυσλεξικοί, οπότε είχαν δυσκολίες στην εκμάθηση γραφής, ανάγνωσης και ορθογραφίας.

Οι ερευνητές μέτρησαν τις επιδόσεις τους στον προσανατολισμό και στην οπτική αντίληψη του χώρου. Οποιος νομίζει ότι αυτά χρειάζονται μόνο για να διαβάσουμε έναν χάρτη ή όταν παρκάρουμε κάνει λάθος. Ακριβώς αυτή η ικανότητα του εγκεφάλου να επεξεργάζεται με ακρίβεια τρισδιάστατες πληροφορίες είναι το κλειδί για την επιτυχία στην καλλιτεχνική δημιουργία.

Οι δυσλεκτικοί άνδρες τα πήγαν καλύτερα από τους άλλους άνδρες σε πολλές από τις δοκιμασίες, όπως η ανάκληση στη μνήμη λεπτομερειών που έχουν σχέση με σχήματα. Ηταν επίσης πιο γρήγοροι και πιο ακριβείς στην πλοήγηση στους δρόμους μιας «εικονικής πόλης» στην οθόνη υπολογιστή.

Παραδόξως, οι δυσλεξικές γυναίκες δεν είχαν καλύτερη αντίληψη του χώρου από τις άλλες, ίσως «επειδή η ικανότητα επεξεργασίας τρισδιάστατων εικόνων είναι πιο αναπτυγμένη στον εγκέφαλο των ανδρών» λέει η δρ Νίκολα Μπράνσγουικ, επικεφαλής της ομάδας των ερευνητών.

Οι επιστήμονες ομολογούν ότι υπάρχουν πολλές και διάφορες ερμηνείες για τα ευρήματα, όπως λ.χ. ότι οι δυσλεξικοί αναπτύσσουν καλύτερη αίσθηση του χώρου για να αναπληρώσουν τα προβλήματα που έχουν με τη γλώσσα.

Η εξήγηση που δίνουν οι περισσότεροι ειδικοί είναι ότι ο δυσλεξικός εγκέφαλος σκέπτεται πιο αποτελεσματικά με εικόνες και όχι με λέξεις.

«Επιπλέον, πολλοί δυσλεξικοί προτιμούν να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα με τη σκέψη και τη δράση, παρά με την ομιλία. Αυτό ίσως βοηθάει τους δυσλεξικούς άνδρες να αναπτύξουν το είδος των δεξιοτήτων που είναι απαραίτητες για τις καλές τέχνες» λέει η δρ Μπράνσγουικ. Και υπερκινητικός και... ανάποδος στη γραφή

Αρχιτέκτων, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης και επιστήμων, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (αυτοπορτρέτο δεξιά) ήταν μια από τις πιο ιδιοφυείς προσωπικότητες όλων των εποχών. Εκτός από δυσλεξία, πιστεύεται ότι έπασχε και από υπερκινητικότητα (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής). Εγραφε συνήθως τις σημειώσεις του ανάποδα, από τα δεξιά προς τα αριστερά. Δυσλεξικός ήταν και ο μεγαλύτερος ζωγράφος του 20ού αιώνα, ο Πάμπλο Πικάσο (έργο και φωτογραφία επάνω), ένας πολύ κακός μαθητής ο οποίος δυσκολευόταν με την ανάγνωση σε όλη του τη ζωή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=366845&dt=13/11/2010#ixzz1593LIvwd

Καρυωτάκης και Καβάφης οι αγαπημένοι των εφήβων

2010-11-13T09:12:00.007+02:00

Ενδιαφέρονται οι σημερινοί έφηβοι για την ελληνική ποίηση. Αρκεί κάποιος να βρει τρόπο να τους μιλήσει για αυτήν. Ο εισηγητής του πρώτου κύκλου εργαστηρίων ποίησης για μαθητές Λυκείου, τα οποία διοργανώνει εφέτος το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), ποιητής Στρατής Πασχάλης , είναι εντυπωσιασμένος από τις σκέψεις, τις απορίες αλλά και τις αμφιβολίες για την ποίηση που διατύπωσαν οι μαθητές με γόνιμο τρόπο. Διαπίστωσε ότι «σε μια εποχή δύσκολη για τον κόσμο και την Ελλάδα, υπάρχουν εκπαιδευτικοί οι οποίοι κατορθώνουν να μιλήσουν στα παιδιά, να τους κινήσουν το ενδιαφέρον και μάλιστα να τα βοηθήσουν να διαμορφώσουν συγκροτημένη σκέψη για την ποίηση».

«Το κείμενο παίζει ασφαλώς ρόλο στην ανάπτυξη σχέσης των μαθητών με την ποίηση» παραδέχεται η κυρία Τερέζα Ροζάκη, φιλόλογος στο 34ο Λύκειο Αθηνών στο Θησείο, η οποία συνόδευσε στο εργαστήριο 30 μαθητές της, «κυρίως όμως σημασία έχει το πώς θα το παρουσιάσουμε στα παιδιά». Η νεότερη ποίηση έχει μεγαλύτερη απήχηση από τα κείμενα της Κρητικής Αναγέννησης. Ο Καβάφης κερδίζει τα παιδιά, ο Καρυωτάκης τα ενθουσιάζει. Ακολουθεί ο ερωτικός Ελύτης, ο Ρίτσος έχει το κοινό του, βρίσκουν όμως δύσκολο τον Σεφέρη.

Μαθητές από τρία σχολεία της Αττικής παρακολούθησαν τον πρώτο κύκλο των εργαστηρίων. Υπερίσχυσαν αριθμητικά τα κορίτσια, χωρίς να υποτιμάται η συμμετοχή των αγοριών, τα οποία φαίνεται ότι κρατούν μια πιο κριτική στάση απέναντι στον ποιητικό λόγο και αναζητούν τη σύνδεσή του με άλλες μορφές λόγου, όπως το τραγούδι. Ανάμεσα σε όλους υπήρχαν και μαθητές, αγόρια και κορίτσια, με πιο ειδικό ενδιαφέρον για την ποίηση, καθώς υπερέβαινε το επίπεδο της ανάγνωσης και περνούσε σε εκείνο της συγγραφής.

«Αν δοθεί στα παιδιά το ερέθισμα, συμμετέχουν με ενθουσιασμό και δημιουργικά» είναι το συμπέρασμα της εκπαιδευτικής εμπειρίας της κυρίας Ροζάκη. Εμπνευσμένοι από πίνακες του Εγγονόπουλου, μαθητές της Β΄ Λυκείου στο σχολείο της συνέθεσαν πριν από δύο χρόνια δικά τους υπερρεαλιστικά ποιήματα, τα οποία απήγγειλαν στο τέλος της χρονιάς.

Το σημαντικό είναι ότι μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες δημιουργείται ένα αναγνωστικό κοινό για την ποίηση και καλλιεργείται μια σχέση πιο συστηματική. Παίρνουμε από τα παιδιά αυτό που τους δίνουμε.

Πηγή: http://www.tovima.gr

Η επέλαση των e-books

2010-10-04T22:57:00.001+03:00

Στις αρχές του καλοκαιριού το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο amazon.com ανακοίνωσε ότι πέντε συγγραφείς – οι Τσαρλέιν Χάρις, Στιγκ Λάρσον, Στέφανι Μέγερ, Τζέιµς Πάτερσον και Νόρα Ρόµπερτς – πέρασαν τις 500.000 ψηφιακές πωλήσεις ο καθένας. Στο τέλος Ιουλίου ανακοίνωσε ξανά ότι ο Στιγκ Λάρσον έγινε ο πρώτος συγγραφέας του οποίου οι ψηφιακές πωλήσεις (της τριλογίας «Μιλένιουµ») ξεπέρασαν το 1.000.000. Είναι η ίδια περίοδος που το αµερικανικό ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο ανακοίνωνε ότι για πρώτη φορά οι πωλήσεις βιβλίων σε ψηφιακή εκδοχή ξεπερνούσαν τις πωλήσεις του έντυπου βιβλίου, και µάλιστα τον µήνα Ιούνιο για κάθε εκατό τυπωµένα βιβλία που διέθεσε πωλούνταν εκατόν ογδόντα σε ψηφιακή ων σε ψηφιακή εκδοχή ξεπερνούσαν τις πωλήσεις του έντυπου βιβλίου, και µάλιστα τον µήνα Ιούνιο για κάθε εκατό τυπωµένα βιβλία που διέθεσε πωλούνταν εκατόν ογδόντα σε ψηφιαΒέβαια, µορφή.

Βέβαια, χρειάζεται προσοχή: το ιντερνετικό βιβλιοπωλείο, όταν µιλάει για έντυπο βιβλίο εννοεί την έκδοση µε σκληρό εξώφυλλο που βγαίνει στην αρχή -οι µεγαλύτερες πωλήσεις όµως σε ΗΠΑ και Ευρώπη γίνονται στις εκδόσεις τσέπης που ακολουθούν λίγους µήνες µετά και είναι πολύ φτηνότερες. Εντούτοις είναι φανερό ότι πολλά αλλάζουν στην αγορά του βιβλίου και πιθανόν το φετινό καλοκαίρι να υπήρξε το ορόσηµο της µεγάλης στροφής. Ο αµερικανικός εκδοτικός οίκος ΗarperCollins ανακοίνωσε πως το τελευταίο τετράµηνο πούλησε περισσότερα ηλεκτρονικά βιβλία παρά παραδοσιακά. Στη Βρετανία, ο εκδοτικός οίκος Ρenguin ανακοίνωσε και αυτός αντίστοιχα νέα: Το θρίλερ της Λόρα Λίπµαν «Ι’d Κnow Υou Αnywhere», που κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου, πούλησε τις πέντε πρώτες ηµέρες της κυκλοφορίας του 4.739 e-books και 4.000 εκδόσεις µε σκληρό εξώφυλλο (hardcover). Ταυτόχρονα, βέβαια, ο ίδιος οίκος είχε λίγο πριν ανακοινώσει ότι τα e-books αντιστοιχούν µόνο στο 1% των συνολικών κερδών του.

Ηδη πριν από δύο χρόνια, έρευνα που ανακοινώθηκε στην έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης έλεγε ότι τέσσερις στους δέκα ανθρώπους του βιβλίου πίστευαν ότι σε δέκα χρόνια, δηλαδή το 2018, το ηλεκτρονικό βιβλίο θα είχε επικρατήσει. Και στην Ελλάδα, δεν είναι λίγοι αυτοί που το πιστεύουν. «Σε τρεις-τέσσερις µήνες από τώρα θα υπάρχουν πολλά βιβλία διαθέσιµα σε ηλεκτρονική µορφή», λέει στα «ΝΕΑ» ο Νώντας Παπαγεωργίου των εκδόσεων Μεταίχµιο, που παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις. «Τεχνικά είναι σχετικά απλό, αφού το ένα από τα χρησιµοποιούµενα αρχεία, το epub, το διαβάζουν όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης», εξηγεί. Για πωλήσεις στην Ελλάδα είναι ακόµα νωρίς να µιλήσουµε: «Βρισκόµαστε ένα χρόνο πίσω από τους ευρωπαίους εκδότες» λέει ο Αργύρης Καστανιώτης, των οµώνυµων εκδόσεων, που έβγαλαν πέρυσι σε ηλεκτρονική µορφή από ένα βιβλίο των Λένας Διβάνη, Ντόρας Γιαννακοπούλου, Ευγενίας Φακίνου, Στέφανου Δάνδολου, Αλέξη Σταµάτη, Βασίλη Παπαθεοδώρου, Ιωάννας Μπουραζοπούλου, Λένου Χρηστίδη. «Σύντοµα ξεκινάµε την εµπορική διάθεση ηλεκτρονικών βιβλίων µέσω της ιστοσελίδας µας, αρχικά, και στη συνέχεια µέσω online βιβλιοπωλείων», συµπληρώνει.

Αλλά και οι εκδόσεις Ψυχογιός διαθέτουν ήδη ογδόντα λογοτεχνικούς τίτλους σε µορφή pdf, θα περάσουν όµως σύντοµα, δηλώνουν και αυτοί, στη µορφή epub και τα βιβλία τους θα πωλούνται στο ηλεκτρονικό τους βιβλιοπωλείο αλλά και το iΒookstore της Αpple για τους χρήστες iΡad και iΡhone. «Πριν το τέλος του έτους θα έχουµε προς διάθεση πολύ περισσότερους τίτλους», λέει στα «ΝΕΑ» ο Χάρης Ψυχογιός. «Επειδή παρακολουθώ τα τεκταινόµενα στις Ηνωµένες Πολιτείες, µπορώ να επιβεβαιώσω ότι µέχρι πέρσι δεν έβλεπα τους ανθρώπους εκεί να κρατούν ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης. Φέτος τον Ιούλιο, όµως, είδα πολλούς σε αεροπλάνα και καφετέριες να διαβάζουν ηλεκτρονικά βιβλία. Σε ένα-δύο χρόνια, πιστεύω, θα έρθει και εδώ η τάση αυτή». Στην αναµενόµενη κάθετη αύξηση της ψηφιοποίησης αναµένεται να βοηθήσει και το πρόγραµµα κρατικών ενισχύσεων «Digi-content» που πρόσφατα έθεσε σε δηµόσια διαβούλευση η Ειδική Γραµµατεία Ψηφιακού Σχεδιασµού του Υπουργείου Οικονοµίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, και που «αποσκοπεί στην ενίσχυση της δηµιουργίας ελληνικού ευρυζωνικού περιεχοµένου» στον τοµέα – µεταξύ άλλων – των εκδόσεων.

Πηγή : http://www.tanea.gr

Από "αζήτητο" ΤΕΙ σε κορυφαίο ΑΕΙ

2010-09-08T13:05:00.000+03:00

Από φοιτητής σε ΤΕΙ, με βάση εισαγωγής -φέτος- λίγο πάνω από τη μονάδα, καθηγητής σε περιζήτητο ευρωπαϊκό ΑΕΙ. Ακριβώς αυτή είναι η περίπτωση του Δημήτρη Ζευγώλη, ενός πολλά υποσχόμενου νέου Ελληνα επιστήμονα που σε ηλικία 35 ετών είναι ήδη καθηγητής Βιοϊατρικής Μηχανικής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας έχοντας πρώτο πτυχίο από το Τμήμα Ζωικής Παραγωγής του ΤΕΙ Ηπείρου στην Αρτα.

«Οι σπουδές μου στο ΤΕΙ μού έδωσαν τεράστιες βάσεις» δηλώνει με έμφαση στην «Espresso» ο Ελληνας επιστήμονας, διαψεύδοντας τις στερεότυπες απόψεις για την ποιότητα των σπουδών στα ΤΕΙ της περιφέρειας που δεν συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των υποψήφιων φοιτητών. Το τμήμα όπου σπούδασε ο κ. Ζευγώλης είναι από εκείνα που εδώ και μερικά χρόνια προκαλούν αρνητικά και περιπαικτικά σχόλια όταν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων, με αφορμή τη χαμηλή βάση εισαγωγής. Φέτος, με την κατάργηση του βαθμολογικού ορίου του 10, ο πήχης εισαγωγής στο εν λόγω τμήμα βυθίστηκε στα 1.374 μόρια, καταγράφοντας πτώση-ρεκόρ 10.105 μορίων. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα από τα τμήματα που χαρακτηρίζονται «αζήτητα».

Ο κ. Ζευγώλης πέρασε σε αυτό το τμήμα με τις πανελλαδικές του 1995, χωρίς να γνωρίζει και πολλά πράγμα για το ΤΕΙ. «Είπα, θα ανέβω επάνω και θα δούμε. Αν μ' αρέσει, θα κάτσω, αν όχι, θα φύγω» θυμάται σήμερα. Τελικά το ΤΕΙ του άρεσε αρκετά, ώστε να το τελειώσει μέσα σε τρεισήμισι χρόνια. «Είχε μαθήματα όπως Βιολογία και Χημεία, που πάντα τα αγαπούσα. Είχε πολύ καλά εργαστήρια και καλούς καθηγητές, που ήταν κυρίως κτηνίατροι και γεωπόνοι» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Για να πάρει το πτυχίο του έπρεπε να κάνει και πρακτική άσκηση σε μια μονάδα τροφίμων στην Αθήνα, η οποία εξελίχθηκε σε μια μάλλον δυσάρεστη εμπειρία, αφού περιελάμβανε λίγη δουλειά σε εργαστήριο και πολλή… φορτοεκφόρτωση νταλίκας. Βλέποντας την τύχη που συχνά επιφυλάσσει η χώρα μας στους νέους επιστήμονες, ο κ. Ζευγώλης σκέφτηκε: «Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω αυτό στη ζωή μου», και αποφάσισε να φύγει για μεταπτυχιακό.

Ετσι, το 1999 πήγε στο βρετανικό Πανεπιστήμιο του Λίλκολν, όπου ξεκίνησε μάστερ στην Τεχνολογία Τροφίμων. Ενα χρόνο αργότερα το είχε ολοκληρώσει και έκανε αιτήσεις για διδακτορική διατριβή. Τελικά έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο του Νορθάμπτον, όπου έκανε έρευνα πάνω σε ίνες τεχνητού κολλαγόνου για τένοντες. Τον Σεπτέμβριο του 2005, μόλις έξι χρόνια από την αποφοίτησή του από το Τμήμα Ζωικής Παραγωγής της Αρτας, ήταν διδάκτορας Βιοϊατρικής Μηχανικής και Βιοϋλικών.

Στη συνέχεια ο Δημήτρης Ζευγώλης πήγε στο Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης, όπου εργάστηκε ως μεταδιδακτορικός ερευνητής. Εκεί έμεινε δύο χρόνια, ολοκληρώνοντας δύο έρευνες πάνω στα βιοϋλικά. Το 2008 άνοιξε μια θέση διδάσκοντα στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας. Ο νεαρός Ελληνας είχε σκληρό ανταγωνισμό από αποφοίτους μεγάλων πανεπιστημίων, αλλά κατάφερε να κερδίσει τη θέση. Από τότε ο Δημήτρης Ζευγώλης διδάσκει την επιστήμη των βιοϋλικών στους φοιτητές του ιρλανδικού ιδρύματος, ενώ πριν από λίγες ημέρες του ανακοινώθηκε ότι εντάσσεται στο μόνιμο διδακτικό προσωπικό. Παράλληλα, έχει και την ιδιότητα του κύριου ερευνητή, γεγονός που σημαίνει ότι διαθέτει δικό του εργαστήριο. Εκεί εργάζεται πάνω στη δημιουργία τεχνητών ανθρώπινων μοσχευμάτων διαφόρων τύπων, όπως οστών, τενόντων, χόνδρων, νεύρων και δέρματος.

Ομως, πώς τα κατάφερε τόσο καλά ένας απόφοιτος ενός «ταπεινού» περιφερειακού ΤΕΙ; «Το τμήμα ήταν έως ένα βαθμό βιολογικό, οπότε εγώ ήξερα πολύ καλή ανατομία, φυσιολογία, μικροβιολογία, βιοχημεία. Ολα αυτά ήταν πολύ χρήσιμα στη δική μου επιστημονική κατεύθυνση» λέει ο 35χρονος καθηγητής και προσθέτει ότι το πτυχίο του δεν του έδωσε μόνο γνώσεις, αλλά και το απαραίτητο τυπικό προσόν για να ξεκινήσει την καριέρα του. «Στην Αγγλία το πτυχίο αυτό είναι ισότιμο του μπάτσελορ. Δεν υπάρχει διαχωρισμός σε σχέση με τα πανεπιστήμια» λέει, τονίζοντας ότι στο εξωτερικό αναγνωρίζονται ως μπάτσελορ ακόμη και πτυχία τριετών σπουδών. Σχολιάζοντας τη χαμηλή βάση εισαγωγής στο τμήμα όπου σπούδασε ο κ. Ζευγώλης αναφέρει ότι στην Ελλάδα πολλά τμήματα είναι παρεξηγημένα και το μεγάλο πρόβλημα είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις και η έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού.

Εξεταστέα Ύλη πανελλαδικά εξεταζομένων μαθημάτων της Γ΄ τάξης του Γενικού Λυκείου για το σχ. έτος 2010-2011

2010-08-30T00:07:00.000+03:00

ylh_g_gel_2010_11_nea_100827

Σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής

2010-07-26T17:26:00.001+03:00

O συγγραφέας Δημήτρης Στεφανάκης ξεκινά στο Έναστρον Σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής που θα απευθύνονται σε όσους αγαπούν το λόγο, πειραματίζονται με την έκφραση και επιζητούν την ενημέρωση και την καθοδήγηση ώστε να εξοικειωθούν με τη γραφή και την ανάγνωση.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε από 25-8-2010 με τα τηλέφωνα 210-3828161 & 210-3828139, κ. Αριστέα Ψυλλιά .

Έναρξη σεμιναρίων 15 Οκτωβρίου 2010

Δέσποινα Νικάνδρου: Δίδυμα Όνειρα σε Μαύρο Ροζ

2010-07-26T16:59:00.002+03:00

Η εφηβεία έχει πολλές αναγνώσεις και πολλές καταγραφές. Έχει αποτυπωθεί στη νεοελληνική λογοτεχνία, και όχι μόνο, με τρόπο πολύ ζωντανό και παραστατικό.
Σε μια τόσο πλουραλιστική έκφραση έρχεται να προσθέσει τη ματιά της μια πολύ νέα κοπέλα, μια έφηβη που έλκεται από το λόγο και ανιχνεύει τα σημάδια του στα μονοπάτια της ύπαρξής της.
Το «Δίδυμα όνειρα σε μαύρο ροζ» είναι κατά τη γνώμη μου ένα πολύ καλό βιβλίο.
Η συγγραφέας επιλέγει να μας παρουσιάσει την πορεία δύο δίδυμων κοριτσιών και συγκεκριμένα τη μετάβασή τους από την παιδικότητα στην εφηβεία, που συνοδεύεται από απώλειες, με σημαντικότερη την απώλεια του πατέρα, το πρότυπο του οποίου επανέρχεται στην εξέλιξη της υπόθεσης και λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης προς τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις της μητέρας , η οποία γίνεται εκ των πραγμάτων αντικείμενο σκληρής και αυστηρής κριτικής.

Την ιστορία αφηγείται η μια από τις δύο δίδυμες, η Άννα, που βιώνει την αναπόφευκτη σύγκριση με τη δίδυμη αδελφή της, τη σύγκρουση με τη μητέρα, την αντιπαράθεση με το κατεστημένο σχολικό περιβάλλον, το ανεκπλήρωτο στις σχέσεις με το άλλο φύλο.
Όμως το αξιοπρόσεκτο στο βιβλίο δεν είναι μόνο η υπόθεση και η παρουσίαση των βασικών ψυχολογικών συνισταμένων που καθορίζουν την εφηβεία. Αξιοπρόσεκτη είναι η μελέτη του βάθους της ζωής, η αποκάλυψη των μύχιων σκέψεων του νέου ανθρώπου, και όχι μόνο, μπροστά στις αντιξοότητες και στα αδιέξοδα που δημιουργούν οι εξελίξεις, για τις οποίες δεν είναι υπεύθυνος και πολύ συχνά δεν μπορεί να τις αντέξει. Οι τέσσερις ηρωίδες (η γιαγιά , η μητέρα και οι δύο κόρες) μας εκμυστηρεύονται άμεσα ή έμμεσα αυτά που τις ανησυχούν και τις προβληματίζουν. Το αίσιο τέλος , η αποκατάσταση της χαμένης ισορροπίας στην οικογένεια και στη ζωή των κοριτσιών είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα του βιβλίου και η πράξη κατάφασης της συγγραφέως προς τη ζωή.
Ωστόσο το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου είναι η γλώσσα. Μια γλώσσα αποκαλυπτική, μεστή και στέρεα, που αναδεικνύει τη λεπτομέρεια και στεγάζει σκέψεις και συναισθήματα.
Δύσκολα κανείς διαβάζοντας το βιβλίο θα μπορούσε να φανταστεί την απίστευτα μικρή ηλικία της συγγραφέως: δεκατεσσάρων όταν το έγραψε, δεκαεπτά όταν το εξέδωσε.
Με πολλή ανυπομονησία περιμένουμε και άλλα δείγματα της γραφής της.
Καλοτάξιδη λοιπόν η Δέσποινα Νικάνδρου, όπως και το βιβλίο της.
Έφη Ριζά – Σκύφα , Υπεύθυνη Εκδόσεων Έναστρον

Το ΜΙΤ ανασταίνει νεκρές γλώσσες

2010-07-22T23:35:00.000+03:00

Επιστήμονες του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, του περίφημου ΜΙΤ, έφτιαξαν ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα για ηλεκτρονικούς υπολογιστές με το οποίο φιλοδοξούν να αποκωδικοποιήσουν και να μεταφράσουν νεκρές και άγνωστες γλώσσες. Η πρώτη δοκιμή έγινε σε μία γλώσσα της Μέσης Ανατολής η οποία είχε διαβαστεί ήδη από τη δεκαετία του 1930, αλλά στόχος των ερευνητών ήταν να εξακριβώσουν την αποτελεσματικό- τητα του προγράμματος.
Το εγχείρημα στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Το πρόγραμμα μετέφρασε αυτόματα την αρχαία γραπτή ουγκαριτική γλώσσα μέσα σε λίγες μόνον ώρες. Η ουγκαριτική καταγράφηκε γύρω στο 2000 π.Χ. στην περιοχή της σημερινής Δυτικής Συρίας, με σημάδια πάνω σε πήλινες πλάκες. Ανακαλύφθηκε το 1920 και διαβάστηκε το 1932.

Το πρόγραμμα εντοπίζει τα κοινά σύμβολα που χρησιμοποιούνται σε τουλάχιστον δύο γλώσσες- μία γνωστή και μία άγνωστη- και κάνει προτάσεις ερμηνείας των γραπτών σημείων, καταλήγοντας σε πρόταση ερμηνείας ολόκληρων φράσεων. Εν προκειμένω οι ερευνητές του ΜΙΤ συσχέτισαν την ουγκαριτική με αρχαία εβραϊκά. Το σύστημα έκανε υποθέσεις για το πώς σχηματίζονται οι διαφορετικές λέξεις. Σύντομα, μέσω της επαναλαμβανόμενης ανάλυσης, συσχέτισε γράμματα και λέξεις και σχεδίασε λεπτομερώς σχεδόν όλα τα (ήδη γνωστά στους γλωσσολόγους) ουγκαριτικά σύμβολα βασιζόμενο σε αντίστοιχα εβραϊκά.

Το ουγκαριτικό αλφάβητο έχει 30 γράμματα. Το πρόγραμμα συσχέτισε επιτυχώς τα 29 με εβραϊκά. Ο υπολογιστής κατάφερε επίσης να αναγνωρίσει το 60% των λέξεων που μοιράζονται οι δύο γλώσσες. Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι ανοίγει ο δρόμος για να αποκαλύψουν τα μυστικά τους αρχαίες γραπτές γλώσσες που παραμένουν ακόμη αδιάβαστες.

«Παραδοσιακά η αποκωδικοποίηση αντιμετωπιζόταν σαν ένα είδος ακαδημαϊκού παιχνιδιού και δεν δινόταν η απαραίτητη προσοχή στους υπολογιστές για αυτόν τον σκοπό» δήλωσε η καθηγήτρια και επιστημονική υπεύθυνη της έρευνας Ρετζίνα Μπαρζιλάι. Και τόνισε: « Στόχος μας είναι να αξιοποιήσουμε όλη τη δύναμη της σύγχρονης τεχνολογικής γνώσης και της στατιστικής για να έχουμε πρακτικό αποτέλεσμα». Αλλοι ερευνητές εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους για την απόδοση του προγράμματος. Είπαν μάλιστα ότι γίνεται περιορισμένη χρήση επειδή πολλά από τα κρυπτογραφημένα κείμενα δεν έχουν προς στιγμή δυνατότητα σύγκρισης με κάποια πρόγονό τους γλώσσα. Το πρόγραμμα επίσης θεωρεί δεδομένο ότι ο υπολογιστής διακρίνει την αρχή και το τέλος μιας λέξης, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει πάντοτε.

Ωστόσο η καθηγήτρια Μπαρζιλάι πιστεύει ότι το πρόγραμμα μπορεί να βελτιωθεί και να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο αν σκανάρει πολλές γλώσσες ταυτόχρονα για να εντοπίσει τις συγγενικές τους πληροφορίες. «Κάθε γλώσσα έχει τις δικές της προκλήσεις. Πιθανότατα, μια επιτυχημένη αποκρυπτογράφηση να χρειαζόταν κάποιον που να μπορεί να ρυθμίζει το πρόγραμμα κάθε φορά που συναντά ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας γλώσσας» σημείωσε.

Η αποκωδικοποίηση της ουγκαριτικής γλώσσας ολοκληρώθηκε έπειτα από χρόνια και βασίστηκε πάνω σε κάποιες ευτυχείς συμπτώσεις- όπως η ανακάλυψη ενός τσεκουριού που είχε πάνω του γραμμένη τη λέξη «τσεκούρι» στην Ουγκαριτική Για μια πιο διαδεδομένη σύγχρονη χρήση, ανάλογα προγράμματα θα μπορούσαν να βελτιώσουν την αξιοπιστία των λογισμικών αυτόματης μετάφρασης σελίδων του Διαδικτύου. Σήμερα αυτού του είδους η μετάφραση παρουσιάζει ακόμη σοβαρά προβλήματα ακυριολεξίας και ασυνταξίας, ακόμη και διαστρέβλωσης του νοήματος.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr

Δημιουργία «Εθνικής Επιτροπής για το έργο του Νίκου Καζαντζάκη»

2010-07-14T14:13:00.001+03:00

Σε 4.008 άτομα ανέρχεται ο αριθμός των προσωπικοτήτων των Γραμμάτων, της Τέχνης, της Πολιτικής και των συλλογικών φορέων, από 92 χώρες στις πέντε ηπείρους, που υπέγραψαν την ανοιχτή επιστολή της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν. Καζαντζάκη προς την Ελληνική Πολιτεία, με την οποία ζητούν να λάβει γρήγορα όλα τα απαιτούμενα μέτρα, ώστε «να τεθεί τέρμα στη θλιβερή κατάσταση, που έχει περιέλθει το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, με τη μη έκδοση και επανέκδοση, διακίνηση και μετάφρασή του». Ο πλήρης και οριστικός κατάλογος απεστάλη στο γραφείο του πρωθυπουργού στα μέσα Ιουνίου, ενώ έχει καταχωρηθεί στην ιστοσελίδα της Εταιρείας στο διαδίκτυο: www.amis-kazantzaki.gr .

«Ο Νίκος Καζαντζάκης αξίζει καλύτερη μεταχείριση, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό», τονίζει από τη Γενεύη ο πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν. Καζαντζάκη, πρεσβευτής Ελληνισμού, Γιώργος Στασινάκης και προσθέτει: «χάρη σε αυτή τη διεθνή κινητοποίηση επιτύχαμε ένα αποτέλεσμα που ανοίγει τον δρόμο για τη διεθνοποίηση του προβλήματος. Ύστερα από πολλές συζητήσεις με πανεπιστημιακούς, συγγραφείς και εκδότες, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη και η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη προτείναμε στο γραφείου του πρωθυπουργού τη δημιουργία μιας «Εθνικής Επιτροπής για το έργο του Νίκου Καζαντζάκη», που θα αποτελείται από εκλεκτές προσωπικότητες. Αυτή είναι μία πολύ σημαντική εξέλιξη. Ελπίζουμε ότι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, με συναίσθηση της ευθύνης τους, θα συμβάλουν σε μία θετική και ταχεία λύση του προβλήματος».

Η Επιτροπή, που στοχεύει στην επανέκδοση των έργων του Καζαντζάκη, με ερμηνευτικά σχόλια και σημειώσεις από έγκυρους μελετητές και με τυπογραφική εμφάνιση που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες αισθητικές απαιτήσεις, αναλαμβάνει να συγκεντρώσει όλα τα ανέκδοτα χειρόγραφα του Καζαντζάκη (ημερολόγια, επιστολογραφία κ.λπ.), άλλα και όλα τα κείμενα που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε περιοδικά, επιθεωρήσεις, εφημερίδες κ.ά. Αφού ολοκληρωθεί η συγκέντρωση του υλικού, τα κείμενα θα εκδοθούν σε ενιαίους τόμους.

Σε ό,τι αφορά τις μεταφράσεις, τονίζεται ότι «όπου είναι αναγκαίο θα πρέπει να γίνουν εξ΄αρχής στις κυριότερες ξένες γλώσσες, από ειδικούς και έμπειρους μεταφραστές, πλαισιωμένους από εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού.

Τι είναι η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη

Το έργο της Εταιρείας, που φέτος συμπληρώνει 22 χρόνια συνεχούς δράσης, έχει εκτιμηθεί ιδιαίτερα. Από τις 14 Δεκεμβρίου 1988, οπότε ιδρύθηκε στη Γενεύη από την Ελένη Καζαντζάκη, τον Γιώργο Στασινάκη και τον Γιώργο Ανεμογιάννη, η Εταιρεία κατάφερε να «ταξιδέψει» το έργο του μεγάλου Κρητικού στοχαστή σε όλες τις ηπείρους, όπου ανακάλυψε, ή δημιούργησε, αμέτρητους φίλους της Ελλάδας. Είκοσι δύο χρόνια, μετά «μετράει» περισσότερα από 4.000 μέλη σε 107 χώρες, σε 70 και πλέον τμήματα, σε κάθε γωνιά της γης.

Εκτός από τα συνέδρια, τις ημερίδες και τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, που διοργανώνει σε τακτά χρονικά διαστήματα, η Εταιρεία προωθεί με συνέπεια το έργο του Ν. Καζαντζάκη σε πολλά πανεπιστήμια της Ασίας, της Αμερικής, της Ευρώπης και της Ωκεανίας, γεγονός που προκαλεί το ενδιαφέρον εκατοντάδων φοιτητών σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να στραφούν στη μελέτη του έργου του μεγάλου στοχαστή.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τι γυρεύει ο συγγραφέας στο facebook;

2010-07-11T17:34:00.001+03:00

Επικοινωνούν με τους χιλιάδες διαδικτυακούς «φίλους» τους μέσω εμπρηστικών status (ελληνιστί η σκέψη της ημέρας), κάνουν post (αναρτούν) φωτογραφίες, βιντεάκια, άρθρα, δέχονται comments (σχόλια) και requests (αιτήματα φιλίας), αλλά δεν κάνουν add όποιον να ΄ναι. Οι έλληνες συγγραφείς αναδεικνύονται στην πιο δυναμική φυλή των facebookers .

ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ (5.003 φίλοι)
Βρισίδι, σχόλια και... ψηφιακό ξύλο
Τα status του Πέτρου Τατσόπουλου δεν αφήνουν τους facebookers σε χλωρό κλαρί: «Μη σας πω ότι έχω αρχίσει να νοσταλγώ την παλιά καλή σωματική επαφή, όταν πλακωνόμασταν στο ξύλο, τις ανοιγμένες μύτες, τις δαγκωνιές, τα σκισμένα γόνατα. Μέσα σ΄ αυτό το γαμημένο φατσομπούκι μπορούμε να σκοτώσουμε άνθρωπο με τα σχόλιά μας χωρίς καν να τον έχουμε αντικρύσει».

Νοσταλγείτε τη σωματική βία; Απ΄ ό,τι βλέπω εδώ,η λεκτική κάνει καλύτερη δουλειά.

Στο facebook συμπεριφερόμαστε σαν τους χαρτοπαίκτες όπως ήμουν κι εγώ κάποτε. Σιγά- σιγά πας με τους ομοειδείς. Οι πολύ χειρότεροι από σένα δεν σε καλούν στο καρέ γιατί θα χάσουν τα λεφτά τους, εσύ δεν καλείς τους καλύτερους γιατί θα χάσεις εσύ τα λεφτά σου. Υπάρχει το comme il faut facebook, υπάρχει ένα άλλο που μοιάζει με πίνακα ανακοινώσεων, υπάρχει κι ένα τρίτο στο οποίο οι συγγραφείς εντρυφούν με κέφι. Είναι το χαοτικό facebook, μια κατάσταση ανεξέλεγκτη που ομολογώ ότι τις περισσότερες φορές το βρίσκω διασκεδαστικό, όσο βίαιο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Εκεί υπάρχει μεγάλη ανοχή, ανάλογα με τα όρια του καθενός. Μερικοί σπάνε, μερικοί κλαίνε, μερικοί ζητάνε συγγνώμη μερικοί οργίζονται. Είναι ένα είδος αρένας που δεν μπορείς να βρεις αλλού.

Πριν από δέκα μέρες η σελίδα του γέμισε από ευχές για την ονομαστική του εορτή. Ευχαριστώντας τους πάμπολλους φεϊσμπουκικούς του φίλους ο Πέτρος Τατσόπουλος έγραψε: «Μετά από αυτή την ιλαρά εορταστικών μηνυμάτων, ελπίζω από σήμερα να επανέλθουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς: γαμοσταυρίδια, προσβλητικά σχόλια, παρανοήσεις κ.ο.κ. Μου έλειψαν οι χολερικοί και οι ευέξαπτοι».

Μα τι είναι αυτά που γράφετε κύριε Τατσόπουλε; Μοιάζει σαν διευκόλυνση σε αλλότρια ακολασία. Ναι είναι, είναι. Βαριέμαι θανάσιμα το είδος του facebook που είναι κάτι σαν σαβουάρ βιβρ. Αγαπούλα μου τι κάνεις κ.λπ. Η αντίστοιχη λογοτεχνία και η αντίστοιχη συμπεριφορά μου προκαλούν κατάθλιψη. Πάντοτε προτιμούσα τους ανθρώπους που θα με βρίσουνε, αρκεί να είναι κι αυτοί διαθέσιμοι. Να, ας πούμε με έβρισε μια κοπέλα πριν από λίγο. Μου έγραψε «Ολο μαλακίες γράφεις. Δεν σε υποχρεώνει και κανένας. Γιατί τις γράφεις;». Εγώ της απάντησα «πολύ σωστά, εσένα όμως ποιος σε υποχρεώνει να τις διαβάζεις;». Θέλω να πω ότι αν είσαι έτοιμος να παίξεις επί ίσοις όροις ψηφιακό ξύλο, είσαι ευπρόσδεκτος. Εγώ δεν έχω διαγράψει κανέναν για τις απόψεις του, αντίθετα, εμένα με έχουν σβήσει πολλοί... Μου λένε «πώς μπορεί ένας συγγραφέας να μιλάει έτσι;». Τους συγγραφείς και τους ευνούχους τούς έχουν, φαίνεται, στην ίδια κατηγορία.

Οι 5.003 «φίλοι» σας είναι σαν μια μικρή πόλη.

Αυτό είναι το όριο. Δεν μπορείς να έχεις παραπάνω από 5.000 φίλους στο ίδιο προφίλ. Πρέπει να ανοίξεις καινούργια σελίδα. Δεν έχω σκοπό να το κάνω, δεν είμαι πρεζόνι του facebook.

ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ (1.367 φίλοι)
Γνωστές μούρες στη γύρα
Η σελίδα της στο facebook εκπέμπει αυθεντικότητα και πικρό χιούμορ. Γράφει σε ένα από τα τελευταία status της: «11 φίλοι μου ψάχνουν ματαίως για δουλειά τσεκάροντας αγγελίες σε 8 διαφορετικές εφημερίδες, επί 88 ώρες. Σύνολο 11 + 8 x 88 = 11888. Τυχαίο; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!» Αναρτά ατάκες του Νικόλα Ασιμου, ειδοποιεί για τις συναντήσεις της με αναγνώστες σε βιβλιοπωλεία, πρόσφατα ποστάρισε ένα ωραιότατο remix με τον «Θανατηφόρο πυρετό» της Μελίνας Τανάγρη, ενώ στον φάκελο Lena and friends οι 1.367 «φίλοι» της μπορούν να δουν φωτογραφίες της από το πικνίκ στο Τerra Vibe περιμένοντας τον Μπομπ Ντίλαν να βγει στη σκηνή. «Μπήκα σχεδόν αμέσως στο facebook» μάς λέει «γιατί το είδα σαν ένα είδος φαντασιακής αυλής της γειτονιάς, όπου όλες οι γνωστές μούρες είναι στη γύρα και σχολιάζουν σαν τις γριές στα κατώφλια. Τέλεια φάση δηλαδή. Δεν είχα χρόνο να δείξω στον φίλο μου τις φωτό από την Αιθιοπία, τώρα μπορώ να τις ποστάρω στο facebook και να τις δουν όλοι και να πουν το μακρύ τους και το κοντό τους».

Δέχεστε όλα τα αιτήματα για «φιλία»; Στην αρχή έκανα φίλους μόνο τους φίλους μου. Μετά μπήκαν και οι γνωστοί μου. Φοιτητές και αναγνώστες κρατήθηκαν μακριά, στο στυλ δεν μιλάω με αγνώστους, είμαι κορίτσι από σπίτι. Μετά κατάλαβα ότι το facebook είναι ένα φοβερό εργαλείο επικοινωνίας με τους αναγνώστες μας για μας τους συγγραφείς. Το έχουμε ανάγκη παρά το γεγονός ότι κυκλοφορεί εκεί μέσα περισσότερη τρελά κι από το Δαφνί. Είναι ο μόνος τρόπος να κάνουμε τη σχέση μας διαδραστική. Αλλιώς θα μείνει ένας μακρύς μονόλογος από τη μεριά μας. Το εξώφυλλο του τελευταίου βιβλίου μου («Ενα πεινασμένο στόμα») το βρήκα στο facebook. Ηταν μια φωτογραφία που ποστάρισε ένας ηθοποιός με ταλέντο φωτογράφου, ο Ιάκωβος Καμχής. Του το ζήτησα, γνωριστήκαμε, και έχω ένα εξώφυλλο όπως ακριβώς το είχα ονειρευτεί.

Εχετε μπλοκάρει ποτέ κανέναν; Ναι, έχω μπλοκάρει δυο- τρεις ανθρώπους. Αγνωστους «φίλους» που αποδείχτηκαν ψυχάκηδες και θέλουν να τα χώνουν στους ανθρώπους για να ξεδίνουν. «Οχι φίλε μου», σκέφτηκα, έχω αρκετούς δικούς μου τρελούς στη ζωή μου, δεν θα αναλάβω και τους ξένους τώρα...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ (1.529 φίλοι)
Οι ανεπιθύμητοι «τρώνε πόρτα»
Αν υπάρχει ένας αρτίστας του facebook, αυτός δεν είναι άλλος από τον Θανάση Χειμωνά. Χρησιμοποιεί το προφίλ του με εφευρετικότηταπαράδειγμα το γκρουπάκι διαμαρτυρίας που είχε φτιάξει την εποχή που γνωστό φρι πρες με το οποίο συνεργαζόταν τον είχε αφήσει απλήρωτο. Σε χρόνο dt, πάνω 300 «φίλοι» συνυπέγραψαν το αίτημα, τα λεφτά δόθηκαν και το facebook ανακάλυψε τον κοινωνικό του ρόλο. Φανατικός Ολυμπιακός και οπαδός της Νατσιοναλμάνσαφτ (Εθνική Γερμανίας), δεν αναφέρεται ποτέ στη συγγραφική του ιδιότητα, στέλνει όμως συχνά διαδικτυακά ραβασάκια στους ομοτέχνους του. «Ο Θανάσης Χειμωνάς έμαθε μπάλα στον Χωμενίδη» γράφει στις αρχές της ημιτελικής φάσης του Μουντιάλ, ενώ λίγες βδομάδες νωρίτερα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «Εγώ και ο Πέτρος Τατσόπουλος πρέπει κάποια στιγμή να φτιάξουμε ένα γκρουπ στο facebook όπου θα μπινελικώνουμε όλον τον κόσμο». Τα status του δίνουν τον τόνο στους 1.529 «φίλους» του και κάνουν το προφίλ του ένα από τα πιο δημοφιλή του facebook, όμως ο Θανάσης Χειμωνάς δέχεται καινούργιους φίλους με το σταγονόμετρο. «Στο facebοok έχω κάτι σαν “πόρτα”. Κάποιους δικούς μου κανόνες για το ποιους δέχομαι και ποιους όχι» μας λέει. «Δεν θέλω να φτάσω τους 5.000 “φίλους”. Στο προφίλ μου υπάρχουν άτομα που είναι αναγνώστες μου, φίλοι μου, κοπέλες μου, παλιοί συμμαθητές μου, συμφοιτητές μου. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που απλώς έχουν μάθει ότι έχω καλά updates και μ΄ έχουνε κάνει add».

Πότε μπήκατε στο facebook; Στα τέλη του 2007. Πάντα ήθελα να έχω ένα site να γράφω ό,τι μου κατέβαινε, αλλά βαριόμουνα να ανοίξω μπλογκ. Δεν είμαι και πολύ υπέρ των μπλογκ έτσι όπως είναι στην Ελλάδα. Με κάλεσε μια φίλη μου από την Αγγλία και έτσι μπήκα. Μάλιστα στην αρχή ο υπολογιστής μου δεν μπορούσε να το σηκώσει και χρειάστηκε να του κάνω αναβάθμιση.

Βλέπω ότι από εκεί «διαφημίζετε» κυρίως την ιδιότητά σας σαν... μουσικός. Καινούργιο κοσκινάκι;

Ναι γιατί, όσο να ΄ναι, ως συγγραφέας έχω πετύχει κάποια πράγματα, ενώ το «Snob» είναι μια καινούργια προσπάθεια και προσπαθώ να τη διαφημίσω όσο μπορώ. Είναι ένα CD με 11 τραγούδια που κυκλοφορεί κανονικά στα δισκοπωλεία. Το κάναμε με τον Δημήτρη Σωτάκη που είναι επίσης συγγραφέας. Αυτός τραγουδάει κι εγώ παίζω πλήκτρα.

Τι κάνετε με τους ενοχλητικούς;

Εχω μπλοκάρει δυο- τρία άτομα. Είχα γράψει ένα κείμενο για τα ΟΥΚ που φωνάζανε ρατσιστικά συνθήματα για τους Αλβανούς στην παρέλαση. Πήρα τότε δυο υβριστικά σχόλια από αγνώστους, μπλοκάρισα επίσης κι έναν τύπο που με είχε αποκαλέσει φασίστα επειδή τα είχα χώσει στους δολοφόνους της Μαρφίν.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ (4.967 φίλοι)
Συνομιλεί με κάθε καρυδιάς καρύδι
Την ημέρα που ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, ο Χρήστος Χωμενίδης έγραψε στο facebοok: «Τα νύχια των ποδιών μου έχουν τόσο μακρύνει, που θα μπορούσα άνετα να κρεμαστώ από το σύρμα της ΔΕΗ...». Η ανακοίνωση του διαδικτυακού Μπάτμαν σχολιάστηκε από τους facebookers με ανάλογη διάθεση, ο συγγραφέας όμως δεν ξαναμπήκε στον διάλογο. Ετσι κάνει συνήθως. Βάζει φιτίλι κι ανάβουν οι 4.967 «φίλοι» του. «Από παλιά ονειρευόμουν να εκδώσω μια καθημερινή εφημερίδα με τίτλο “Ο Χωμενίδης Σήμερα”», μας λέει. «Η ναρκισσιστική αυτή παραδοξότητα θα έβρισκε μέχρι πρόσφατα τη θέση της στο σύμπαν μοναχά του Χόρχε Λούις Μπόρχες, άντε και του Τζόναθαν Σουίφτ, συγγραφέα του “Γκιούλιβερ”. Με την την επέλαση του facebook, κάθε πολίτης του μεταμοντέρνου κόσμου - δηλαδή χρήστης του Διαδικτύου- έχει την ευκαιρία να δημιουργήσει την προσωπική του εφημερίδα με αναγνώστες όλους τους υπόλοιπους».

Τι κερδίζει όμως ένας συγγραφέας από το facebook, εκτός από το να εκθέτει το καλύτερό του;

Aνοίγονται μπροστά σου σαν βεντάλιες οι ζωές γνωστών κι αγνώστων. Μαθαίνεις ακόμα και τα πιο προσωπικά τους γούστα, τους καμαρώνεις σε φωτογραφίες από διακοπές, μπουζούκια, ειδυλλιακές στιγμές ή από το πασχαλινό τσιμπούσι στο εξοχικό του θείου Τάκη στο Κιλκίς. Τα όρια μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου καθίστανται εντελώς ασαφή. Η σύναψη γνωριμιών και σχέσεων, που προηγουμένως προϋπέθετε την υλική σου παρουσία, τώρα μπορεί να αρχίσει, και να συνεχιστεί ενδεχομένως, ψηφιακά, με το πάτημα ενός κουμπιού.

Δεν σας εκπλήσσουν οι τόσες «σκηνοθετημένες» ταυτότητες; Οι άνθρωποι στο facebook βγαίνουν από το καβούκι τους και εμφανίζονται η άλλη ως βαμπ, ο άλλος σαν βλαχοδήμαρχος ή σαν αμπελοφιλόσοφος που με τις φράσεις του βαυκαλίζεται ότι διδάσκει τα πλήθη. Εκπλήσσομαι λιγάκι με εκείνους που συλλέγουν υπογραφές για να μας δοθεί πίσω η Κωνσταντινούπολη και διασκεδάζω με τους άλλους που ιδρύουν παράδοξα γκρουπ όπως «Η μόνη γυναίκα που ξέρει πού βρίσκεται κάθε βράδυ ο άντρας της είναι η χήρα» ή «Ας τρέξουμε γυμνοί στα λιβάδια»...

Ανοίγετε συζήτηση με διαδικτυακούς αγνώστους;

Α, ναι. Συνομιλώ με κάθε καρυδιάς καρύδι. Απολαμβάνω το «μπάτε σκύλοι αλέστε» του facebook και δεν κρατάω κανενός είδους πόζα.

Πηγή : www.tanea.gr

Μόρφωση, περίθαλψη... Διαδίκτυο!

2010-07-02T17:56:00.001+03:00

Η Φινλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που κατοχυρώνει με τον πιο επίσημο τρόπο την πρόσβαση στο Διαδίκτυο ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, δίπλα σε άλλα δικαιώματα όπως η μόρφωση, η περίθαλψη και η ασφάλεια. Ετσι, από χθες, όλοι οι φινλανδοί πολίτες δικαιούνται να έχουν πρόσβαση σε βασικές παροχές Διαδικτύου και μάλιστα δωρεάν. Οι ευρυζωνικές συνδέσεις θα είναι τουλάχιστον 1 Μbps και θα δίνονται ως κρατικές παροχές, έτσι ώστε να μη χρειάζεται ο κάθε Φινλανδός να κάνει ο ίδιος συμβόλαιο με έναν πάροχο. Ολες οι φινλανδικές εταιρείες τηλεφωνίας και Ιnternet υποχρεούνται να συνδέσουν με τον ειδικό εξοπλισμό όλα τα σπίτια της χώρας, ακόμη και εκείνα που βρίσκονται εντός της ακριτικής αρκτικής ζώνης. Μάλιστα επειδή η ταχύτητα του 1 Μbps είναι κατά γενική ομολογία χαμηλή, ο σχετικός νόμος προβλέπει την αύξηση στα 100 Μbps ως το 2015.

«Πιστεύουμε ότι γίναμε η πρώτη χώρα στον κόσμο που κάναμε δικαίωμα την πρόσβαση στο Ιnternet υψηλής ταχύτητας» δήλωσε ο διευθυντής της υπηρεσίας δικτύων επικοινωνίας του υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών Ολι Πέκα Ραντάλα, προσθέτοντας ότι η Φινλανδία ήταν η πρώτη χώρα που τροποποίησε πέρυσι τον νόμο της για την αγορά των επικοινωνιών ώστε η επαρκής πρόσβαση στο Διαδίκτυο να γίνει καθολική υπηρεσία στη χώρα, όπως το τηλέφωνο και το ταχυδρομείο.

«Η φινλανδική κυβέρνηση θεωρεί την πρόσβαση στο Διαδίκτυο μέρος της καθημερινής ζωής. Δεν ωφελεί μόνο την ψυχαγωγία μας. Η Φινλανδία έχει εργαστεί σκληρά προκειμένου να αναπτύξει μια κοινωνία πληροφόρησης, αλλά πριν από δύο χρόνια συνειδητοποιήσαμε πως δεν έχουν όλοι πρόσβαση στο Ιnternet» δήλωσε η υπουργός Επικοινωνιών Σούβι Λίντεν. Η σκανδιναβική χώρα αποτελεί το πλέον τρανταχτό παράδειγμα πρόσβασης στο Διαδίκτυο, αφού εκτιμάται ότι το 96%(!) του πληθυσμού της είναι ήδη online. Οι αξιωματούχοι του υπουργείου Επικοινωνιών υπολογίζουν ότι μόλις 4.000

νοικοκυριά έχουν παραμείνει δίχως πρόσβαση στην ευρυζωνικότητα. Εξάλλου σχετικά ήπια είναι και η πολιτική των Φινλανδών σχετικά με τον παράνομο («πειρατικό») διαμοιρασμό μουσικών ή άλλων αρχείων. «Οι πάροχοι θα στέλνουν προειδοποιητικές επιστολές σε όσους παρανομούν,αλλά δεν σκοπεύουμε επ΄ ουδενί να διακόψουμε τη σύνδεσή τους» καταλήγει η κυρία Λίντεν. Το παράδειγμα της Φινλανδίας αναμένεται να ακολουθήσει μέσα στο 2012 και η Βρετανία, η κυβέρνηση της οποίας έχει δεσμευτεί ότι θα παράσχει σύνδεση τουλάχιστον 2 Μbps σε όλα τα νοικοκυριά της χώρας.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr

Κείµενο από «ΤΑ ΝΕΑ» στο γαλλικό Μπακαλορεά

2010-07-02T17:40:00.000+03:00

Ενα κείµενο του Κώστα Γεωργουσόπουλου για την Παιδεία, που δηµοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» το 2003 και αναφερόταν στον πανικό ενός δασκάλου την εποχή έναρξης των µαθηµάτων και στις εµπειρίες του από διάφορα σχολεία της δεκαετίας του 60, επέλεξαν γάλλοι πανεπιστηµιακοί ως θέµα στις εξετάσεις του γαλλικού Βaccalaureat για την ελληνική γλώσσα, που διενεργήθηκαν τον Ιούνιο σε όλα τα γαλλικά σχολεία της ζώνης της Μεσογείου.
Το γεγονός θεωρείται ιδιαίτερα σηµαντικό, καθώς πρόκειται για µια εξέταση στην οποία τα θέµατα έχουν συνήθως λογοτεχνικό περιεχόµενο και προέρχονται από έργα ελλήνων συγγραφέων και µάλιστα σηµαντικών και µεταφρασµένων.
Οπως λέει στα «ΝΕΑ» η φιλόλογος Ρένα Μπρισίµη - Μαράκη, συντονίστρια Νεοελληνικών Σπουδών στο γαλλικό και διεθνές τµήµα του Lycèe Franco-Ηellènique Εugéne Delacroix, στο παρελθόν η επιτροπή επιλογής θεµάτων για την ελληνική γλώσσα, που αποτελείται από πανεπιστηµιακούς της Ακαδηµίας της Γκρενόµπλ, είχε επιλέξει κείµενα συγγραφέων όπως οι Κουµανταρέας, Μάρκαρης, Φακίνου, Σουρούνης, Δούκα κ.ά., πέρα από τα κείµενα των Σεφέρη, Ελύτη, Καζαντζάκη κ.ά. Μόνο στη δεκαετία του 1990, είχε συµβεί ξανά να επιλεγούν κείµενα από την εφηµερίδα «Το Βήµα», ένα του Ριχάρδου Σωµερίτη και ένα άρθρο περί του διαζυγίου στη σύγχρονη εποχή.

Από τους µαθητές που αντιµετώπισαν το κείµενο του Κώστα Γεωργουσόπουλου ζητήθηκε µεταξύ άλλων να αναπτύξουν τις απόψεις τους για τον ιδανικό δάσκαλο και το καλύτερο µοντέλο εκπαίδευσης και παιδαγωγικής µεθόδου σε 250 λέξεις, όπως επίσης και να δώσουν µια συνέχεια και ένα τέλος στο κείµενο, καθώς σε αυτό γίνονται αναφορές σε εντελώς διαφορετικά µοντέλα εκπαίδευσης: από αυτό της απόλυτης χαλαρότητας όπου µαθητές και καθηγητές πήγαιναν µαζί για µπάνιο, σε εκείνο µε την τύπου φασιστικού στρατοπέδου πειθαρχία, και µέχρι το σχολείο όπου οι καθηγητές έµπαιναν στην τάξη µε... µαγκούρες και µατσούκια για να αντιµετωπίσουν τους µαθητές τους.

Τα θέµατα των εξετάσεων του γαλλικού Βaccalaureat για τα περίπου 400 γαλλικά σχολεία στον κόσµο επιλέγονται µε αυστηρότητα από διάφορες ακαδηµίες. Τα ξένα γαλλικά σχολεία προσφέρουν συνολικά 23 ξένες γλώσσες, ανάλογα µε τον τόπο λειτουργίας τους και τη ζήτηση.

Το πολιτικό βιβλίο αντιστέκεται στην κρίση

2010-06-20T16:06:00.000+03:00

«Υπάρχει πράγματι μια μικρή, ιδιαίτερη κίνηση, έτσι θα τη χαρακτήριζα, ιδιαίτερη, στα βιβλία που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την κρίση», μου εκμυστηρεύεται, σχεδόν συνωμοτικά, η γνωστή βιβλιοπώλης της «Εστίας» Μαρία Παπαγεωργίου. Είναι ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα Παρασκευής και καθόμαστε σε μια στριμωγμένη άκρη πίσω από τον πάγκο του σχεδόν άδειου βιβλιοπωλείου. Ο βόμβος του ανοιχτού υπολογιστή σιγοντάρει τη συζήτηση, την οποία διακόπτουν περιστασιακά χτυπήματα του τηλεφώνου: Παραγγελίες βιβλίων, κυρίως από την επαρχία. Επαναλαμβάνω για άλλη μια φορά το ερώτημα που έθεσα από το πρωί σε πέντε-έξι βιβλιοπώλες.
«Η προδιαγραφόμενη και για πολλούς ήδη συντελούμενη οικονομική κρίση έχει άραγε στρέψει το υπάρχον μικρό, συνεκτικό, αλλά αφοσιωμένο βιβλιόφιλο ελληνικό κοινό προς κάποιο συγκεκριμένο είδος βιβλίων; Οι δυσχερείς περιστάσεις σπρώχνουν ορισμένους αναγνώστες προς το πολιτικό δοκίμιο, τα βιβλία ιστορίας ή οικονομίας; Υπάρχει κόσμος που προβληματίζεται και ψάχνει να καταλάβει την εποχή ή τα μελλούμενα ανατρέχοντας σε βιβλία, καθώς δεν αρκείται στις πληροφορίες και στις αναλύσεις της τηλεόρασης και των εφημερίδων;».

Ολα ξεκίνησαν από την παραίνεση ενός φίλου, που με έσπρωξε να διαβάσω το συγκλονιστικό ομολογουμένως βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism», το οποίο όπως αργότερα έμαθα πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Λιβάνη». Το βιβλίο με ξύπνησε απότομα σε μια ζοφερή πραγματικότητα, γεννώντας ταυτόχρονα μέσα μου την περιέργεια για το τι μπορεί κανείς και τι ψάχνει να διαβάσει με αφορμή την κρίση. Η πληροφορία ότι οι πωλήσεις δοκιμίου έχουν αυξηθεί κατακόρυφα στη Γαλλία μου έδωσε το έναυσμα να ψάξω να δω τι γίνεται στο δικό μας πολύ περιορισμένο, αναλογικά, αναγνωστικό κοινό. Καθώς ο σκοπός μου δεν ήταν η διενέργεια στατιστικής ή εξαντλητικής έρευνας, επικεντρώθηκα σε πέντε κεντρικά βιβλιοπωλεία του κέντρου (Το βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου, Πολιτεία, Ιανός, Εστία, Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο) τα οποία αποτελούν πόλο έλξης για το μικρό βιβλιοφιλικό κοινό της πρωτεύουσας.
Πτώση στα μπεστ σέλερΤο εγχείρημα αποδείχθηκε δύσκολο, καθώς οι περισσότεροι επικεντρώνονταν στο ζήτημα που τους απασχολούσε περισσότερο: στις χειροπιαστές συνέπειες της κρίσης (πτώση των πωλήσεων κατά 10% ή 20%) και στην προοιωνιζόμενη επιδείνωσή της. Οι βιβλιοπώλες μοιάζουν να συμφωνούν –με δεδομένη την ύφεση– ότι τους τελευταίους δύο μήνες ένας μικρός πυρήνας αναγνωστών έχει στραφεί προς το πολιτικό, ιστορικό και οικονομικό βιβλίο. Αντικρουόμενες είναι οι απόψεις όσον αφορά τη λογοτεχνία, όπου ωστόσο κατά κοινή ομολογία παρατηρείται πτώση των πωλήσεων των μεγάλων μπεστ σέλερ συγγραφέων όπως η Λένα Μαντά και η Χρύσα Δημουλίδου, οι οποίες μέχρι πρότινος έφτασαν και τα 100.000 αντίτυπα.
«Η Σόλωνος λειτουργεί ως άτυπο γκέτο. Εμείς εδώ πουλάμε σταθερά και κατά κύριο λόγο πολιτικό δοκίμιο και ιστορία. Μαρξιστικά, αναρχικά και θεολογικά βιβλία. Τα βιβλία που ασχολούνται με απόλυτα επικαιρικά ζητήματα δεν έχουν την κίνηση που περιμένουν οι εκδότες γιατί καλύπτονται από τα ΜΜΕ και τις εφημερίδες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση για το πολιτικό και αντιεξουσιαστικό βιβλίο. Ενα άλλο φαινόμενο των ημερών είναι το βιβλίο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος» (εκδ. Ποιότητα), ανέφερε ο βιβλιοπώλης του Ναυτίλου. «Υπάρχει βέβαια και η αντίθεση τάση, όπως του λογιστή μου που τώρα με την κρίση διαβάζει μόνο ποίηση», συμπλήρωσε χαμογελώντας. Ο Στέφανος Τζίφος στο περίφημο υπόγειο της «Πολιτείας» στέκεται στην πτώση εδώ και μια διετία, πιο έντονη το τελευταίο δίμηνο της ελαφριάς λογοτεχνίας και του μπεστ σέλερ. «Αρκετός κόσμος στρέφεται περισσότερο στο δοκίμιο. Οχι μόνον οι νέοι, όλες οι ηλικίες. Περισσότερο βέβαια, στο εκλαϊκευμένο ιστορικό ή φιλοσοφικό βιβλίο».
Στην τρίτη είσοδο της «Πολιτείας» η Μαριέττα Κούρου που ασχολείται με το δοκίμιο επιβεβαιώνει τους προηγούμενους. «Υπάρχει μια μικρή στροφή. Πολλοί ψάχνουν οικονομικά βιβλία ή βιβλία που έχουν σχέση με την κρίση. Το μεγάλο όμως “μπουμ” είναι ο Νταβούτογλου. Πουλάμε μόνο αυτό. Μετά την επιτυχία γύρω στο Πάσχα του βιβλίου “Συνδεδεμένοι” των Χριστάκης και Φόουλερ (εκδ. Κάτοπτρο) πουλάμε οικονομικά και πολιτικά βιβλία».
Ευπώλητα παρά την οικονομική ύφεσηΝίκου Κοτζιά «Παγκοσμιοποίηση, η ιστορική θέση, το μέλλον και η πολιτική σημασία» (εκδ. Καστανιώτης), Σταύρου Λυγερού, «Σταυροφόροι χωρίς σταυρό» (εκδ. Λιβάνης), Πέτρου Παπακωνσταντίνου, «Επιστροφή στο μέλλον. Η κρίση του υπαρκτού καπιταλισμού και η αριστερά» (Λιβάνης), Χρήστου Γιανναρά «Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα σήμερα» (εκδ. Ιανός), «Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα» επιμ. Γιώργος Καραμπελιάς (Εναλλακτικές Εκδόσεις), Νίκου Μπελλογιάννη «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» (εκδ. Αγρα), Στέλιου Κούλογλου «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» (εκδ. Αιώρα), Στέλιου Ράμφου «Το αδιανόητο τίποτα» (εκδ. Αρμός).
Η λογοτεχνία μπορεί να επουλώνει πληγέςΟ Δημήτρης Δημόπουλος του «Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου» δυσκολεύτηκε, όπως και ο συνάδελφός του του «Ναυτίλου» να μιλήσει για «στροφή» ή «τάση» καθώς η σταθερή του πελατεία αγοράζει ανελιπώς δοκίμιο. «Η λογοτεχνία έχει τελειώσει. Δεν κινείται τίποτα. Τα βιβλία του Λυγερού, του Παπακωνσταντίνου και οι επιφυλλίδες του Γιανναρά κινούνται πολύ. Πιο πολύ βέβαια απ’ όλα ο Νταβούτογλου», τόνισε πριν συμπληρώσει ότι η αναρχική και μαρξιστική βιβλιογραφία βρίσκεται σταθερά σε άνοδο τα δύο τελευταία χρόνια.
«Είναι αλήθεια ότι αυτή η κρίση όσους τους βρήκε με προβλήματα τους τσάκισε». Παρ’ όλα αυτά η λογοτεχνία εξακολουθεί να έχει το πάνω χέρι. Ωστόσο, κάποια βιβλία που φωτίζουν την εποχή όπως «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» του Κούλογλου (εκδ. Αιώρα) ή τα βιβλία του Λυγερού και του Παπακωνσταντίνου από τον Λιβάνη, έχουν ιδιαίτερη κίνηση, τονίζει η Μαρία Παπαγεωργίου.
Ο Βασίλης Χατζηιακώβου του «Ιανού» είναι μακράν ο πιο αισιόδοξος όλων. «Η κρίση δεν αγγίζει το βιβλίο γιατί το αναγνωστικό κοινό –σε αυτό δεν βάζω τους αναγνώστες των μπεστ σέλερ– έχει μια υπερβολική αγάπη στο βιβλίο. Είναι το φάρμακό τους. Η λογοτεχνία επουλώνει τις πληγές. Το κοινό στέφεται τα τελευταία χρόνια προς το δοκίμιο, το οικονομικό, ιστορικό και το βιβλίο για το περιβάλλον. Γι’ αυτό και ορισμένοι μικροί εκδοτικοί οίκοι με εξειδίκευση στο πολιτικό δοκίμιο γνωρίζουν μια μικρή άνθιση. Μας λένε: “πάμε καλά”. Τα αισθηματικά μπεστ σέλερ παρουσιάζουν μια μικρή πτώση. Ισως αυτό θα είναι το κέρδος της κοινωνίας από την κρίση: να θέσει ένα τέλος στον υπερκαταναλωτισμό σε όλα τα επίπεδα. Να σπρώξει τον κόσμο προς την ποιότητα. Οχι μόνο στο βιβλίο. Το λέω και για τις μουσικές εκδηλώσεις που οργανώνουμε εδώ».

http://news.kathimerini.gr

Ο ξένος ανταποκριτής Χέμινγουεϊ

2010-06-20T15:39:00.001+03:00

Οι ανταποκρίσεις του μεγάλου συγγραφέα, ανάμεσά τους κι αυτές που έστειλε από το μικρασιατικό μέτωπο και την Ανατολική Θράκη, αποκαλύπτουν ότι ήταν και δημοσιογράφος πρώτης γραμμής.

«Mπήκα στη δημοσιογραφία για να γίνω συγγραφέας» είχε πει κάποτε η Οριάνα Φαλάτσι. Δεν ήταν ασφαλώς η πρώτη, και η παγκόσμια λογοτεχνία είναι γεμάτη ανάλογα παραδείγματα. Και από τα χαρακτηριστικότερα, θα λέγαμε, υπήρξε η περίπτωση του Ερνεστ Χέμινγουεϊ. Η έκδοση των αντιπροσωπευτικότερων δημοσιογραφικών του κειμένων δεν πιστοποιεί μόνο τη στενή σχέση ανάμεσα στη δημοσιογραφική και στη λογοτεχνική γραφή, αλλά και αποδεικνύει ότι ένα κατ΄ εξοχήν δημοσιογραφικό είδος (το ρεπορτάζ) μπορεί να διαθέτει λογοτεχνικές αρετές, δηλαδή, κατά τον αφορισμό του Εζρα Πάουντ, να είναι «είδηση που παραμένει είδηση» και αν υπάρχει το αντίστοιχο ταλέντο, να αξιοποιείται στην πεζογραφική αφήγηση κατά τον καλύτερο δυνατόν τρόπο.

Τα κείμενα του τόμου που φέρουν τον τίτλο Με υπογραφή Χέμινγουεϊ γράφτηκαν στη διετία 1920-1922 και δημοσιεύτηκαν στην καναδική εφημερίδα Τoronto Star Weekly. O μελλοντικός κορυφαίος συγγραφέας είχε αρχίσει τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στα 18 του χρόνια, στην εφημερίδα Τhe Κansas City Star. Ηταν η αρχή της συγγραφικής του περιπέτειας- που συνοδεύτηκε κι από την αντίστοιχη περιπέτεια ζωής- η οποία θα του χάριζε την παγκόσμια φήμη όταν, ώριμος πλέον, θα έδινε τα μεγάλα του έργα Για ποιον χτυπά η καμπάνα, Ο γέρος και η θάλασσα,Αποχαιρετισμός στα όπλα, Θάνατος το απομεσήμερο και μαζί μ΄ αυτά πλήθος αξεπέραστων διηγημάτων.

Τα θέματα που καλύπτει ο Χέμινγουεϊ είναι ευρείας γκάμας: από το πώς ζούσαν οι ρώσοι εμιγκρέδες αριστοκράτες στο Παρίσι και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις ως τα απεριτίφ, τις πωλήσεις χαλιών, τα σπίτια στον Σηκουάνα και το ψάρεμα. Τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα ωστόσο είναι αυτά των τελευταίων 100 σελίδων. Αφε νός επειδή αναφέρονται στη μικρασιατική καταστροφή, στον ξεριζωμό των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη και το κλίμα που επικρατούσε τότε, και αφετέρου διότι σε αυτά ακριβώς διαπιστώνει κανείς πόσο βαθιά επηρέασε το ρεπορτάζ τον κατοπινό πεζογράφο.

Αν δεν ξέραμε πως πρόκειται για δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις, πολλά θα τα χαρακτηρίζαμε μικρά διηγήματα. Πραγματικά, όσοι γνωρίζουν τα διηγήματα του Χέμινγουεϊ- κάποια από τα οποία είναι όντως λακωνικά αριστουργήματα- μπορούν τώρα, διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις του, να συμπεράνουν πως η δημοσιογραφική γραφή μετεξελίχθη- κε σε αφηγηματική τεχνική υψηλού επιπέδου και ότι ο Χέμινγουεϊ κατάφερε να προεκτείνει το ρεπορτάζ στο διαχρονικό πεδίο της ανθρώπινης συνθήκης.

Ο ίδιος δεν θεωρούσε τα δημοσιογραφικά του κείμενα συγκρίσιμα με το πεζογραφικό του έργο- και ήταν φυσικό. Η αμεσότητα της εμπειρίας μεταλλάσσεται διαφορετικά στο ρεπορτάζ, που πρέπει να γραφτεί αμέσως μετά το συμβάν, και διαφορετικά στην αφήγηση, η οποία υπακούει στους κανόνες της μυθοπλασίας. Αλλά στον ικανό συγγραφέα η αμεσότητα της εμπειρίας μπορεί να προσδίδει διάρκεια και στα πιο επικαιρικά κείμενα.

Οι σκηνές που περιγράφει από την Ανατολική Θράκη όταν την εγκαταλείπει ο ελληνικός πληθυσμός έχουν μία επιπλέον ιδιαιτερότητα για εμάς. Η φυγή των Ελλήνων από την περιοχή περιγράφεται με τέτοια δύναμη και αποτυπώνεται τόσο ακαριαία που είναι αδύνατον να σε αφήσει ασυγκίνητο. Βαριά κατάθλιψη κυριαρχεί στην τελευταία ανταπόκριση με τίτλο Πρόσφυγες από τη Θράκη, με την οποία κλείνει το βιβλίο. Η κατάθλιψη είναι του ίδιου, όταν στην Αδριανούπολη, την οποία παρουσιάζει σχεδόν σαν μια πόλη-«φάντασμα», περνάει μια άθλια βραδιά σε ένα εξίσου άθλιο ξενοδοχείο γεμάτο ψείρες.

Ο νεαρός ρεπόρτερ συμπαθεί φανερά τους Ελληνες, όχι επειδή είναι οι χαμένοι και οι διωγμένοι, αλλά επειδή, κατά τη γνώμη του, ο ελληνικός στρατός δεν θα είχε ηττηθεί αν δεν τον πρόδιδαν, αν δηλαδή η απομάκρυνση των ικανών βενιζελικών αξιωματικών και η αντικατάστασή τους με «κουραμπιέδες» της βασιλικής Αυλής δεν τον άφηνε ουσιαστικά αδιοίκητο στην πιο κρίσιμη περίοδο του πολέμου της Μικράς Ασίας. Υποστηρίχθηκε- εκ των υστέρων βέβαια- ότι η μικρασιατική εκστρατεία δεν θα είχε αίσια έκβαση για αντικειμενικούς λόγους. Πρόκειται για ζήτημα επί του οποίου οι σύγχρονοι ιστορικοί εκφράζουν διιστάμενες απόψεις. Εν τούτοις, το ότι μιλάει ανοικτά για «προδοσία» ένας συγγραφέας ο οποίος είχε άμεση γνώση των συνθηκών του πολέμου (αφού είχε συμμετάσχει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε τραυματιστεί σοβαρά, με κίνδυνο να χάσει τη ζωή του) είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Το βιβλίο συνοδεύεται από ενδιαφέρουσα εισαγωγή του Ηλία Μαγκλίνη και χρήσιμη εργοβιογραφία του συγγραφέα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=338767&ct=47&dt=20/06/2010#ixzz0rOdCH6Sk

Παρουσίαση του βιβλίου του Κ. Γουσίδη "Ο καλός χριστιανός" στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον

2010-06-05T19:34:00.003+03:00

Το βιβλίο παρουσίασαν ο Δημήτρης Στεφανάκης, συγγραφέας (Μέρες Αλεξάνδρειας-Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι) και η Έφη Ριζά-Σκύφα, φιλόλογος. Απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον από την κ. Έφη Ριζά-Σκύφα.

Από επαγγελματική διαστροφή και μόνο ένα βιβλίο με έλκει ή με απωθεί από τις πρώτες σελίδες κιόλας, πριν καν μπω στην υπόθεση, από τη γλώσσα του και μόνο. Το βιβλίο του κ. Γουσίδη έχει γλωσσική αρτιότητα και εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι ο άνθρωπος αυτός ξέρει ελληνικά, γνωρίζεται με τις λέξεις, έχει μυηθεί στο περιεχόμενό τους. Δεν αντιγράφει κοινότοπες εκφράσεις, αλλά συνειδητά ή ασύνειδα επιλέγει μία-μία τις λέξεις του για να διαμορφώσει το λόγο του. Δεν ξέρω αν η ζωή του κινείται στο «γράψε-σβήσε» ή αν ο λόγος προκύπτει αβίαστα, ξέρω όμως ότι ρέει φυσικά και αυτό επιτρέπει στον αναγνώστη να παρακολουθεί εύκολα τη σκέψη του αφηγητή.
Η έκδοση συνοδεύεται από όλα εκείνα τα βοηθητικά στοιχεία που επιτρέπουν στον αναγνώστη να μελετά πραγματικά το βιβλίο ώστε να μπορεί σε δεύτερο χρόνο να διερευνήσει τα ζητήματα που θίγει. Τα στοιχεία αυτά είναι το γλωσσάριο, το χρονολόγιο και η βιβλιογραφία.
Το βιβλίο καλύπτει επί της ουσίας μια περίοδο τριάντα χρόνων περίπου. Παρόλο που επικεντρώνεται στην περίοδο 1423 – 1453 μ.Χ. εντούτοις νιώθεις ότι αγγίζει διαχρονικά ζητήματα που προβληματίζουν και συχνά βασανίζουν τον άνθρωπο.
Βασικό θέμα είναι η δογματική και απόλυτη θεώρηση της ζωής που εκφράζεται μέσα από τα στερεότυπα, μέρος των οποίων είναι και ο τίτλος του βιβλίου, Ο καλός χριστιανός.
Βεβαίως το δογματισμό, τη βία, το φανατισμό, τις εντάσεις και τις συγκρούσεις τις εντάσσει στο χώρο της εκκλησίας, αλλά ο καθένας από μας διαισθάνεται ότι αφορούν κάθε τομέα της ζωής και κάθε χώρο της ανθρώπινης δράσης, αφού τα πρόσωπα που εκφράζουν την εκκλησία αναπόφευκτα έχουν ευρύτερη δράση μέσα στην κοινωνία, την οποία σε μεγάλο ή μικρό βαθμό επηρεάζουν. Εξάλλου η υπόθεση του βιβλίου ξετυλίγει ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο οι παίκτες διεκδικούν τη δύναμη με κάθε τρόπο.
Βεβαίως όλα αυτά είναι ενταγμένα μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που επικεντρώνεται κυρίως στην παρακμή και την πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας η οποία συνδέεται με τη σύγκρουση της ορθόδοξης και της καθολικής εκκλησίας. Ωστόσο εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο τότε και το τώρα και η διαπίστωση αυτή είναι σοκαριστική. Γιατί σήμερα μπορεί το ρόλο της εκκλησίας να το έχει αναλάβει η επιχειρηματική δραστηριότητα, αλλά οι παίκτες είναι το ίδιο σκληροί και απόλυτοι.
Ένα επίσης σημαντικό θέμα, στον αντίποδα εντελώς του προηγούμενου, που θίγει το βιβλίο είναι η ιδεολογική σύγχυση του ανθρώπου απέναντι σε θέσεις που δεν έχουν αμιγώς θετικό ή αρνητικό χαρακτήρα, η δυσκολία του να τις αξιολογήσει και να κάνει τελικές επιλογές, ειδικά όταν είναι υποχρεωμένος να αποφασίσει. Η αμφιβολία και ο υγιής προβληματισμός παίρνουν στα λόγια του αφηγητή, του αμφιταλαντευόμενου νέου Δημήτριου Παχυμέρη ουσιαστική διάσταση και απομυθοποιούνται οι κανόνες της απόλυτης πίστης στη μια και μοναδική θρησκεία, και όχι μόνο.
Στο βιβλίο διέκρινα αξιόλογες αφηγηματικές αρετές. Πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος της πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Θεωρώ τη χρήση της πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση για το συγγραφέα. Απαιτεί την επιλογή του κατάλληλου λεξιλογίου ώστε να αναδίδει ειλικρίνεια και αμεσότητα και να μην εκπίπτει σε απλοϊκότητα. Ο τρόπος που χειρίζεται ο Κώστας Γουσίδης την πρωτοπρόσωπη αφήγηση είναι πολύ πετυχημένος γιατί σέβεται το μέτρο. Με μέτρο επίσης έχουν χρησιμοποιηθεί και οι διάλογοι που προσφέρουν ζωντάνια στην αφήγηση.
Άλλο αφηγηματικό πλεονέκτημα του βιβλίου είναι η ευθύγραμμη χρήση του χρόνου – οι αναδρομές και οι προλήψεις, όπου υπάρχουν, είναι πολύ σύντομες και ευέλικτες και δεν αποκόπτουν τον αναγνώστη από το αφηγηματικό παρόν.
Παράλληλα είναι αξιοπρόσεκτη η σύμπλευση της ιστορικής πραγματικότητας με τη μυθοπλασία: υπαρκτά πρόσωπα ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Γεώργιος Πλήθωνας – ανύπαρκτο πρόσωπο ο Δημήτριος Παχυμέρης. Εξίσου ενδιαφέρουσα όμως είναι και η απομυθοποίηση της ιστορίας: πλιατσικολόγοι οι σταυροφόροι, μικρόψυχοι οι αντιπρόσωποι της εκκλησίας και ανθρωπάκια που απλώς διψούν για εξουσία.
Οι περιγραφές και οι αφηγήσεις σε ορισμένα σημεία είναι συγκλονιστικές. Χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται στην τελευταία νύχτα πριν την άλωση και συγκεκριμένα τη στιγμή του αποκεφαλισμού του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι επίσης η χρήση της ειρωνείας που γίνεται καυστικότητα με τρόπο που δεν ενοχλεί ακόμα και τους βαθιά θρησκευόμενους γιατί αποτελεί μια εύστοχη στηλίτευση της ανακολουθίας της εκκλησίας, την οποία όλοι έχουμε στο μυαλό μας.
Δεν έχω διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του κ. Γουσίδη για να σας μιλήσω για την συγγραφική του εξέλιξη. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι Ο καλός χριστιανός είναι ένα πολύ καλό βιβλίο που αξίζει να διαβάσετε. Ο Κώστας Γουσίδης είναι ένας συγγραφέας που σέβεται τους αναγνώστες του.

"Χαρίζω τα βιβλία μου!" του Ηλία Μαμαλάκη

2010-06-05T00:59:00.000+03:00

Όλη μου τη ζωή την έζησα δυνατά και τρέχοντας. Ό,τι κι αν έκανα προσπάθησα να το κάνω καλά και προσπαθώ ακόμα. Αγάπησα πολλά μικρά πραγματούδια και έκανα μικρές και μεγάλες συλλογές, από πράγματα που είναι αδιάφορα σε όλους, όπως μπαστούνια από όλο τον κόσμο, άλλα απλά απλούστατα και άλλα περίτεχνα. Καπέλα από όλο τον κόσμο, μικρές μινιατούρες καραβιών, γατούλες από κάθε υλικό, μαχαίρια και σπαθιά, 300 σουγιάδες απ’ όλο τον κόσμο και βιβλία, πολλά βιβλία. Τα μάζεψα όλα με πάθος και ξαφνικά σε τούτη την ηλικία βλέπω ότι με βαραίνουν.
Κάποτε ξεκινούσα για ταξίδι με μια ξέχειλη βαλίτσα, computer, φωτογραφικές μηχανές, περίτεχνα αξεσουάρ ταξιδιού, κουβαλούσα σαν το γαϊδούρι. Μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβα ότι μπορείς να λήψεις από το σπίτι σου για αρκετές μέρες κουβαλώντας μαζί σου δυο εσώρουχα, μια αλλαξιά ρούχα και λίγο tide για να πλένεις τα βρώμικα το βράδυ στο νιπτήρα του ξενοδοχείου σου. Με τα λίγα αποκτάς ελευθερία, με τα πολλά σκλαβώνεσαι.
Θέλω λοιπόν να διαθέσω πολλά από τα βιβλία μου. Δεν θέλω να τα δώσω σε παλιατζήδες, σε ψυχρούς εμπόρους που θα μου δώσουν μια δεκάρα εμένα και αυτοί θα τα πουλήσουν δυο δεκάρες. Δεν θέλω τα βιβλία μου να εκπορνευθούν.
Θέλω να τα χαρίσω σε ανθρώπους που τα θέλουν, θέλω να πάνε σε κάποια βιβλιοθήκη που θα τα ξεφυλλίσουν κάποιοι ενδιαφερόμενοι και επειδή είναι και βαριά και πολλά θα πρέπει όποιοι ενδιαφέρονται να έρθουν να τα πάρουν αφού πρώτα συνεννοηθούμε.

Έχω πολλά βιβλία που αφορούν ιστορικά και φωτογραφικά άλμπουμ πάρα πολλών χωρών της Ευρώπης. Έχω βιβλία για την τέχνη, έχω εκατοντάδες ταξιδιωτικά βιβλία παλαιά και νέα και φυσικά έχω βιβλία μαγειρικής που ξεπερνούν τους 1500 τόμους. Αυτά θα ήθελα να πάνε σε ένα δημόσιο σχολείο μαγείρων που είμαι διατεθειμένος εάν ενδιαφερθούν ειλικρινώς μέχρι και τα έπιπλα της βιβλιοθήκης που θα μπουν τα βιβλία να πληρώσω στο ΙΚΕΑ.

Αν λοιπόν ενδιαφέρεται κάποιος για βιβλία να στείλει ένα mail στο info@eliasmamalakis.gr γράφοντας καθαρά το όνομά του, τι εκπροσωπεί και τι τα θέλει.

Αν βρω τη ζήτηση ενδιαφέρουσα θα απαντήσω.

Πηγή: www.protagon,gr

Η νύχτα που η Τιενανμέν βάφτηκε κόκκινη

2010-06-05T00:52:00.000+03:00

Eίκοσι ένα χρόνια κλείνουν σήμερα από τα γεγονότα στην πλατεία της Τιενανμέν που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα. Η 4η Ιουνίου του 1989 πέρασε για πάντα στην ιστορία ως η μέρα που γράφτηκε η «Τραγωδία της Τιενανμέν».

Ιστορική συγκυρία
Τη δεκαετία του ’80, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα κομουνιστικά κράτη. Το φάντασμα της Περεστρόικα, του «εκσυγχρονισμού» των κομουνιστικών κρατών στα δυτικά πρότυπα. Βασικός εκφραστής αυτής της πολιτικής σκέψης ήταν ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης από το 1985, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτός ο δυτικού τύπου «εκσυγχρονισμός» εξελίσσεται με βάση τη «θεωρία του ντόμινο». Ο κομουνιστικός κόσμος τίθεται αναπόφευκτα σε σύγκριση με τον καπιταλισμό της αφθονίας υλικών αγαθών και των, εν μέρει, πολιτικών ελευθεριών. Οι κοινωνικές αναταράξεις στα κομουνιστικά κράτη ταυτίζονται συχνά με την αντεπανάσταση. Η κομουνιστική Κίνα δεν θα μπορούσε να απέχει από αυτή την πραγματικότητα της δεκαετίας του ’80. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις φαντάζουν επιτακτικές και ο Ζάο Ζιγιάνγκ πρωθυπουργός και Γενικός Γραμματέας του ΚΚΚ είναι το πρόσωπο που ταυτίζεται με τον εκσυγχρονισμό. Στο πλευρό του τάσσεται όλο το κομουνιστικό κόμμα με την προϋπόθεση να μην υπάρξει αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος.
Βρόγχος στο λαό
Η προσπάθεια εγκαθίδρυσης μιας καπιταλιστικής οικονομικής δομής έχει δημιουργήσει μεγάλες οικονομικές αντιθέσεις και ανέχεια στο κινεζικό λαό. Αυτό όμως δεν αποτελεί το βασικό πρόβλημα. Ο λαός και κυρίως ο ασυμβίβαστος φοιτητικός κόσμος ασφυκτιούσε από την έλλειψη δημοκρατικών θεσμών και την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά κατέβηκαν να διεκδικήσουν οι φοιτητές έναν Απρίλη, πριν από 20 χρόνια, και ήταν αποφασισμένοι να τα αποκτήσουν.
Η αρχή...
Όλα ξεκίνησαν στις 15 Απριλίου του 1989 στη μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου. Στο σύμβολο του Μαοϊκού καθεστώτος. Στη «πύλη της ουράνιας Γαλήνης», την πλατεία Τιενανμέν. Χιλιάδες φοιτητές έχουν καταλάβει τη πλατεία. Στόχοι τους, η πολιτική ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Απέναντί τους αρχικά ήταν ο μεταρρυθμιστής Ζάο Ζιγιάνγκ. Ο Ζιγιάνγκ πίστευε σε αυτή τη γενιά, άλλωστε μοιραζόντουσαν την ίδια αγωνία, τον εκδημοκρατισμό της Κίνας. Αυτό το κοινό σημείο είναι που τον οδήγησε στις 19 Μαΐου, μπροστά τους, στην ίδια πλατεία, στην Τιενανμέν. «Δεν είστε σαν κι εμάς, εμείς είμαστε όλοι γέροι, για μας πλέον δεν έχει καμιά σημασία» θα τους πει και θα ζητήσει να δώσουν τέλος στην εξέγερσή τους καλώντας τους σε διάλογο και πρόθυμος να αναγνωρίσει τα σφάλματά της διακυβέρνησης του. Όμως αυτοί ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν. Δεν είχαν πειστεί από τις προθέσεις της ηγεσίας. Ζούσαν τη δική τους «άνοιξη», την «άνοιξη της Κίνας». Η στάση που κράτησε ο Ζάο Ζιγιάνγκ απέναντι στους φοιτητές, γίνεται η αιτία να τεθεί από την επιτροπή ΚΚΚ σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τον θάνατό του και η άρνηση των φοιτητών θα γίνει η αιτία για να γραφτεί μια τραγωδία που θα σημαδέψει την παγκόσμια ιστορία των κοινωνικών εξεγέρσεων.
Η τραγωδία της 4ης Ιουνίου
Είχαν περάσει έξι εβδομάδες από την πρώτη μέρα που οι φοιτητές είχαν καταλάβει την Τιενανμέν. Το κομουνιστικό καθεστώς είχε δείξει μια πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα του, ανοχή. Πλέον οι φοιτητές δεν έχουν απέναντι τους έναν μεταρρυθμιστή, αλλά ένα σκληρό καθεστώς που αβάσιμα χαρακτηρίζει την εξέγερση τους ως «αντεπαναστατική αναταραχή». Το απόγευμα της 3ης Ιουνίου, βγαίνει ανακοίνωση που ζητάει από τους πολίτες να παραμείνουν στα σπίτια τους και τους ενημερώνει πως μια ομάδα αντεπαναστατών έχει εξεγερθεί στο κέντρο του Πεκίνο. Το βράδυ, στρατιώτες και άρματα κάνουν την εμφάνιση τους. Τα μεσάνυχτα, 4 Ιουνίου του 1989, δίνεται η διαταγή για επέμβαση.
Οι φοιτητές πιασμένοι σε αλυσίδες τραγουδούν τον ύμνο της “Τρίτης Διεθνούς” μπροστά από φλεγόμενα λεωφορεία και αυτοκίνητα που έχουν στηθεί για οδοφράγματα. Ο δημοσιογράφος Richard Roth του CBS βρίσκεται στον αέρα “Ακούτε τους πυροβολισμούς! Πρέπει να φύγουμε από εδώ! Επιτίθενται και σε μας!”. “Θα φύγω, θα φύγω!” Φώναξε σε έναν στρατιώτη. Οι ριπές διέκοψαν την σύνδεση. Η επέμβαση μόλις είχε αρχίσει. Οι σκηνές φρίκης που θα ακολουθήσουν θα στιγματίσουν για πάντα το καθεστώτος της Κίνας και θα συγκλονίσουν την ανθρωπότητα.
Ο στρατός ρίχνει προς όλες τις κατευθύνσεις προκαλώντας το χάος. Κάποιοι διαδηλωτές οπλισμένοι με ό,τι βρίσκουν μπροστά τους πέτρες, ξύλα, σίδερα προσπαθούν να απαντήσουν, άλλοι τρέχουν να σωθούν και οι υπόλοιποι με αυτοσχέδια φορεία μαζεύουν τα πρώτα θύματα της τραγωδίας. Χιλιάδες θα συλληφθούν, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών. (Ο Ερυθρός Σταυρός της Κίνας κάνει λόγο για 2.400 νεκρούς, ενώ οι επίσημες αρχές αναφέρουν 241) Εκείνο το βράδυ το καθεστώς έβαζε τέλος στα όνειρα των φοιτητών για εκδημοκρατισμό και αποκαθήλωση της νομεκλατούρας.
Είκοσι χρόνια αργότερα
Είκοσι ένα χρόνια αργότερα, η Κίνα έχει μετατραπεί σε έναν οικονομικό γίγαντα που ελάχιστη σχέση έχει με κομουνιστικό κράτος αν και στην ηγεσία παραμένει το ΚΚΚ. Τα συνθήματα που μιλούσαν για πολιτική ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα παραμένουν επίκαιρα όμως ο λαός έχει αφεθεί στο όνειρο της αφθονίας που απλόχερα χαρίζει ο καπιταλισμός. Το ’89 η καταστολή επιτεύχθηκε με τα τανκς, σήμερα αρκεί το αμερικανοευρωπαϊκό όνειρο.
Τώρα πια οι φοιτητές μπορούν με ευκολία να φλερτάρουν με την δύση και έχουν καταχωνιάσει εκείνες τις μέρες σε κουτάκια της κόκα κόλα και σε φανταχτερούς Ολυμπιακούς αγώνες που «αποδεικνύουν» την ανωτερότητα της Κίνας, όμως κάθε χρόνο την 4η Ιουνίου του 1989 οι μνήμες θα επιστρέφουν για να κρατούν ζωντανή τη σημασία της ημέρας που γράφτηκε η «τραγωδία της Τιενανμέν».

Πηγή: tvxs.gr/news

Απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων Αρχαίων Ελληνικών Θεωρητικής Κατεύθυνσης Γ ΄ Λυκείου

2010-05-26T14:33:00.000+03:00

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ 2010

Απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων Νεοελληνικής Γλώσσας ΕΠΑΛ

2010-05-26T00:55:00.002+03:00

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ-1

Jean - Luc Godard : "Το δικαίωμα του δημιουργού; Μα ένας δημιουργός δεν έχει παρά καθήκοντα"

2010-05-24T00:02:00.000+03:00

Στη συνέντευξη που παραχώρησε ο Jean-Luc Godard στην ομάδα του Inrocks, ο Γαλλοελβετός δημιουργός μιλά για τη νέα του ταινία "Film Socialiste", την υπόθεση και τη διανομή της, καθώς και για τα πνευματικά δικαιώματα, την τηλεόραση, την Ελβετία και την Ελλάδα.
Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα.

Για τον τίτλο της νέας του ταινίας "Filme Socialiste" και την υπόθεσή της
Είχα πάντα μια λίστα με έτοιμους τίτλους, που μου έδειχναν τις ταινίες που θα μπορούσα να γυρίσω. Όταν, βέβαια, ξεκίνησα να γυρίζω την ταινία αυτή, όσο περνούσε ο καιρός, ο τίτλος σταμάτησε να μου αρέσει τόσο πολύ. Η ταινία θα μπορούσε να ονομάζεται «Κομουνισμός» ή «Καπιταλισμός», αντί για «Σοσιαλισμός» όπως είχα αποφασίσει. Αλλά συνέβη τυχαία κάτι διασκεδαστικό: όταν ο φιλόσοφος Jean-Paul Curnier διάβαζε μια μπροσούρα σχετικά με την ταινία, το όνομα της παραγωγής Vega Film προηγούνταν του τίτλου, με αποτέλεσμα να νομίσει ότι ο τίτλος ήταν Film Socialisme. Μου έστειλε, λοιπόν, ένα γράμμα 12 σελίδων λέγοντας μου γιατί του άρεσε ο τίτλος αυτός. Σκέφτηκα ότι θα έχει δίκιο και αποφάσισα να κρατήσω τη λέξη «Film» σαν πρώτη λέξη του τίτλου. Ήταν σαν η λέξη αυτή να αρνούνταν εν μέρη τη λέξη «σοσιαλισμός» του αρχικού τίτλου.
Στην αρχή σκεφτόμουν μια άλλη ιστορία, η οποία θα εκτυλισσόταν στη Σερβία, αλλά η ιστορία δεν προχωρούσε. Είχα, λοιπόν, τότε την ιδέα για μια οικογένεια που ζούσε σε ένα γκαράζ, την οικογένεια Martin. Αλλά αυτό δεν γινόταν σε μια ταινία μεγάλης διάρκειας: θα μετατρεπόταν σε μια απλή ιστορία, με μια μητέρα και τα παιδιά της, μια ταινία σαν αυτές που θα μπορούσε να γυρίσει κανείς και στη Γαλλία, με διαλόγους και διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις.
Οι σκηνές διακόπτονται πριν οι πρωταγωνιστές μετατραπούν σε ήρωες ταινίας. Πρόκειται περισσότερο για αγάλματα, τα οποία μιλούν. Κι αν μιλάμε για αγάλματα, τότε σκεφτόμαστε «πρόκειται για άλλες, παλαιότερες εποχές.» Κι αφού λέμε αυτό το «κάποτε», φεύγουμε για ταξίδι, πάμε στη Μεσόγειο. Εξού και η κρουαζιέρα.
... πρόκειται για συνειρμούς, όταν λέμε συνειρμοί μπορούμε να πούμε μετά σοσιαλισμός. Κι όταν πούμε σοσιαλισμός, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για την πολιτική.
Για το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας
Είμαι κατά του νόμου Hadopi, ασφαλώς. Δεν υπάρχει πνευματική ιδιοκτησία. Είμαι, για παράδειγμα, κατά της έννοιας της κληρονομιάς.
Δεν διατίθεμαι να προβάλλω κάποια αντίρρηση αν κάποιος άλλος καλλιτέχνης πάρει εικόνες από τις ταινίες μου. Εξάλλου οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο, κι αυτό δεν είναι πάρα πολύ καλό. Αλλά δεν νιώθω ότι παίρνουν κάτι από μένα. Εγώ, προσωπικά, δεν έχω σύνδεση στο διαδίκτυο. Αλλά στην ταινία μου υπάρχουν εικόνες που έρχονται από το διαδίκτυο.
...το δικαίωμα του να παραπέμπεις σε κάτι δεν υπάρχει στον κινηματογράφο, όπως υπάρχει στη λογοτεχνία. Στην επιστήμη κανείς δεν πληρώνει για να χρησιμοποιήσει μια φόρμουλα την οποία έχει αναπτύξει κάποιος συνάδελφός του.
Ο κινηματογράφος, όμως, δεν το επιτρέπει αυτό. Το δικαίωμα του δημιουργού, πρόκειται για κάτι πραγματικά αδύνατο. Ο δημιουργός δεν έχει κανένα δικαίωμα, εγώ δεν έχω κανένα δικαίωμα. Έχω μόνο υποχρεώσεις. Επιπλέον, στην ταινία μου δεν υπάρχουν παραπομπές, έχω δανειστεί απλά κάποια κομμάτια.
Για τη διανομή της ταινίας
H ταινία θα διατίθεται δωρεάν στο Internet την ίδια στιγμή που θα προβάλλεται σε σινεμά. Δεν πρόκειται για δική μου ιδέα. Όταν κάναμε τα προσεχώς του φιλμ, δηλαδή στην περίπτωση αυτή όλη την ταινία σε fast-forward, πρότεινα να τα ανεβάσουμε στο Youtube επειδή είναι ένα καλό μέσο για προώθηση ιδεών. Το να ανέβει όλο στο διαδίκτυο ήταν ιδέα της διανομής. Μου έχουν δώσει χρήματα για την ταινία, οπότε κάνω αυτό που μου ζητούν. Εγώ δεν θα το επέλεγα, μας πήρε τέσσερα χρόνια να γυρίσουμε την ταινία.
Εγώ αυτό που θα έκανα θα ήταν να βρω δυο νέους, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, που να έχουν μια κάποια σχέση με το σινεμά, σαν αυτούς που συναντά κανείς στα μικρά φεστιβάλ. Θα τους έδινα μια κόπια DVD της ταινίας και, στη συνέχεια, θα τους ζητούσα να εκπαιδευτούν στην πτώση με αλεξίπτωτο. Έπειτα θα έδειχνα τυχαία στο χάρτη κάποιες περιοχές της Γαλλίας και θα τους έστελνα να πέσουν με αλεξίπτωτο σε αυτές. Στο σημείο που θα προσγειώνονταν, εκεί θα έπρεπε να προβάλλουν την ταινία. Σε ένα καφέ, σε ένα ξενοδοχείο, με το αντίτιμο 3 ή 4 ευρώ, όχι παραπάνω. Θα μπορούσαν να κινηματογραφήσουν την εμπειρία αυτή. Μετά από ένα ή δυο χρόνια, λοιπόν, θα μπορούσαμε να δούμε αν η ταινία μπορεί να προβληθεί στις κανονικές αίθουσες.
Για την τηλεόραση
Στη δεκαετία του 1980 εμφανιζόμουν στην τηλεόραση, αλλά αυτό με κάνει να βαριέμαι αυτή τη στιγμή. Δεν προσπαθώ πια να αλλάξω, να υπονομεύσω, συγκεκριμένες διαδικασίες στην τηλεόραση. Τότε πίστευα πως μπορώ να το κάνω. Δεν πίστευα ότι μπορώ να αλλάξω τα πράγματα όπως είχαν, αλλά να εμπνεύσω τον κόσμο να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Υπάρχουν ακόμα, πάντως, ορισμένα στοιχεία που με ενδιαφέρουν στην τηλεόραση: τα ντοκιμαντέρ για τα ζώα, τα ιστορικά κανάλια, αλλά και η σειρά Dr House. Αλλά δεν θα μπορούσα να δω 10 επεισόδια το ένα μετά το άλλο.
Για την Ελβετία
Όσον αφορά την Ελβετία, σκέφτομαι όπως ο Καντάφι της Λιβύης: ένα κομμάτι ανήκει στη Γαλλία, ένα άλλο στη Γερμανία, η ιταλική Ελβετία στην Ιταλία, και, ιδού! Δεν υπάρχει πια Ελβετία.
Για την Ελλάδα
Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα, είναι στην πραγματικότητα η Δύση αυτή που χρωστά στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία.... Ξεχνάμε συνεχώς τους δεσμούς μεταξύ τραγωδίας και δημοκρατίας. Χωρίς τον Περικλή δεν θα μπορούσε να υπάρξει ο Σοφοκλής. Και χωρίς τον Περικλή δεν υπάρχει Σοφοκλής. Ο τεχνολογικός κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα χρωστά τα πάντα στην Ελλάδα. Ποιος εφηύρε τη λογική; Ο Αριστοτέλης. Αν ισχύει το Α και το Β, τότε ισχύει το Γ. Λογικό. Οπότε όλος ο κόσμος σήμερα χρωστά χρήματα στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να ζητήσει εκατομμύρια δισεκατομμύρια σε πνευματικά δικαιώματα από τον σύγχρονο κόσμο, και θα ήταν λογικό να της τα δώσουμε. Χωρίς καθυστέρηση.
Όσον αφορά το χαρακτηρισμό των Ελλήνων ως ψεύτες: Αυτό μου θυμίζει έναν παλιό συλλογισμό που είχα μάθει στο σχολείο. Ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης, όλοι οι Έλληνες είναι ψεύτες, οπότε ο Επαμεινώνδας είναι Έλληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει και πολύ από τότε.

Απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων Ιστορίας Θεωρητικής Κατεύθυνσης Γ ΄ Λυκείου

2010-05-21T14:28:00.002+03:00

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΤ.

Απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ ΄ Λυκείου

2010-05-19T23:51:00.002+03:00

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

250 δωρεάν μαθήματα σε διαφορετικά αντικείμενα σπουδών προσφέρουν τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου

2010-05-19T07:59:00.001+03:00

Πάνω από 250 δωρεάν μαθήματα σε διαφορετικά αντικείμενα σπουδών προσφέρουν τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν απλά να «κατεβάσουν» στον υπολογιστή ή το Mp3 τους τις διαλέξεις, είτε σε μορφή αρχείου ήχου, είτε βίντεο.
Πρόκειται για διαλέξεις σε διαφορετικούς τομείς των Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών, όπως , ενδεικτικά, Ιστορία Τέχνης, Αρχαιολογία, Οικονομικά, Γεωγραφία, Ιστορία ή Πολιτικές Επιστήμες, και Επιστημών, όπως Αστρονομία, Βιολογία, Χημεία, Μαθηματικά, Φυσική και άλλα. Επιπλέον, μπορεί κανείς να παρακολουθήσει δωρεάν διαλέξεις και μαθήματα για την εκμάθηση 37 ξένων γλωσσών. Τη δυνατότητα αυτή προσφέρουν κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, όπως, ενδεικτικά, τα Yale, UC Berkeley, MIT, UCLA και Stanford.

Την αρχή έκανε το 2001 το MIT, προσφέροντας μέσω του προγράμματος του OpenCourseWare το σύνολο σχεδόν των διαλέξεών του δωρεάν. Στη συνέχεια το παράδειγμά του ακολούθησαν κι άλλα πανεπιστήμια, τα οποία παρέχουν δωρεάν όλο το υλικό των διαλέξεών τους. Καθώς η παρακολούθηση των διαλέξεων αυτών δεν οδηγεί σε κάποιο πτυχίο, κύριος στόχος της πρωτοβουλίας φαίνεται να είναι η διεύρυνση των γνωστικών οριζόντων των συμμετεχόντων, η απόκτηση περισσοτέρων γνώσεων σε αντικείμενα του ενδιαφέροντός τους και η ενίσχυση της δια βίου μάθησης.
Ακολουθώντας, μάλιστα, το παράδειγμα του Open University (Ανοικτού Πανεπιστημίου) ορισμένα πανεπιστήμια δίνουν τη δυνατότητα στους φοιτητές τους να παρακολουθήσουν μαθήματα online για την κατάκτηση τίτλου προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών, χωρίς να χρειάζεται να φύγουν καν από το δωμάτιό τους. Ενώ προς το παρόν η δυνατότητα αυτή είναι επί πληρωμή, ο Αμερικανός πρόεδρος Obama έχει υποσχεθεί το ποσό των $9 δις. σε κοινοτικά κολλέγια για την ανάπτυξη προγραμμάτων δωρεάν online διαλέξεων οι οποίες θα οδηγούν σε πτυχίο. Στόχος είναι η αύξηση των φοιτητών στα κολλέγια αυτά και η καταπολέμηση της ανεργίας στις περιοχές όπου αυτά βρίσκονται.
Η ιστοσελίδα OpenCulture.com προσφέρει μια χρήσιμη λίστα των online αυτών courses.

Πηγή: www.tvxs.gr

Απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων Ιστορίας Γενικής Παιδείας Γ ΄ Λυκείου

2010-05-17T13:57:00.003+03:00

ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ 2010

Απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων Νεοελληνικής Γλώσσας Γ' Λ υκείου

2010-05-14T15:25:00.000+03:00

2010EEE

Προτεινόμενες εκφωνήσεις θεμάτων Έκθεσης Γ΄Λυκείου (Β΄ Μέρος)

2010-05-13T14:39:00.002+03:00

ΘΕΜΑΤΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ (ΜΕΡΟΣ Β΄)

Νέοι και οράματα

2010-05-13T14:38:00.002+03:00

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΑ

Θέματα Έκθεσης

2010-05-13T14:09:00.001+03:00

ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΘΕΣΗΣ extra

Απονεμήθηκαν σήμερα τα Λογοτεχνικά Βραβεία ΔΙΑΒΑΖΩ 2010

2010-05-11T01:08:00.000+03:00

Απονεμήθηκαν σήμερα τα Λογοτεχνικά Βραβεία ΔΙΑΒΑΖΩ 2010 στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη.

Στο άνοιγμα της εκδήλωσης ο διευθυντής του περιοδικού Διαβάζω, Γιάννης Ν. Μπασκόζος, τόνισε:

«Θα θέλαμε όλοι η σημερινή τελετή να ήταν μια ανέφελη γιορτή του βιβλίου. Αλλά δεν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο. Εκφράζοντας τους συγγραφείς, τους εκδότες, τους ανθρώπους του βιβλίου θέλω να αποτίσω φόρο σεβασμού και τιμής στα τρία θύματα της δολοφονικής επίθεσης στα πρόσφατα γεγονότα της οδού Σταδίου.

Χρόνια μετά τις εποχές του Ντίκενς, του Μπαλζάκ, του Ντοστογιέφσκι, του Στάινμπεκ, όταν οι κοινωνικές συνθήκες καθιστούσαν την ανθρώπινη ζωή μικρής αξίας αντικείμενο, φτάσαμε στο σήμερα, όπου μοιάζει τίποτα να μην έχει αλλάξει. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχουν "οράματα" και "ιδέες" που καίνε βιβλία, καίνε βιβλιοπωλεία και δολοφονούν ανθρώπους. Πιστεύω ακράδαντα ότι ο κόσμος της τέχνης και του πολιτισμού δεν μπορεί να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο.

Ζούμε σε μια κρισιακή κατάσταση και συνηθίζεται να λέγεται πως το βιβλίο είναι ένα στήριγμα σε κάθε δύσκολη περίσταση. Αλλά δεν είναι ούτε άλλοθι ούτε διαφυγή. Το βιβλίο και ιδιαίτερα το λογοτεχνικό βιβλίο είναι μια σχέση ζωής. Όσοι συνήθισαν από μικροί να διαβάζουν δεν εγκατέλειψαν ποτέ αυτή τη συνήθεια. Η λογοτεχνία, η ποίηση, το μυθιστόρημα είναι μια σύμβαση με τον κόσμο, με τους αναγνώστες. Ένας συνεχής διάλογος με την πραγματικότητα, με το ίδιο το πρόσωπό μας, το ατομικό και το κοινωνικό.

Σήμερα δεν τιμούμε μόνον τους βραβευμένους αλλά όλους εκείνους τους έλληνες συγγραφείς που έχουν το κουράγιο να συνεχίζουν να γράφουν, να εμπνέονται, να ξανασκέφτονται την πραγματικότητά μας, όσο ανάποδη και σκληρή κι αν είναι.

Τα βραβεία είναι αποτέλεσμα της σύγκλισης των προσπαθειών πολλών ανθρώπων. Πρώτα και κύρια των εκδοτών, που μας τροφοδοτούν απεριόριστα με βιβλία, μετά των συγγραφέων που εμπιστεύονται το θεσμό, των βιβλιοπωλών αλλά και όλων των αναγνωστών μας, παλιών και καινούργιων».

Τα βραβεία απονεμήθηκαν με την ακόλουθη σειρά:

Βραβείο Προσφοράς στο Βιβλίο, προς τιμή του Περικλή Αθανασόπουλου,
ιδρυτή του περιοδικού Διαβάζω.

Το βραβείο απένειμε ο Γιώργος Γαλάντης, εκδότης του περιοδικού Διαβάζω, στην εκδότρια Μαρίνα Καραϊτίδη για την πολύχρονη προσφορά της στο χώρο του βιβλίου.

Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου:

Η σκυλίσια ζωή του γάτου Τζον Αφεντούλη,
Χρήστος Μπουλώτης (κείμενο), Φωτεινή Στεφανίδη (εικονογράφηση), εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Το βραβείο απένειμε η Κατρίν Βελισσάρη, διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά:

Στη διαπασών,
Βασίλης Παπαθεοδώρου, εκδόσεις Καστανιώτη.

Το βραβείο απένειμε η Διαμάντη Αναγνωστοπούλου, Καθηγήτρια στο Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και πρόεδρος της επιτροπής που έκρινε τα παιδικά βιβλία.

Βραβείο Ποίησης:

Διακοπές στην πραγματικότητα: Ποιήματα, σχεδιάσματα, μεταγραφές,
Χάρης Βλαβιανός, εκδόσεις Πατάκη.

Το βραβείο απένειμε ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης.

Βραβείο Λογοτεχνικού Δοκιμίου – Μελέτης:

Ένας χωρικός στη Νέα Υόρκη,
Γιάννης Κιουρτσάκης, εκδόσεις Ίνδικτος.

Το βραβείο απένειμε ο ποιητής και βιβλιογράφος Δημήτρης Δασκαλόπουλος.

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα, προς τιμή του Ηρακλή Παπαλέξη:

Ο ήχος του ακάλυπτου: Έξι κοινόχρηστες ιστορίες,
Κάλλια Παπαδάκη, εκδόσεις Πόλις (διήγημα).

Το βραβείο απένειμε η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά.

Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας:

Ο θησαυρός των αηδονιών και άλλα διηγήματα,
Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Το βραβείο απένειμε ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας.

Βραβείο Μυθιστορήματος:

Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή,
Βασίλης Γκουρογιάννης, εκδόσεις Μεταίχμιο

Το βραβείο απένειμε ο θεατρικός συγγραφέας Κώστας Μουρσελάς.

Πηγή: http://www.tovima.gr